വായുപുരാണമ്

യസ്മിംശ്ച കാരണേ പാണിര്വേനസ്യ മഥിതഃ പുരാ । ക്രുദ്ധൈര്മഹര്ഷിഭിഃ പൂര്വം തത് സര്വം കഥയസ്വ നഃ

പണ്ടു മഹർഷികൾ കോപത്തോടെ വേനന്റെ കൈയെ എന്തുകൊണ്ട് ചുരണ്ടിയെന്നു, അതിന്റെ കാരണവും എല്ലാം ഞങ്ങൾക്കു പറയുക.

വര്ണയിഷ്യാമി വോ വിപ്രാഃ പൃഥോര്വൈന്യസ്യ സമ്ഭവമ് । ഏകാഗ്രാഃ പ്രയതാശ്ചൈവ ശൂശ്രൂഷധ്വം ദ്വിജോത്തമാഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ പൃഥു വൈന്യന്റെ ജനനം നിങ്ങള്ക്കു വിശദമായി പറയാം; ഒരുമയോടെ, ഭക്തിയോടെ കേൾക്കൂ, ദ്വിജന്മാരിൽ ഉത്തമരായവരേ.

നാശുചേര്നാപി പാപായ നാശിഷ്യായാഹിതായ ച । വര്ണയേയമിമം പുണ്യം നാവ്രതായ കഥഞ്ചന

അശുദ്ധനും പാപിയ്ക്കും അഹിതനും വ്രതമില്ലാത്തവനും ഈ പുണ്യകഥ ഞാൻ ഒരിക്കലും പറയില്ല.

സ്വര്ഗ്യം യശസ്യമായുഷ്യം പുണ്യം വേദൈശ്ച സമ്മിതമ് । രഹസ്യമൃഷിഭിഃ പ്രോക്തം ശ്രൃണുയാദ്യോഽനസൂയകഃ

സ്വർഗ്ഗീയവും, യശസ്സുള്ളതും, ആയുസ്സിന് ഗുണം ചെയ്യുന്നതും, പുണ്യവും, വേദങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകുന്നതും, മഹർഷികൾ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞതും; അസൂയയില്ലാത്തവൻ ഈ കഥ കേൾക്കണം.

യശ്ചേമം ശ്രാവയേന്മര്ത്യഃ പൃഥോര്വൈന്യസ്യ സമ്ഭവമ് । ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ നമസ്കൃത്യ ന സ ശോചേത് കൃതാകൃതമ് । ഗോപ്താ ധര്മസ്യ രാജാസൌ ബഭൂവാത്രിസമഃ പ്രഭുഃ

പൃഥു വൈന്യന്റെ ജനനം മനുഷ്യരെ കേൾപ്പിക്കുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിച്ച ശേഷം, ചെയ്തതും ചെയ്യാത്തതും കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കില്ല; ആ രാജാവ് ധർമ്മം കാത്തവനും, അത്രിയുടെ തുല്യശക്തിയുള്ളവനും ആയിരുന്നു.

അത്രിവംശസമുത്പന്നോ ഹ്യങ്ഗോ നാമ പ്രജാപതിഃ । യസ്യ പുത്രോഽഭവദ്വേനോ നാത്യര്ഥം ധാര്മിക സ്തഥാ

അത്രി വംശത്തിൽ ജനിച്ച ആംഗ എന്ന പ്രജാപതി; അവന്റെ പുത്രൻ വേനൻ, അത്ര ധാർമ്മികനല്ലായിരുന്നു.

ജാതോ മൃത്യുസുതായാം വൈ സുനീഥായാം പ്രജാപതിഃ । സ മാതാമഹദോഷേണ വേനഃ കാലാത്മജാത്മജഃ

മൃത്യുവിന്റെ പുത്രിയായ സുനീതയിൽ നിന്ന് പ്രജാപതി ജനിച്ചു; അമ്മാവന്റെ ദോഷം കാരണം, കാലത്തിന്റെ പുത്രനായ വേനൻ ജനിച്ചു.

സ ധര്മം പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ കാമാല്ലോഭേ വ്യവര്ത്തത । സ്ഥാപനം സ്ഥാപയാമാസ ധര്മാപേതം സ പാര്ഥിവഃ

അവൻ ധർമ്മം പിറകിലേക്ക് മാറ്റി, ആസക്തിയും ലോഭവും കൊണ്ടു അതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നു; ആ രാജാവ് ധർമ്മമില്ലാത്ത ഒരു ഭരണമാണ് സ്ഥാപിച്ചത്.

വേദശാസ്ത്രാണ്യതിക്രമ്യ ഹ്യധര്മേ നിരതോഽഭവത് । നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരാഃ പ്രജാ സ്തസ്മിന് പ്രശാസതി । ആസന്ന ച പപുഃ സോമം ഹുതം യജ്ഞേഷു ദേവതാഃ ॥൨.൧.

വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും അവഗണിച്ച്, അവൻ അധർമ്മത്തിലേയ്ക്ക് മുഴുകി; അവന്റെ ഭരണത്തിൽ ജനങ്ങൾ വേദപാരായണവും വഷട് വിളിയും നിർത്തി. എങ്കിലും സമീപത്തെ യാഗങ്ങളിൽ ദേവതകൾ സമർപ്പിച്ച സോമം കുടിച്ചു.

൬൨.൧൧൦ ന യഷ്ടവ്യം ന ഹോതവ്യമിതി തസ്യ പ്രജാപതേഃ । ആസീത് പ്രതിജ്ഞാ ക്രൂരേയം വിനാശേ പ്രത്യുപസ്ഥിതേ

ആ പ്രജാപതിയുടെ ക്രൂരമായ പ്രതിജ്ഞ destructionം അടുത്തപ്പോൾ ഇതായിരുന്നു: 'ആർക്കും യാഗം നടത്താനോ ഹോമം അർപ്പിക്കാനോ പാടില്ല.'

അഹമിജ്യശ്ച പൂജ്യശ്ച സര്വയജ്ഞേ ദ്വിജാതിഭിഃ । മയി യജ്ഞോ വിധാതവ്യോ മയി ഹോതവ്യമിത്യപി

'എനിക്ക് മാത്രമേ എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും ദ്വിജന്മാർ പൂജയും ആദരവും അർപ്പിക്കേണ്ടത്. യാഗങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി നടത്തണം, ഹോമങ്ങളും എനിക്ക് വേണ്ടിയാകണം.'

തമതിക്രാന്തമര്യാദമാദദാനമസാമ്പ്രതമ് । ഊചുര്മഹര്ഷയഃ സര്വേ മരീചിപ്രമുഖാസ്തഥാ

മര്യാദകൾ ലംഘിച്ച്, മുമ്പ് ആരും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത രീതിയിൽ പെരുമാറിയ അവനെ, മരീചിയെ മുന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ മഹർഷികളും ചേർന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചു.

വയം ദീക്ഷാം പ്രവേക്ഷ്യാമഃ സംവത്സരശതാന് ബഹൂന് । മാഽധര്മം വേന കാര്ഷീസ്ത്വം നൈഷ ധര്മഃ സനാതനഃ । നിധനേ ച പ്രസൂതോഽസി പ്രജാപതിരസംശയഃ

'നാം നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ദീക്ഷയെടുക്കും; വേനാ, നീ അധർമ്മം ചെയ്യരുത്—ഇത് ശാശ്വതധർമ്മമല്ല. നീ മരിക്കുമ്പോൾ സംശയമില്ലാതെ പ്രജാപതിയായി വീണ്ടും ജനിക്കും.'

പാലയിഷ്യേ പ്രജാശ്ചേതി ത്വയാ പൂര്വം പ്രതിശ്രുതമ് । താംസ്തഥാ വാദിനഃ സര്വാന് ബ്രഹ്മര്ഷീനബ്രവീത്തദാ

'ജനങ്ങളെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും' എന്നായിരുന്നു നീ മുമ്പ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തത്. അങ്ങനെ എല്ലാ ബ്രഹ്മർഷിമാരും പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

സ പ്രഹസ്യ തു ദുര്ബുദ്ധിരിദം വചനകോവിദഃ । സ്രഷ്ടാ ധര്മസ്യ കശ്ചാന്യഃ ശ്രോതവ്യം കസ്യ വൈ മയാ

പക്ഷേ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് മറ്റാരാണ്? ഞാൻ ആരുടെ വാക്ക് കേൾക്കണം?'

വീര്യശ്രുതതപഃസത്യൈര്മയാ വാ കഃ സമോ ഭുവി । മഹാത്മാനമനൂനം മാം യൂയം ജാനീത തത്ത്വതഃ

'ശക്തിയിലും ജ്ഞാനത്തിലും തപസ്സിലും സത്യത്തിലും ഭൂമിയിൽ എനിക്ക് സമം ആരുണ്ട്? ഞാൻ മഹാത്മാവാണ്, എനിക്ക് ഒന്നും കുറവില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയണം.'

പ്രഭവഃ സര്വലോകാനാം ധര്മാണാഞ്ച വിശേഷതഃ । ഇച്ഛന് ദഹേയം പൃഥിവീം പ്ലാവയേയം ജലേന വാ । സൃജേയം വാ ഗ്രസേയം വാ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

'എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും, പ്രത്യേകിച്ചും ധർമ്മങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം ഞാനാണ്; ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ ഭൂമി കത്തിച്ചുകളയാം, വെള്ളംകൊണ്ട് മുങ്ങിക്കളയാം, സൃഷ്ടിക്കാം, നശിപ്പിക്കാം—ഇവയിൽ ചിന്തിക്കേണ്ടതൊന്നുമില്ല.'

യദാ ന ശക്യതേ സ്തമ്ഭാന്മാനാച്ച ഭൃശമോഹിതഃ । അനുനേതും നൃപോ വേനസ്തതഃ ക്രുദ്ധാ മഹര്ഷയഃ

അഹങ്കാരത്തിൽ മുഴുകി, ഉപദേശിച്ചിട്ടും വേനനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ കോപത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചു.

നിഗൃഹ്യ തം മഹാബാഹും വിസ്ഫുരന്തം യഥാഽനലമ് । തതോഽസ്യ വാമഹസ്തം തേ മമന്ഥുര്ഭൃശകോപിതാഃ ॥൨.൧.

വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള, അഗ്നിയെപ്പോലെ ചലിക്കുന്ന വേനനെ അവർ പിടിച്ചു, അതീവ കോപത്തോടെ അവന്റെ ഇടത്തുകൈ ചുരണ്ടി.

൬൨.൧൨൦ തസ്മാത് പ്രമഥ്യമാനാദ്വൈ ജജ്ഞേ പൂര്വമഭിശ്രുതഃ । ഹ്രസ്വോഽതിമാത്രം പുരുഷഃ കൃഷ്ണശ്ചാപി തഥാ ദ്വിജാഃ

അങ്ങനെ ചുരണ്ടിയപ്പോൾ, മുമ്പ് പ്രവചിച്ചതുപോലെ, വളരെ ചെറുതും കറുത്തതുമായ ഒരു പുരുഷൻ അവിടെ ജനിച്ചു.

സ ഭീതഃ പ്രാഞ്ജലിശ്ചൈവ സ്ഥിതവാന് വ്യാകുലേന്ദ്രിയഃ । തമാര്ത്തം വിഹ്വലം ദൃഷ്ട്വാ നിഷീദേത്യബ്രുവന് കില

ഭയപ്പെട്ട് കൈകൂപ്പി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമായി, അവൻ അവിടെ നിന്നു; അവനെ വിഷമത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും കണ്ട മഹർഷിമാർ, 'കുറെ ഇരിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

നിഷാദവംശകര്ത്താഽസൌ ബഭൂവാനന്തവിക്രമഃ । ധീവരാനസൃജത്സോഽപി വേനകല്മഷസമ്ഭവാന്

അവൻ നിഷാദവംശത്തിന്റെ ആദിപുരുഷനായി, അതീവ ശക്തിയുള്ളവനായി; വേനന്റെ പാപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ധീവരന്മാരെയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

യേ ചാന്യേ വിന്ധ്യനിലയാസ്തുമ്ബുരാതുവരാഃ ഖസാഃ । അധര്മരുചയശ്ചാപി സമ്ഭൂതാ വേനകല്മഷാത്

വിന്ദ്യപർവതങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന മറ്റു തുമ്പുര, തുവര, ഖസ മുതലായവരും, അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവരും, വേനന്റെ പാപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു.

പുനര്മഹര്ഷയസ്തസ്യ പാണിം വേനസ്യ ദക്ഷിണമ് । അരണീമിവ സംരമ്ഭാന്മമന്ഥുര്ജാതമന്യവഃ

പിന്നീട് മഹർഷിമാർ, കോപത്തോടെ, വേനന്റെ വലതുകൈ അരണി കഷ്ണംപോലെ ചുരണ്ടി.

പൃഥുസ്തസ്മാത് സമുത്പന്നഃ കരാസ്ഫാലനതേജസഃ । പൃഥോഃ കരതലാദ്വാപി യസ്മാജ്ജാതഃ പൃഥുസ്തതഃ । ദീപ്യമാനഃ സ്വവപുഷാ സാക്ഷാദഗ്നിരിവോജ്വലന്

അങ്ങനെ ചുരണ്ടിയപ്പോൾ, കൈയുടെ ശക്തിയിൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ പൃഥു ജനിച്ചു; പൃഥുവിന്റെ കൈത്തളത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതിനാൽ അവനെ പൃഥു എന്നു വിളിച്ചു; തന്റെ രൂപത്തിൽ അഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ അവൻ തെളിഞ്ഞു.

ആദ്യമാജഗവം നാമ ധനുര്ഗൃഹ്യ മഹാരവമ് । ശരാംശ്ച ബിഭ്രദ്രക്ഷാര്ഥം കവചഞ്ച മഹാപ്രഭമ്

ആദ്യമായ അജഗവം എന്ന ബഹുശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന വില്ലും, സംരക്ഷണത്തിന് അമ്പുകളും, അതിമനോഹരമായ കവചവും എടുത്തു.

തസ്മിഞ്ജാതേഽഥ ഭൂതാനി സംപ്രഹൃഷ്ടാനി സര്വശഃ । സമുത്പന്നേ മഹാരാത്രി വേനശ്ച ത്രിദിവങ്ഗതഃ

അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും എല്ലായിടത്തും സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; മഹാരാത്രി ഉദിച്ചപ്പോൾ വേനൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.

സമുത്പന്നേന രാജര്ഷിഃ സ സത്പുത്രേണ ധീമതാ । പുരുഷവ്യാഘ്രഃ പുന്നാമ്നോ നരകാത്ര്ത്രായതേ തതഃ

ധീരനായ പുത്രൻ ജനിച്ചതോടെ, രാജർഷി, മനുഷ്യരിൽ ശൂരനായ പൃഥു, തന്റെ പിതൃകൾക്ക് നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷ നൽകി.

തം നദ്യശ്ച സമുദ്രാശ്ച രത്നാന്യാദായ സര്വശഃ । സമാഗമ്യ തദാ വൈന്യമഭ്യഷിഞ്ചന്നരാധിപമ് । മഹതാ രാജരാജ്യേന മഹാരാജം മഹാദ്യുതിമ്

അപ്പോൾ നദികളും സമുദ്രങ്ങളും പലവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന്, വൈന്യനെ മഹാരാജ്യത്തോടൊപ്പം മനുഷ്യരുടെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു; അവൻ മഹാ പ്രഭയുള്ള രാജാവായി.