വായുപുരാണമ്

ഇവിടെ ജീവികൾക്ക് ഐക്യത്തിലും വൈവിദ്ധ്യത്തിലും വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. “ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല,” എന്നു പറയുന്നവർ തമ്മിൽ അഭിപ്രായ ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. ചിലർ ബ്രഹ്മാവാണ് കാരണമെന്നു പറയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ പ്രജാപതിയെ ഉല്ലേഖിക്കുന്നു; ചിലർ ശിവനെയാണ് പരമൻ എന്നു കരുതുന്നത്, മറ്റുള്ളവർ വിഷ്ണുവിനെയും അങ്ങനെ തന്നെ. അജ്ഞാനത്താൽ ആകർഷിതരായ അവരുടെ മനസ്സുകൾ സുഖാദികളാൽ ബന്ധിതമാണ്. യുക്തമായും, കാലം, സ്ഥലം, ഫലങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിച്ച് കാരണമെന്തെന്നു ഓർക്കുന്നു; അതുവഴി ദേവതകൾ വിവിധ അർത്ഥങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമാകുന്നു. അവരിൽ ഒരാളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരെയും അപമാനിക്കുന്നു; ഒരാളെ സ്തുതിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരെയും സ്തുതിക്കുന്നു; ഒരാളെ അറിയുന്നവൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയാകുന്നു. ദേവതകളെ അറിയുന്നവൻ എപ്പോഴും ദ്വേഷം ഒഴിവാക്കണം; സർവ്വാധികാരിയായ പ്രഭുവിനെ അറിയാൻ സാധിക്കില്ല. ഒരേ ആത്മാവായ അവൻ, ത്രിരൂപമായി, ജീവികളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങളിൽ, ജനങ്ങൾ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അറിവ് നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നിരീക്ഷിച്ച്, രൂപങ്ങളിൽ ആകർഷിതരായി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, “ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല,” എന്നു പലരും പറയുന്നു. അത്തരം മനുഷ്യർ യാതുധാനന്മാരിലും പിശാചുകളിലും പ്രവേശിക്കുന്നു; ഐക്യത്തിലും വൈവിധ്യത്തിലും സ്വയംജനിച്ചവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം ഘടിതമായ ശരീരങ്ങളുള്ള ജീവികളെ അവൻ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; ആരെങ്കിലും ഈ മൂവരിൽ ഒരാളെ ആരാധിച്ചാൽ, അപ്പോൾ തന്നെ മൂവരെയും ആരാധിക്കുന്നതായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു ഈ മൂന്നു ദേവന്മാർ തുടർച്ചയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഐക്യവും വൈവിദ്ധ്യവും എണ്ണപ്പെടുന്നതും മാറി മാറി വരുന്നു; ഇവരിൽ ആരാണ് ഐക്യവും വൈവിദ്ധ്യവും അറിയാൻ യോഗ്യൻ? സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിറുത്തുകയും, സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, ഗുണങ്ങളുടെ ഐക്യത്താൽ അവൻ ഒരുവനായി അറിയപ്പെടുന്നു. രുദ്രൻ, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, ലോകപാലകർ, ഋഷികൾ, ദാനവർ—ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നു നാരായണനാണ് ആ ഒരേയൊരു ദേവൻ, പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധനായതെന്ന്. പ്രജാപത്യരൂപവും, വൈഷ്ണവരൂപവും, ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും കല്പത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. തേജസും, കീർത്തിയും, ബുദ്ധിയും, വിദ്യയും, ശക്തിയും കൊണ്ട് അവർ അവനോടു തുല്യരായി ജനിക്കുന്നു; അവരെപ്പറ്റി ഇവിടെ കേൾക്കൂ. രാജോഗുണത്തിൽ നിന്ന്, ബ്രഹ്മാഭാഗത്തിൽ നിന്ന് മരീചിയും കശ്യപനും ജനിച്ചു; തമോഗുണത്തിൽ നിന്ന്, കാലനാമത്തിൽ രുദ്രൻ അവന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു; സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിന്ന്, യാഗത്തിൽ പുരുഷഭാഗത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു ജനിച്ചു. മൂന്നു കാലങ്ങളിലും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ രൂപങ്ങൾ അവന്റെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു; വീണ്ടും കാലനായി, രുദ്രൻ ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നു. കല്പാന്തത്തിൽ, ഏഴു കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, സംഹാരാദിത്യനായി, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ദഹിപ്പിക്കുന്നു. നാമരൂപങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വിഷ്ണു ജീവികളെ നിലനിറുത്തുന്നു; അന്ത്യാവസ്ഥയിൽ, ഓരോന്നും താനേ താൻ കാരണമാകുന്നു. പൗരുഷീ എന്ന ബ്രഹ്മാരൂപം, സത്ത്വഗുണത്തിൽ സമൃദ്ധമായതായാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; അവളുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് സ്വായംഭുവ മന്വന്തരത്തിൽ അവൻ ഇവിടെ ജനിച്ചു; ആകൂതി, മനുവിന്റെ ആദ്യ സന്തതിയിൽ, മഹാദേവൻ ജനിച്ചു. പിന്നീട്, സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ആ ദേവൻ തുഷിതയിൽ, മുൻകാല തുഷിതരോടൊപ്പം ജനിച്ചു. ഉത്തമ മന്വന്തരത്തിലും, വശവർത്തികളിൽ തുഷിതനായി അവൻ അറിയപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും ഹരിയായി വശവർത്തിയായി ജനിക്കുന്നു. സത്യയിൽ, സത്യനായി, സത്യശ്രേഷ്ഠന്മാരോടൊപ്പം അവൻ ജനിച്ചു; താമസ മന്വന്തരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, ഭാര്യയിൽ, ഹരിമാരോടൊപ്പം, ഹരിയെ തന്നെ ജനിപ്പിച്ചു. ചാരിഷ്ണവ മന്വന്തരത്തിലും, ഹരി ദേവനായി ജനിച്ചു; വൈകുണ്ഠയിൽ, ആഭൂതരാജസർക്കൊപ്പം ജനിച്ചു; ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ആ ദേവൻ വീണ്ടും വൈകുണ്ഠനായി. ധർമ്മൻ, നാരായണൻ, സാദ്ധ്യൻ, സാദ്ധ്യന്മാരും ദേവതകളും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ, ആ നാരായണൻ സാദ്ധ്യൻ ആയി വന്നു. മരീചിയിലും കശ്യപനിലും നിന്ന്, അദിതിയിൽ വിഷ്ണു ജനിച്ചു; മഹാവാമനനായ വിഷ്ണു മൂന്ന് പടികളിൽ ഈ ലോകങ്ങളെ ജയിച്ചു. അവൻ അവയെ ഇന്ദ്രനും മറ്റും ദേവന്മാർക്കും തിരികെ നൽകി; ഈ ഏഴു രൂപങ്ങൾ, ഏഴു മുൻ മന്വന്തരങ്ങളിൽ, ജീവികളെ സംരക്ഷിച്ച് കടന്നുപോയി. അതുകൊണ്ട്, ജനനത്തിൽ വാമനൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ, “വിശ്” എന്ന ധാതുവിൽ നിന്ന് “വിഷ്ണു” എന്ന പേരാണ് വന്നത്, അതിന്റെ അർത്ഥം “പ്രവേശിക്കാൻ” എന്നതാണ്. ഇതുവഴി, ഐക്യവും, വ്യത്യാസവും, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മഹാത്മാവായ വാമനന്റെയും മഹത്വവും വിവരിക്കപ്പെട്ടു. ദേവതകളുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന ദേവന്മാരിൽ, തേജസ്സിലും, ബുദ്ധിയിലും, വിദ്യയിലും, ശക്തിയിലും തുല്യരായവർ അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ജനിക്കുന്നു. ശക്തി, സൗന്ദര്യം, വീര്യം എന്നിവയുള്ള ഏത് ജീവിയും വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതാണെന്ന് അറിയണം. ഇങ്ങനെ അവൻ ഭാഗികമായി ജനിക്കുന്നു; ചിലർ അങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ മറ്റൊരാളുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതാണെന്ന് പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ വാദം നടത്തുന്നപ്പോൾ, മനസ്സിനും ചൈതന്യത്തിനും വ്യത്യാസമില്ലാത്തതിനാൽ, അവരുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ അവർ “ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ” ആയി മാറുന്നു. ഒരേയൊരുത്തനായ പ്രഭു തന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് അനേകരായി മാറുന്നു; വീണ്ടും അനേകരായിട്ട്, ഒറ്റയാളായി തിരിച്ചുവരുന്നു. അതിനാൽ, മനസ്സിന്റെയും ശക്തിയുടെയും വിഭജനത്തിൽ, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും, സ്താവരജംഗമങ്ങളായ എല്ലാ ജീവികളും സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ജനിച്ച് ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഓരോ കല്പവും അവസാനിക്കുമ്പോൾ, രുദ്രൻ ജീവികളെ പിൻവലിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ, യോഗമായയുടെ ശക്തിയാൽ, സ്വയം അധീനതയില്ലാത്തവരെ മോഹിപ്പിച്ച് ജനിക്കുന്നു. അവർ പ്രഭുത്വത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അധീനരായവരെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ദോഷങ്ങളുടെ വ്യാപനത്തിൽ, യുക്തിയോ അയോഗ്യമായതോ ഇല്ല. ജിവികളുടെ അസ്തിത്വം നിഷേധിക്കുന്നവർ ദുഷ്ടരാണ്; മധ്യസ്ഥർ ജീവികളോടു അനാസക്തരാണ്; ജീവികളെ അംഗീകരിക്കുന്നവർ യോഗ്യരാണ്. സത്യപ്രഖ്യാപകരുടെ ഗുരുക്കൾ മൂന്ന് വേദങ്ങളാണ്. മുൻപത്തെ ദൃഢമായ പഠനവും ലോകിക ഉപദേശങ്ങളും, ഈ നാലു കാരണങ്ങൾകൊണ്ട്, യഥാർത്ഥ സത്യം ലഭ്യമാകുന്നില്ല. അർത്ഥങ്ങൾ മുൻകാലത്തിൽ മറ്റൊരിടത്ത് വെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്, മറ്റൊരു അർത്ഥം ഉണ്ടായാലും, ദ്വേഷം കൊണ്ടു അത് സ്വീകരിക്കാറില്ല. അഭിപ്രായങ്ങളിൽ, യഥാർത്ഥം വസ്തുതയാണ്; അവയിൽ, ഗുണം ഗുണമാണ്. ക്രിയകളും ചിന്തകളും ചെയ്യുന്നവനും, ജനനത്തിൽ മഹത്വം ഉള്ളവനും, ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ നാലു കാരണങ്ങളിലൂടെ വിവരിക്കുന്നു.