വായുപുരാണമ്

ആധ്വര്യവം യജുര്ഭിസ്തു ഋഗ്ഭിര്ഹോത്രം തഥൈവ ച। ഉദ്ഗാത്രം സാമഭിശ്വക്രേ ബ്രഹ്മത്വഞ്ചാപ്യഥര്വഭിഃ। ബ്രഹ്മത്വമകരോദ്യജ്ഞേ വേദേനാഥര്വണേന തു ।। ൬൦.

യജുർമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ആധ്വര്യുവിനെ, ഋക്മന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ഹോത്രുവിനെ, സാമമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ഉദ്ഗാത്രുവിനെ, അതർവ്വമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ബ്രഹ്മണെയും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. യജ്ഞത്തിൽ ബ്രഹ്മണന്റെ സ്ഥാനം അതർവ്വവേദംകൊണ്ടാണ് നിർണ്ണയിച്ചത്.

തതഃ സഋചമുദ്ധൃത്യ ഋഗ്വേദം സമകല്പ യത്। ഹോതൃകം കല്പ്യതേ തേന യജ്ഞവാഹം ജഗദ്ധിതമ് ।। ൬൦.

അദ്ദേഹം ഋക്കുകൾ എടുത്ത് ഋഗ്വേദം ക്രമീകരിച്ചു. അതിനാൽ ഹോത്രുവിന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പായി, ലോകക്ഷേമത്തിനായി യജ്ഞം നടത്താൻ അതാണ് സഹായിച്ചത്.

സാമഭിഃ സാമവേദഞ്ച തേനോദ്ഗാത്രമരോചയത് । രാജ്ഞസ്ത്വഥര്വവേദേന സര്വകര്മാണ്യകാരയത് ।। ൬൦.

സാമമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് സാമവേദം ക്രമപ്പെടുത്തി, അതിലൂടെ ഉദ്ഗാത്രുവിനെ നിയോഗിച്ചു. രാജാവിന്റെ എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളും അതർവ്വവേദംകൊണ്ടാണ് നടത്തിപ്പിച്ചത്.

ആഖ്യാനൈശ്ചാപ്യുപാഖ്യാനൈര്ഗാഥാഭിഃ കുലകര്മഭിഃ। പുരാണസംഹിതാശ്ചക്രേ പുരാണാര്ഥവിശാരദഃ ।। ൬൦.

കഥകളും ഉപകഥകളും ഗാഥകളും കുടുംബകൃത്യങ്ങളും കൊണ്ട്, പുരാണാർത്ഥത്തിൽ നിപുണനായവൻ പുരാണസംഹിതകൾ രചിച്ചു.

യച്ഛിഷ്ടന്തു യജുര്വേദേ തേന യജ്ഞമഥായുജത്। യുഞ്ജാനഃ സ യജുര്വേദേ ഇതി ശാസ്ത്രവിനിശ്ചയഃ ।। ൬൦.

യജുർവേദത്തിൽ ശേഷിച്ചതുകൊണ്ട് യജ്ഞം കൂടുതൽ ചേർത്തു. ഇങ്ങനെ യജുർവേദം ഉപയോഗിക്കുന്നവൻ ശാസ്ത്രപ്രകാരമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

പദാനാമുദ്ധൃതത്വാച്ച യജൂംഷി വിഷമാണി വൈ । സ തേനോദ്ധൃതവീര്യസ്തു ഋത്വിഗ്ഭിര്വേദപാരഗൈഃ। പ്രയുജ്യതേ ഹ്യശ്വമേധസ്തേന വാ യുജ്യതേ തു സഃ ।। ൬൦.

പദങ്ങൾ എടുത്തതുകൊണ്ടാണ് യജുർമന്ത്രങ്ങൾ ഒത്തിരി വ്യത്യസ്തമായത്. അതിനാൽ, ആ ശക്തിയോടെ, വിദഗ്ധരായ ഋത്വികുകൾ അവനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അശ്വമേധയജ്ഞവും അങ്ങനെ നടത്തപ്പെടുന്നു.

ഋചോ ഗൃഹീത്വാ പൈലസ്തു വ്യഭജത്തദ് വിധാ പുനഃ । ദ്വിഷ്കൃത്വാ സംയുഗേ ചൈവ ശിഷ്യാഭ്യാമദദത്പ്രഭുഃ ।। ൬൦.

പൈലൻ ഋക്കുകൾ എടുത്ത്, നിയമപ്രകാരം വീണ്ടും വിഭജിച്ചു. രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, ആചാര്യൻ തന്റെ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർക്ക് അതു നൽകി.

ഇന്ദ്രപ്രമതയേ ചൈകാം ദ്വിതീയാം ബാഷ്കലായ ച। ചതസ്രഃ സംഹിതാഃ കൃത്വാ ബാഷ്കലിര്ദ്വിജസത്തമഃ। ശിഷ്യാനധ്യാപയാമാസ ശുശ്രൂഷാഭിരതാന് ഹിതാന് ।। ൬൦.

ഒന്ന് ഇന്ദ്രപ്രമതിക്ക്, രണ്ടാമത് ബാഷ്കലന് നൽകി. ബാഷ്കലൻ, ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജൻ, നാലു സംഹിതകൾ ഉണ്ടാക്കി, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ താത്പര്യമുള്ള ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചു.

ബോധന്തു പ്രഥമാം ശാഖാം ദ്വിതീയാമഗ്നിമാഠരമ്। പാരാശരം തൃതീയാന്തു യാജ്ഞവല്ക്യാമഥാപരാമ് ।। ൬൦.

ആദ്യ ശാഖ ബോധ, രണ്ടാമത് അഗ്നിമാഠരൻ, മൂന്നാമത് പാർാശരൻ, നാലാമത് യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഇന്ദ്രപ്രമതിരേകാന്തു സംഹിതാം ദ്വിജസത്തമഃ। അധ്യാപയന്മഹാഭാഗം മാര്കണ്ഡേയം യശസ്വിനമ് ।। ൬൦.

ഇന്ദ്രപ്രമതി, ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജൻ, മഹാഭാഗനും പ്രശസ്തനുമായ മാർക്കണ്ഡേയനോട് ഒരു സംഹിത പഠിപ്പിച്ചു.

സത്യശ്രവസമഗ്ര്യന്തു പുത്രം സ തു മഹായശാഃ। സത്യശ്രവാഃ സത്യഹിതം പുനരധ്യാപയദ് ദ്വിജഃ ।। ൬൦.

പ്രശസ്തനായ സത്യശ്രവാസ് തന്റെ മകനായ സത്യശ്രവാസിനെയും, പിന്നെ സത്യശ്രവാസ് സത്യഹിതനെയും പഠിപ്പിച്ചു.

സോഽപി സത്യതരം പുത്രം പുനരധ്യാപയദ്വിഭുഃ। സത്യശ്രിയം മഹാത്മാനം സത്യധര്മപരായണമ് ।। ൬൦.

അവനും തന്റെ മകനായ സത്യതരനെയും, മഹാത്മാവായ സത്യശ്രീയെയും, സത്യധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതനെയും പഠിപ്പിച്ചു.

അഭവംസ്തസ്യ ശിഷ്യാ വൈ ത്രയസ്തു സുമഹൌജസഃ । സത്യശ്രിയസ്തു വിദ്വാസഃ ശാസ്ത്രഗ്രഹണതത്പരാഃ ।। ൬൦.

അവനു മൂന്നു ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു, വളരെ ശക്തിയുള്ളവർ. സത്യശ്രീയുടെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ശാസ്ത്രം പഠിക്കാൻ അത്യന്തം താത്പര്യത്തോടെ ആയിരുന്നു.

ശാകല്യഃ പ്രഥമസ്തേഷാം തസ്മാദന്യോ രഥ(ാ)ന്തരഃ । ബാഷ്കലിശ്ച ഭരദ്വാജ ഇതി ശാഖാപ്രവര്തകാഃ ।। ൬൦.

അവരിൽ ആദ്യം ശാകല്യൻ ആയിരുന്നു. പിന്നെ മറ്റൊരാൾ രഥാന്തരൻ, ബാഷ്കലി, ഭരദ്വാജൻ എന്നിവരും ശാഖകളുടെ സ്ഥാപകരായി.

ദേവമിത്രസ്തു ശാകല്യോ ജ്ഞാനാഹങ്കാരഗര്വിതഃ। ജനകസ്യസ യജ്ഞേ വൈ വിനാശമഗമദ് ദ്വിജഃ ।। ൬൦.

ദേവമിത്രൻ, അഥവാ ശാകല്യൻ, തന്റെ ജ്ഞാനത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും അഭിമാനിച്ചവൻ, ജനകന്റെ യാഗത്തിൽ തന്നെ നാശം നേരിട്ടു.

കഥം വിനാശമഗമത്സ മുനിര്ജ്ഞാനഗര്വിതഃ। ജനകസ്യാശ്വമേധേന കഥം വാദോ ബഭൂവ ഹ ।। ൬൦.

ജ്ഞാനത്തിൽ അഭിമാനിച്ച ആ മുനി എങ്ങനെ നശിച്ചുവെന്ന് പറയൂ. ജനകന്റെ അശ്വമേധയാഗത്തിൽ ആ വാദം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി?

കിമര്ഥഞ്ചാഭവദ്വാദഃ കേന സാര്ദ്ധമഥാപി വാ। സര്വമേതദ്യഥാവൃത്തമാചക്ഷ്വ വിദിതന്തവ। ഋഷീണാന്തു വചഃ ശ്രുത്വാ തദുത്തരമഥാബ്രവീത് ।। ൬൦.

ആ വാദം എന്തിനായിരുന്നു, ആരോടായിരുന്നു, എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? എല്ലാം നീ അറിയുന്നതുപോലെ വിശദമായി പറയണം. ഋഷിമാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം അവൻ അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ജനകസ്യാശ്വമേധേ തു മഹാനാസീത്സമാഗമഃ। ഋഷീണാന്തു സഹസ്രാണി തത്രാജഗ്മുരനേകശഃ। രാജര്ഷേര്ജനകസ്യാഥ തം യജ്ഞം ഹി ദിദൃക്ഷവഃ ।। ൬൦.

ജനകന്റെ അശ്വമേധയാഗത്തിൽ വലിയൊരു സംഗമം ഉണ്ടായി. ആയിരക്കണക്കിന് ഋഷിമാർ പല കൂട്ടങ്ങളായി അവിടെ വന്നു, രാജർഷിയായ ജനകന്റെ യാഗം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ആഗതാന് ബ്രാഹ്മണാന് ദൃഷ്ട്വാ ജിജ്ഞാസാസ്യാഭവത്തതഃ। കോന്വേഷാം ബ്രാഹ്മണഃ ശ്രേഷ്ഠഃ കഥം മേ നിശ്ചയോ ഭവേത്। ഇതി നിശ്ചിത്യ മനസാ ബുദ്ധിം ചക്രേ ജനാധിപഃ ।। ൬൦.

അവിടെ വന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കണ്ട രാജാവിന് ഒരു സംശയം ഉണർന്നു: ഇവരിൽ ആരാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ? എങ്ങനെ ഞാൻ അത് ഉറപ്പാക്കാം? ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് രാജാവ് തീരുമാനമെടുത്തു.

ഗവാം സഹസ്രമാദായ സുവര്ണമധികം തതഃ। ഗ്രാമാന് രത്നാനി ദാസാംശ്ച മുനീന് പ്രാഹ നരാധിപഃ। സര്വാനഹം പ്രപന്നനോഽസ്മി ശിരസാ ശ്രേഷ്ഠഭാഗിനഃ ।। ൬൦.

ആയിരം പശുക്കളും, ധാരാളം പൊന്നും, ഗ്രാമങ്ങളും, രത്നങ്ങളും, ദാസന്മാരും എടുത്ത് രാജാവ് മുനിമാരോട് പറഞ്ഞു: നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാകുന്നവർക്കു ഞാൻ എന്റെ തലകൂപ്പി സമർപ്പിക്കുന്നു.

യദേതദാഹൃതം വിത്തം യേ വഃ ശ്രേഷ്ഠതമോ ഭവേത്। തസ്മൈ തദുപനീതം ഹി വിദ്യാവിത്തം ദ്വിജോത്തമാഃ ।। ൬൦.

ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന ഈ സമ്പത്ത്, നിങ്ങളിൽ ആരാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമൻ, ആ വ്യക്തിക്ക് ഈ ജ്ഞാനവും ധനവും സമർപ്പിക്കണം.

ജനകസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ മുനയസ്തേ ശ്രുതിക്ഷമാഃ। ദൃഷ്ട്വാ ധനം മഹാസാരം ധനവൃദ്ധ്യാ ജിഘൃക്ഷവഃ । ശ്രദ്ധയാഞ്ചക്രുരന്യോന്യം വേദജ്ഞാനമദോല്ബണാഃ ।। ൬൦.

ജനകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട വേദപാരായണികളായ ആ മുനിമാർ വലിയ സമ്പത്തും ധനവും കണ്ടപ്പോൾ അതു നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനായി അവർ പരസ്പരം വേദജ്ഞാനത്തിൽ വാശിയോടെ വാദം തുടങ്ങി.

മനസാ ഗതവിത്താസ്തേ മമേദം ധനമിത്യുത। മമൈവൈതന്ന വേത്യന്യോ ബ്രൂഹി കിം വാ വികല്ഷ്യതേ। ഇത്യേവം ധനദോഷേണ വാദാംശ്ചക്രുരനേകശഃ ।। ൬൦.

അവരുടെ മനസ്സിൽ സമ്പത്ത് പിടിച്ചുപറ്റാനുള്ള മോഹം നിറഞ്ഞു. ഒരുവൻ പറഞ്ഞു: ഈ ധനം എന്റെതാണെന്ന്. മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു: അതു നിന്റെതല്ല, എന്റെതാണെന്ന്. എന്താണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടതെന്ന് പറയൂ. ഇങ്ങനെ ധനലോഭം മൂലം അവർ പലവിധ വാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

തഥാന്യസ്തത്ര വൈ വിദ്വാന് ബ്രഹ്മവാഹസുതഃ കവിഃ। യാജ്ഞവല്ക്യോ മഹാതേജാസ്തപസ്വീ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ ।। ൬൦.

അവിടെ മറ്റൊരു ജ്ഞാനിയും ഉണ്ടായിരുന്നു—ബ്രഹ്മവാഹന്റെ മകനായ കവി, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, തപസ്സിൽ ഉന്നതനായ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ.

ബ്രഹ്മണോഽങ്ഗാത് സമുത്പന്നോ വാക്യം പ്രോവാച സുസ്വരമ്। ശിഷ്യം ബ്രഹ്മവിദാം ശ്രേഷ്ഠോ ധനമേതദ് ഗൃഹാണ ഭോ ।। ൬൦.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ, മനോഹരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ എന്റെ ശിഷ്യാ, ഈ ധനം നീ എടുക്കൂ.

നയസ്വ ച ഗൃഹം വത്സ മമൈതന്നാത്ര സംശയഃ। സര്വവേദേഷ്വഹം വക്താ നാന്യഃ കശ്ചിത്തു മത്സമഃ। യോവാ ന പ്രീയതേ വിപ്രഃ സ മേ ഹ്യവതു മാഽചിരമ് ।। ൬൦.

ഇത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ, മകനേ, ഇതിൽ സംശയമില്ല. എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നവനാണ്; എനിക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ല. ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷമില്ലെങ്കിൽ, ഉടൻ എന്നെ വിട്ടുപോകട്ടെ.

തതോ ബ്രഹ്മാര്ണവഃ ക്ഷുബ്ധഃ സമുദ്ര ഇവ സമ്പ്ലവേ । താനുവാച തതഃ സ്വസ്ഥോ യാജ്ഞവല്ക്യോ ഹസന്നിവ ।। ൬൦.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ സമുദ്രം ആലയം പോലെ ഉണർന്നു. യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ, മനസ്സു ശാന്തനായി, ചെറുചിരിയോടെ അവരോട് പറഞ്ഞു.

ക്രോധ മാകാര്ഷുവിദ്വാംസോ ഭവന്തഃ സത്യവാദിനഃ। വദാമഹേ യഥായുക്തം ജിജ്ഞാസന്തഃ പരസ്പരമ് ।। ൬൦.

ജ്ഞാനികൾ ആയിരികയാൽ, സത്യവാദികൾ ആയിരികയാൽ, ദയവായി കോപിക്കരുത്. നമ്മൾ പരസ്പരം സംശയങ്ങൾ തീർക്കാൻ യുക്തിയായി വാദിക്കാം.

തതോഽഭ്യുപാഗമംസ്തേഷാം വാദാ ജഗ്മുരനേകശഃ। സഹസ്രധാ ശുഭൈരര്ഥൈഃ സൂക്ഷ്മദര്ശനസമ്ഭവൈഃ ।। ൬൦.

അവരൊക്കെ സമ്മതിച്ചതോടെ, അവരിൽ അനേകം വാദങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ആയിരക്കണക്കിന് വഴികളിൽ, ഉത്തമമായ വാദങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തി.