വായുപുരാണമ്

അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്ക്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു അതീതാനാഗതേഷ്വിഹ ।। ൫൮.

അങ്ങനെ തന്നെ വരാനിരിക്കുന്ന യുഗങ്ങളിലും, അറിവുള്ളവർക്ക് ഇതുപോലെ തന്നെ ചിന്തിക്കണം. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും ഇതേ രീതിയാണ്.

മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി വൈ। വ്യാഖ്യാതാനി വിജാനീദ്വം കല്പേ കല്പേന ചൈവ ഹി ।। ൫൮.

ഒരു മന്വന്തരത്തിലൂടെ എല്ലാ ഇടവേളകളും വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ കല്പയിലും, എല്ലാ കല്പങ്ങളിലും ഇതു മനസ്സിലാക്കണം.

അസ്യാഭിമാനിനഃ സര്വേ നാമരൂപൈര്ഭവന്ത്യുത। ദേവാ ഹ്യഷ്ടവിധാ യേ ച ഇഹ മന്വന്തരേശ്വരാഃ ।। ൫൮.

ഇതിൽ അഭിമാനമുള്ളവർ എല്ലാവരും നാമരൂപങ്ങളോടെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. എട്ടു വിധത്തിലുള്ള ദേവന്മാരും, ഇവിടെയുള്ള മന്വന്തരങ്ങളുടെ അധിപന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

ഋഷയോ മനവശ്ചൈവ സര്വേ തുല്യാഃ പ്രയോജനൈഃ। ഏവം വര്ണാശ്രമാണാന്തു പ്രവിഭാഗോ യുഗേ യുഗേ ।। ൫൮.

മഹർഷിമാരും മനുമാരും എല്ലാവരും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അങ്ങനെ തന്നെ, ഓരോ യുഗത്തിലും വർണ്ണാശ്രമങ്ങളുടെ വിഭജനം നടക്കുന്നു.

യുഗസ്വഭാവാച്ച തഥാ വിധത്തേ വൈ സദാ പ്രഭുഃ । വര്ണാശ്രമവിഭാഗശ്ച യുഗാനി യുഗസിദ്ധയേ ।। ൫൮.

യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച്, ഭഗവാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും വർണ്ണാശ്രമ വിഭജനം സ്ഥാപിക്കുന്നു, യുഗങ്ങൾ സഫലമാകാൻ.

അനുഷങ്ഗഃ സമാഖ്യാതഃ സൃഷ്ടിസര്ഗന്നിബോധത। വിസ്തരേണാനുപൂര്വ്യാ ച സ്ഥിതിം വക്ഷ്യേ യുഗേഷ്വിഹ ।। ൫൮.

ബന്ധം ഇതുവരെ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി സൃഷ്ടിയും സൃഷ്ടിക്രമവും കേൾക്കൂ. ഓരോ യുഗത്തിലും നിലനിൽപ്പിന്റെ ക്രമം ഞാൻ വിശദമായി പറയാം.

യുഗേഷു യാസ്തു ജായന്തേ പ്രജാസ്താ വൈ നിബോധത। ആശുരീ സര്പഗോപക്ഷിപൈശാചീ യക്ഷരാക്ഷസീ। യസ്മിന് യുഗേ ച സമ്ഭൂതിസ്താസാം യാവത്തു ജീവിതമ് ।। ൫൯.

യുഗങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്ന ജീവികളെപ്പറ്റി കേൾക്കൂ: അസുരി, പാമ്പ്, പശുപാലൻ, പിശാചി, യക്ഷൻ, രാക്ഷസി. ഏത് യുഗത്തിൽ ഇവർ ജനിക്കുമോ, ആ യുഗം കഴിയുന്നതുവരെ അവർക്കും ആയുസ്സ് ഉണ്ടാകും.

പിശാചാസുരഗന്ധര്വാ യക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാഃ। യുഗമാത്രന്തു ജീവന്തി ഋതേ മൃത്യുവധേന തേ ।। ൫൯.

പിശാചന്മാർ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, പാമ്പുകൾ — ഇവർക്ക് മരണത്താൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർക്ക് ഒരു യുഗം മാത്രമേ ആയുസ്സ് ഉണ്ടാകൂ.

മാനുഷാണാം പശൂനാഞ്ച പക്ഷിണാം സ്ഥാവരൈഃസഹ। തേഷാമായുഃ പരിക്രാന്തം യുഗധര്മേഷു സര്വശഃ ।। ൫൯.

മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും പക്ഷികൾക്കും ചെടികൾക്കും അവരുടെ ആയുസ്സ് മുഴുവനും യുഗത്തിന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ചാണ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അസ്ഥിതിസ്തു കലൌ ദൃഷ്ടാ ഭൂതാനാമായുഷസ്തു വൈ। പരമായുഃ ശതന്ത്വേതന്മനുഷ്യാണാം കലൌ സ്മൃതമ് ।। ൫൯.

കലിയുഗത്തിൽ ജീവികളുടെ ആയുസ്സ് കുറയുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ഈ കാലത്ത് മനുഷ്യരുടെ പരമാവധി ആയുസ്സ് നൂറു വർഷം മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ദേവാസുരപ്രമാണാത്തു സപ്തസപ്താങ്ഗുലം ഹ്രസത്। അഹ്ഗുലാനാം ശതം പൂര്ണമഷ്ടപഞ്ചാശദുത്തരമ് ।। ൫൯.

ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും അളവിനെ അപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യരുടെ അളവ് എൺപത്തൊൻപതു വിരൽവീതി കുറവാണ്; ആകെ നൂറു വിരൽവീതിക്ക് പുറമെ അമ്പത്തിയെട്ട് കൂടി ചേർക്കുന്നു.

ദേവാസുരപ്രമാണന്തദുച്ഛ്രായം കലിജൈഃ സ്മൃതമ്। ചത്വാരശ്ചാപ്യശീതിശ്ച കലിജൈരങ്ഗുലൈഃ സ്മൃതമ് ।। ൫൯.

ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും അളവാണ് കലിയുഗജന്മക്കാർക്ക് ഉയരമായി കണക്കാക്കുന്നത്; കലിയുഗത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് എൺപത്തിനാലു വിരൽവീതി ഉയരമാണെന്ന് പറയുന്നു.

സ്വേനാങ്ഗുലപ്രമാണേന ഊര്ദ്ധ്വമാപാദമസ്തകമ്। ഇത്യേഷ മാനുഷോത്സേധോ ഹ്രസതീഹ യുഗാന്തികേ ।। ൫൯.

സ്വന്തം വിരൽവീതിയാൽ, കാലിൽ നിന്ന് തലവരെ അളക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഉയരമാണിത്. കാലാവസാനത്തിൽ ഈ ഉയരം കുറയുകയാണ്.

സര്വേഷു യുഗകാലേഷു അതീതാനാഗതേഷ്വിഹ। സ്വേനാങ്ഗുലപ്രമാണേന അഷ്ടതാലഃ സ്മൃതോ നരഃ ।। ൫൯.

മുന്പ് കഴിഞ്ഞയുഗങ്ങളിലും വരാനിരിക്കുന്നയുഗങ്ങളിലും, മനുഷ്യന്റെ ഉയരം സ്വന്തം വിരൽവീതിയിൽ എട്ട് താളം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

ആപാദതോ മസ്തകന്തു നവതാലോ ഭവേത്തു യഃ। സംഹതാജാനുബാഹുസ്തു സ സുരൈരപി പൂജ്യതേ ।। ൫൯.

ആരെങ്കിലും കാലിൽ നിന്ന് തലവരെ ഒമ്പത് താളം ഉയരമുള്ളവനും, കൈകൾ കാൽമുട്ടിൽ എത്തുന്നവനും ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഗവാശ്വഹസ്തിനാഞ്ചൈവ മഹിഷ സ്ഥാവരാത്മനാമ്। ക്രമേണൈതേന യോഗേന ഹ്രാസവൃദ്ധീ യുഗേ യുഗേ ।। ൫൯.

പശു, കുതിര, ആന, മഹിഷി, നിലനിൽക്കുന്നവ എന്നിവയ്ക്കും ഈ അളവുപ്രകാരം ഓരോ യുഗത്തിലും വലിപ്പം കുറയുകയോ കൂടുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ഷട്സപ്തത്യങ്ഗുലോത്സേധഃ പശൂനാം കകുദസ്തു വൈ। അങ്ഗുലാഷ്ടശതം പൂര്ണമുത്സേധഃ കരിണാം സ്മൃതഃ ।। ൫൯.

പശുക്കളുടെ കകുദത്തിൽ ഉയരം എഴുപത്താറു വിരൽവീതി ആണ്; ആനയുടെ മുഴുവൻ ഉയരം നൂറു എട്ട് വിരൽവീതി എന്നാണ് പറയുന്നത്.

അങ്ഗുലാനാം സഹസ്രന്തു ചത്വാരിംശാങ്ഗുലം വിനാ । പഞ്ചാശതം ഹയാനാഞ്ച ഉത്സേധഃ ശാഖിനാം സ്മൃതഃ ।। ൫൯.

കുതിരകളുടെ ഉയരം ആയിരം വിരൽവീതി കുറച്ച് നാൽപ്പത്തിനാലു വിരൽവീതി കുറവാണ്; മരങ്ങൾക്കു അമ്പത് വിരൽവീതി ഉയരമാണ്.

മാനുഷസ്യ ശരീരസ്യ സന്നിവേശസ്തു യാദൃശഃ। തല്ലക്ഷണസ്തു ദേവാനാം ദൃശ്യതേ തത്ത്വര്ശനാത് ।। ൫൯.

മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ഘടന എങ്ങനെയോ അതുപോലെയുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ ദേവന്മാരിലും സത്യജ്ഞാനത്താൽ കാണാം.

ബുദ്ധ്യാതിശയയുക്തഞ്ച ദേവാനാം കായമുച്യതേ । ദേവാനതിശയഞ്ചൈവ മാനുഷം കായമുച്യതേ ।। ൫൯.

ദേവന്മാരുടെ ശരീരം അത്യധിക ബുദ്ധിയോടെ അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ മനുഷ്യശരീരം മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഇത്യേതേ വൈ പരിക്രാന്താ ഭാവാ യേ ദിവ്യമാനുഷാഃ। പശൂനാം പക്ഷിണാഞ്ചൈവ സ്ഥാവരാണാം നിബോധത ।। ൫൯.

ഇങ്ങനെ ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ സ്വഭാവങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, നിലനിൽക്കുന്നവ എന്നിവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ അറിയുക.

ഗാവോ ഹ്യജാ മഹിഷ്യോഽശ്വാ ഹസ്തിനഃ പക്ഷിണോ നഗാഃ। ഉപയൂക്താഃ ക്രിയാസ്വേതേ യജ്ഞിയാസ്വിഹ സര്വശഃ ।। ൫൯.

പശു, ആട്, മഹിഷി, കുതിര, ആന, പക്ഷി, മരങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം യാഗങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു, യാഗാർഹങ്ങളാണ്.

ദേവസ്ഥാനേഷു ജായന്തേ തദ്രൂപാ ഏവ തേ പുനഃ । യഥാശയോപഭോഗാസ്തു ദേവാനാം ശുഭമൂര്ത്തയഃ ।। ൫൯.

ഇവ ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ വീണ്ടും അതേ രൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; ദേവന്മാർക്ക് ആഗ്രഹവും അനുഭവവും അനുസരിച്ച് ശുഭമായ ശരീരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

തേഷാം രൂപാനുരൂപൈസ്തൈഃ പ്രമാണൈഃ സ്ഥാണുജങ്ഗമൈഃ। മനോജ്ഞൈസ്തത്ത്വഭാവജ്ഞൈഃ സുഖിനോ ഹ്യുപപേദിരേ ।। ൫൯.

അവയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ രൂപവും അളവും ലഭിക്കുന്നു; നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും, മനോഹരവും സത്യസ്വഭാവം അറിയുന്നവയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.

അതഃ ശിഷ്ടാന് പ്രവക്ഷ്യാമി സതഃ സാധൂംസ്തഥൈവ ച। സദിതി ബ്രഹ്മണഃ ശബ്ദസ്തദ്വന്തോ യേ ഭവന്ത്യുത। സായുജ്യം ബ്രഹ്മണോഽത്യന്തം തേന സന്തഃ പ്രജക്ഷ്യതേ ।। ൫൯.

ഇനി ശേഷിക്കുന്നവരെയും നല്ലവരെയും വിശുദ്ധരെയും ഞാൻ പറയുന്നു; 'സത്' എന്ന പദം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ്, അതുള്ളവരെ 'സന്ത്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മയുമായി പൂർണ്ണമായ ഐക്യമാണ് 'സന്ത്' എന്നത്.

ദശാത്മകേ യേ വിഷയേ കാരണേ ചാഷ്ടലക്ഷണേ । ന ക്രുധ്യന്തി ന ഹൃഷ്യന്തി ജിതാത്മാനസ്തു തേ സ്മൃതാഃ ।। ൫൯.

പത്ത് വിധമായ വിഷയങ്ങളിലും എട്ട് കാരണങ്ങളിലും, കോപം കാണിക്കാതെയും ആനന്ദം കാണിക്കാതെയും, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്നവരെയാണ് അങ്ങനെ അറിയുന്നത്.

സാമാന്യേഷു ച ധര്മേഷു തഥാ വൈശേഷികേഷു ച। ബ്രഹ്മക്ഷത്രവിശോ യുക്താ യസ്മാത്തസ്മാദ്ദ്വിജാതയഃ ।। ൫൯.

സാമാന്യധർമ്മങ്ങളിലും പ്രത്യേകധർമ്മങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണ, ക്ഷത്രിയ, വൈശ്യ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവരാണ് ദ്വിജാതികൾ എന്ന് പറയുന്നത്.

വര്ണാശ്രമേഷു യുക്തസ്യ സ്വര്ഗഗോമുഖചാരിണഃ। ശ്രൌതസ്മാര്തസ്യ ധര്മസ്യ ജ്ഞാനാദ്ധര്മഃ സ ഉച്യതേ ।। ൫൯.

വർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവനും, സ്വർഗ്ഗമാർഗ്ഗത്തിലും പശുമാർഗ്ഗത്തിലും നടക്കുന്നതും, വേദധർമ്മവും ആചാരധർമ്മവും അനുസരിക്കുന്നവനും, ജ്ഞാനത്താൽ ചെയ്യുന്ന ധർമ്മം യഥാർത്ഥ ധർമ്മം എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

വിദ്യായാഃ സാധനാത്സാധുര്ബ്രഹ്മചാരീ ഗുരോര്ഹിതഃ। ക്രിയാണാം സാധനാച്ചൈവ ഗൃഹസ്ഥഃ സാധുരുച്യതേ ।। ൫൯.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ പരിശ്രമിക്കുകയും, ഗുരുവിന് സേവനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ബ്രഹ്മചാരിയും, നിർദ്ദേശിച്ച കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥനും, ഇവർ സദാചാരികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.