വായുപുരാണമ്

ഇത്യേതദ്ബ്രാഹ്മണസ്യാദൌ വിഹിതം ലക്ഷണം ബുധഃ । തസ്യ തദ്വൃത്തിരുദ്ദിഷ്ടാ വ്യാഖ്യാപ്യനുപദം ദ്വിജൈഃ ।। ൫൯.

ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ലക്ഷണം ആദിയിൽ ജ്ഞാനികൾ നിർദ്ദേശിച്ചു; അവന്റെ പെരുമാറ്റം രണ്ടുപേരും വിശദമായി വിശദീകരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മന്ത്രാണാം കല്പനം ചൈവ വിധിദൃഷ്ടേഷു കര്മസു। മന്ത്രോ മന്ത്രയതേര്ധാതോര്ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മണോഽവനാത് ।। ൫൯.

മന്ത്രങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം നിർദ്ദിഷ്ട കർമങ്ങൾക്കായാണ്; 'മന്ത്ര' എന്നത് 'മന്ത്രയതി' എന്ന ധാതുവിൽ നിന്നാണ്, 'ബ്രാഹ്മണൻ' എന്നത് ബ്രഹ്മത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനെന്നർത്ഥത്തിലാണ്.

അല്പാക്ഷരമസന്ദിഗ്ധം സാരവദ്വിശ്വതോമുഖമ്। അസ്തോഭമനവദ്യഞ്ച സൂത്രം സൂത്രവിദോ വിദുഃ ।। ൫൯.

ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളും, സംശയമില്ലാത്തതും, സാരമുള്ളതും, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ബാധകമായതും, ആവർത്തനം ഇല്ലാത്തതും, കുറ്റമില്ലാത്തതുമായതാണ് സൂത്രം എന്ന് സൂത്രജ്ഞർ പറയുന്നു.

ഋഷയസ്തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ സൂതമാഹുഃ സുദുസ്തരമ്। കഥം വേദാ പുരാ വ്യസ്താസ്തന്നോ ബ്രൂഹി മഹാമതേ ।। ൬൦.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ഋഷിമാർ സൂതനോടു പറഞ്ഞു: 'ഇത് കടക്കാൻ വളരെ ദുഷ്കരമാണ്; പഴയകാലത്ത് വേദങ്ങൾ എങ്ങനെ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു? അതു ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ.'

ദ്വാപരേ തു പരാവൃത്തേ മനോഃ സ്വായമ്ഭുവേഽന്തരേ । ബ്രഹ്മാ മനുമുവാചേദം തദ്വദിഷ്യേ മഹാമതേ ।। ൬൦.

ദ്വാപരയുഗം കഴിഞ്ഞ്, സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവു മനുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; അതു ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു, മഹാമനസ്സുള്ളവരേ.

പരിവൃത്തേ യുഗേ താത സ്വല്പവീര്യാ ദ്വിജാതയഃ। സംവൃത്താം യുഗ ദോഷേണ സര്വേ ചൈവ യഥാക്രമമ് ।। ൬൦.

യുഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രിയനേ, ദ്വിജന്മാർക്ക് ശക്തി കുറവായി; യുഗദോഷം മൂലം എല്ലാവരും ക്രമമായി ക്ഷീണിച്ചു.

ഭ്രശ്യമാനം യുഗവശാദല്പശിഷ്ടം ഹി ദൃശ്യതേ। ദശസാഹസ്രഭാഗേന ഹ്യവശിഷ്ടം കൃതാദിദമ് ।। ൬൦.

യുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ശേഷിക്കുന്നതെന്തെന്നാൽ വളരെ കുറവാണ്; കൃതയുഗം മുതലായവയിൽ നിന്ന് പത്ത് ആയിരത്തിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ.

വീര്യം തേജോ ബലം വാക്യം സര്വഞ്ചൈവ പ്രണശ്യതി। വേദവേദാ ഹി കാര്യാഃ സ്യുര്മാഭൂദ്വേദവിനാശനമ് ।। ൬൦.

ശക്തിയും തേജസ്സും ബലവും വാക്കും എല്ലാം നശിക്കുന്നു; വേദങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം, വേദങ്ങൾ നശിക്കാതിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വേദേ നാശമനുപ്രാപ്തേ യജ്ഞോ നാശം ഗമിഷ്യതി। യത്രേ നഷ്ടേ ദേവനാശസ്തതഃ സര്വം പ്രണശ്യതി ।। ൬൦.

വേദം നശിച്ചാൽ യജ്ഞവും നശിക്കും; യജ്ഞം ഇല്ലാതായാൽ ദേവന്മാർ നശിക്കും, പിന്നെ എല്ലാം നശിക്കും.

ആദ്യോ വേദശ്ചതുഷ്പാദഃ ശതസാഹസ്രസംജ്ഞിതഃ। പുനര്ദശഗുണഃ കൃത്സ്നോ യജ്ഞോ വൈ സര്വകാമധുക് ।। ൬൦.

ആദ്യത്തെ വേദം നാലു ഭാഗങ്ങളുള്ളതായിരുന്നു, അതിന് ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു; പൂർണ്ണമായ യജ്ഞം അതിന്റെ പത്ത് ഇരട്ടിയായിരുന്നു, അതെല്ലാം ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതായിരുന്നു.

ഏവമുക്തസ്തഥേത്യുക്ത്വാ മനുര്ലോകഹിതേ രതഃ। വേദമേകം ചതുഷ്പാദം ചതുര്ധാ വ്യഭജത്പ്രഭുഃ ।। ൬൦.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞ്, ലോകക്ഷേമത്തിൽ മനസ്സുള്ള മനു, ആ നാലു ഭാഗങ്ങളുള്ള ഏകവേദത്തെ നാലായി വിഭജിച്ചു.

ബ്രഹ്മണോ വചനാത്താത ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ। തദിദം വര്ത്തമാനേന യുഷ്മാകം വേദകല്പനമ് ।। ൬൦.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, ഈ വേദക്രമീകരണമാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്.

മന്വന്തരേണ വക്ഷ്യാമി വ്യതീതാനാം പ്രകല്പനമ്। പ്രത്യക്ഷേണ പരോക്ഷം വൈ തന്നിബോധത സത്തമാഃ ।। ൬൦.

മന്വന്തരപ്രകാരം, കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിലെ ക്രമീകരണം ഞാൻ പറയാം; അതു നേരിട്ടും പരോക്ഷമായും നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, ഉത്തമന്മാരേ.

അസ്മിന് യുഗേ കൃതോ വ്യാസഃ പാരാശര്യഃ പരന്തപഃ। ദ്വൈപായന ഇതി ഖ്യാതോ വിഷ്ണോരംശഃ പ്രകീര്തിതഃ ।। ൬൦.

ഈ യുഗത്തിൽ വേദം വിഭജിച്ചവൻ പരാശരപുത്രനായ വ്യാസനാണ്; ദ്വൈപായനൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്, വിഷ്ണുവിന്റെ അംശമായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ബ്രഹ്മണാ ചോദിതഃ സോഽസ്മിന് വേദം വ്യസ്തും പ്രചക്രമേ। അഥ ശിഷ്യാന് സ ജഗ്രാഹ ചതുരോ വേദകാരണാത് ।। ൬൦.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, ഈ യുഗത്തിൽ വേദം വിഭജിക്കാൻ അദ്ദേഹം തുടങ്ങി; പിന്നെ വേദത്തിനായി നാലു ശിഷ്യന്മാരെ സ്വീകരിച്ചു.

ജൈമിനിഞ്ച സുമന്തുഞ്ച വൈശമ്പായനമേവ ച। പൈലന്തേഷാം ചതുര്ഥന്തു പഞ്ചമം ലോമഹര്ഷണമ് ।। ൬൦.

ജൈമിനി, സുമന്തു, വൈശമ്പായനൻ, നാലാമനായ പൈലൻ, അഞ്ചാമനായ ലോമഹർഷണൻ — ഇവരാണ്.

ഋഗ്വേദശ്രാവകം പൈലഞ്ജഗ്രാഹ വിധിവദ് ദ്വിജമ് । യജുര്വേദപ്രവക്താരം വൈശമ്പായനമേവ ച ।। ൬൦.

പൈലൻ, യഥാവിധി, ഋഗ്വേദം പാരായണം ചെയ്യാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തു. വൈശമ്പായനൻ യജുർവേദം വിശദീകരിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ജൈമിനിം സാമവേദാര്ഥശ്രാവകം സോഽന്വപദ്യത। തഥൈവാഥര്വവേദസ്യ സുമന്തുമൃഷിസത്തമമ് ।। ൬൦.

സാമവേദത്തിന്റെ അർത്ഥം പാരായണം ചെയ്യാൻ ജൈമിനി നിയുക്തനായി. അതുപോലെ തന്നെ, അതർവ്വവേദം പാരായണം ചെയ്യാൻ മഹർഷിയായ സുമന്തുവും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഇതിഹാസപുരാണസ്യ വക്താരം സമ്യഗേവ ഹി। മാഞ്ചൈവ പ്രതിജഗ്രാഹ ഭഗവാനീശ്വരഃ പ്രഭുഃ ।। ൬൦.

ഇതിഹാസവും പുരാണവും ശരിയായി പ്രസംഗിക്കാൻ ഭഗവാൻ ഈശ്വരൻ എന്നെ തന്നെ സ്വീകരിച്ചു.

ഏക ആസീദ്യജുര്വേദസ്തഞ്ചതുര്ദ്ധാ വ്യകല്പയത്। ചതുര്ഹോത്രമഭൂത്തസ്മിംസ്തേന യജ്ഞമകല്പയത് ।। ൬൦.

ഒരിക്കൽ യജുർവേദം ഒറ്റയായിരുന്നു. അതിനെ അദ്ദേഹം നാലായി വിഭജിച്ചു. അതിൽനിന്ന് നാലു ഹോത്രുക്കളും ഉണ്ടായി, അങ്ങനെ യജ്ഞം ക്രമീകരിച്ചു.

ആധ്വര്യവം യജുര്ഭിസ്തു ഋഗ്ഭിര്ഹോത്രം തഥൈവ ച। ഉദ്ഗാത്രം സാമഭിശ്വക്രേ ബ്രഹ്മത്വഞ്ചാപ്യഥര്വഭിഃ। ബ്രഹ്മത്വമകരോദ്യജ്ഞേ വേദേനാഥര്വണേന തു ।। ൬൦.

യജുർമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ആധ്വര്യുവിനെ, ഋക്മന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ഹോത്രുവിനെ, സാമമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ഉദ്ഗാത്രുവിനെ, അതർവ്വമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ബ്രഹ്മണെയും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. യജ്ഞത്തിൽ ബ്രഹ്മണന്റെ സ്ഥാനം അതർവ്വവേദംകൊണ്ടാണ് നിർണ്ണയിച്ചത്.

തതഃ സഋചമുദ്ധൃത്യ ഋഗ്വേദം സമകല്പ യത്। ഹോതൃകം കല്പ്യതേ തേന യജ്ഞവാഹം ജഗദ്ധിതമ് ।। ൬൦.

അദ്ദേഹം ഋക്കുകൾ എടുത്ത് ഋഗ്വേദം ക്രമീകരിച്ചു. അതിനാൽ ഹോത്രുവിന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പായി, ലോകക്ഷേമത്തിനായി യജ്ഞം നടത്താൻ അതാണ് സഹായിച്ചത്.

സാമഭിഃ സാമവേദഞ്ച തേനോദ്ഗാത്രമരോചയത് । രാജ്ഞസ്ത്വഥര്വവേദേന സര്വകര്മാണ്യകാരയത് ।। ൬൦.

സാമമന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് സാമവേദം ക്രമപ്പെടുത്തി, അതിലൂടെ ഉദ്ഗാത്രുവിനെ നിയോഗിച്ചു. രാജാവിന്റെ എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളും അതർവ്വവേദംകൊണ്ടാണ് നടത്തിപ്പിച്ചത്.

ആഖ്യാനൈശ്ചാപ്യുപാഖ്യാനൈര്ഗാഥാഭിഃ കുലകര്മഭിഃ। പുരാണസംഹിതാശ്ചക്രേ പുരാണാര്ഥവിശാരദഃ ।। ൬൦.

കഥകളും ഉപകഥകളും ഗാഥകളും കുടുംബകൃത്യങ്ങളും കൊണ്ട്, പുരാണാർത്ഥത്തിൽ നിപുണനായവൻ പുരാണസംഹിതകൾ രചിച്ചു.

യച്ഛിഷ്ടന്തു യജുര്വേദേ തേന യജ്ഞമഥായുജത്। യുഞ്ജാനഃ സ യജുര്വേദേ ഇതി ശാസ്ത്രവിനിശ്ചയഃ ।। ൬൦.

യജുർവേദത്തിൽ ശേഷിച്ചതുകൊണ്ട് യജ്ഞം കൂടുതൽ ചേർത്തു. ഇങ്ങനെ യജുർവേദം ഉപയോഗിക്കുന്നവൻ ശാസ്ത്രപ്രകാരമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

പദാനാമുദ്ധൃതത്വാച്ച യജൂംഷി വിഷമാണി വൈ । സ തേനോദ്ധൃതവീര്യസ്തു ഋത്വിഗ്ഭിര്വേദപാരഗൈഃ। പ്രയുജ്യതേ ഹ്യശ്വമേധസ്തേന വാ യുജ്യതേ തു സഃ ।। ൬൦.

പദങ്ങൾ എടുത്തതുകൊണ്ടാണ് യജുർമന്ത്രങ്ങൾ ഒത്തിരി വ്യത്യസ്തമായത്. അതിനാൽ, ആ ശക്തിയോടെ, വിദഗ്ധരായ ഋത്വികുകൾ അവനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അശ്വമേധയജ്ഞവും അങ്ങനെ നടത്തപ്പെടുന്നു.

ഋചോ ഗൃഹീത്വാ പൈലസ്തു വ്യഭജത്തദ് വിധാ പുനഃ । ദ്വിഷ്കൃത്വാ സംയുഗേ ചൈവ ശിഷ്യാഭ്യാമദദത്പ്രഭുഃ ।। ൬൦.

പൈലൻ ഋക്കുകൾ എടുത്ത്, നിയമപ്രകാരം വീണ്ടും വിഭജിച്ചു. രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, ആചാര്യൻ തന്റെ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർക്ക് അതു നൽകി.

ഇന്ദ്രപ്രമതയേ ചൈകാം ദ്വിതീയാം ബാഷ്കലായ ച। ചതസ്രഃ സംഹിതാഃ കൃത്വാ ബാഷ്കലിര്ദ്വിജസത്തമഃ। ശിഷ്യാനധ്യാപയാമാസ ശുശ്രൂഷാഭിരതാന് ഹിതാന് ।। ൬൦.

ഒന്ന് ഇന്ദ്രപ്രമതിക്ക്, രണ്ടാമത് ബാഷ്കലന് നൽകി. ബാഷ്കലൻ, ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജൻ, നാലു സംഹിതകൾ ഉണ്ടാക്കി, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ താത്പര്യമുള്ള ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചു.

ബോധന്തു പ്രഥമാം ശാഖാം ദ്വിതീയാമഗ്നിമാഠരമ്। പാരാശരം തൃതീയാന്തു യാജ്ഞവല്ക്യാമഥാപരാമ് ।। ൬൦.

ആദ്യ ശാഖ ബോധ, രണ്ടാമത് അഗ്നിമാഠരൻ, മൂന്നാമത് പാർാശരൻ, നാലാമത് യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു.