വായുപുരാണമ്

ഏകമായ ഒരു മേഘം രൂപത്തിലും വർണ്ണത്തിലും ഭിന്നങ്ങളായി തോന്നുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ അവൻ ഗുണങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ അനേകതയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. രൂപങ്ങൾ ലയിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒരുവൻ, രണ്ടുപേരിലും മൂന്നുപേരിലും ഭിന്നനായി മാറുന്നു—അവൻ ബ്രഹ്മാവും അന്തകൃതും പുരുഷനും എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു രൂപങ്ങൾക്കായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സ്വയംജനനായവന്റെ ശരീരങ്ങൾ എന്നെണ്ണപ്പെടുന്നു: ബ്രാഹ്മി, പൗരുഷി, അന്തകാരി—ഇവയാണ് അവ. ഇവയിൽ, രാജസിക ശരീരം സൃഷ്ടാവാണ്; തമസികം, കാലം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, സൃഷ്ടികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു; സാത്വികമായ പൗരുഷി ദയയുടെ ദാതാവായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാജസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് മരീചിയും കശ്യപനും ജനിച്ചത്; തമസിക ഭാഗമായ അന്തകൃതിൽ നിന്ന് ഭവൻ പിറന്നു. സാത്വിക ഭാഗമായ പൗരുഷി ശോചിഷ്ണു എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്നു ശരീരങ്ങളും മൂന്നുലോകങ്ങളിലും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. കാലം വിവിധ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും (ബ്രഹ്മാവായി), അവയെ നിലനിർത്തുകയും (വിഷ്ണുവായി), പിന്നീട് അവയെ നശിപ്പിക്കുകയും (രുദ്രനായി) ചെയ്യുന്നു. സ്വയംജനനായ കാലം, ഏകനായവൻ, ഗുണങ്ങൾ മൂലം മൂന്നു രൂപങ്ങളായി മാറുന്നു; അവൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സ്വയംജനനായവന്റെ മൂന്നു ശരീരങ്ങൾ പ്രജാപത്യ, രൗദ്രി, വൈഷ്ണവി എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ഏകശരീരം വേദത്തിലും പുരാതന ധർമ്മശാസ്ത്രത്തിലും, സംഖ്യയോാഗത്തിൽ ഭക്തരായ വീരന്മാരാലും, ഏകത്വം-നാനാത്വം കാണുന്നവരാലും, സത്യത്തെ ഗ്രഹിച്ച സത്പുരുഷന്മാരാലും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഏകത്വത്തിലും ഭിന്നതയിലും സൃഷ്ടികൾ വ്യത്യസ്തരാണ്; "ഇതാണു പരമം, ഇതല്ല" എന്നിങ്ങനെയാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ. ചിലർ ബ്രഹ്മാവിനെ കാരണമെന്നു പറയുമ്പോൾ, ചിലർ പ്രജാപതിയെ പറയുന്നു; ചിലർ ശിവനെ പരമോന്നതനെന്നു കരുതുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർ വിഷ്ണുവിനെയും അവന്റെ തുല്യനായി പറയുന്നു; അജ്ഞാനത്തിൽ ആസക്തരായി, സുഖാദികളാൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തത്വം, കാലം, സ്ഥലം, ഫലങ്ങൾ എന്നിവ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിഗണിച്ചാൽ, കാരണം ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ദേവതകൾ വിവിധ അർത്ഥങ്ങളിൽ ഇവിടെ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത്. ഇവരിൽ ഒരാളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരെയും അപമാനിക്കുന്നു; ഒരാളെ സ്തുതിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരെയും സ്തുതിക്കുന്നു; ഒരേ പുരുഷനെ അറിയുന്നവൻ ബ്രഹ്മവാദി എന്നായി അറിയപ്പെടുന്നു. ദേവതകളെ അറിയുന്നവൻ എപ്പോഴും വൈരാഗ്യം ഒഴിവാക്കണം; ആധിപത്യം ഉള്ള ഭഗവാനെ അറിയുക സാധ്യമല്ല. ഒരേയൊരു ആത്മാവായ അവൻ, മൂന്നായി മാറി, സൃഷ്ടികളെ മായയിലാഴ്ത്തുന്നു; ഈ മൂന്നിനകത്താണ് ജനങ്ങൾ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, പരിശോധിച്ചു, രൂപങ്ങളിൽ ആസക്തരായി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുള്ളവർ "ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല" എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നു. ഈവർ യാതുധാനരിലും പിശാചുകളിലുമായി പ്രവേശിക്കുന്നു; ഏകത്വത്തിലും നാനാത്വത്തിലും സ്വയംജനനായവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം നിർമ്മിതമായ ശരീരങ്ങളുള്ള സൃഷ്ടികളെ അവൻ മായയിലാഴ്ത്തുന്നു; ആരെങ്കിലും ഇവരിൽ ഒരാളെ ഉപാസിക്കുന്നു എങ്കിൽ, അതു മൂവർക്കും ഒരുപോലെ ഉപാസനയാകുന്നു. അതിനാൽ ഈ മൂന്നു ദേവന്മാർ തുടർച്ചയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഏകത്വവും ഭിന്നതയും ഇങ്ങനെ വരുന്നു പോകുന്നു; ഇവരിൽ ആരാണ് ഏകത്വം അല്ലെങ്കിൽ നാനാത്വം അറിയാൻ യോഗ്യൻ? അവൻ സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഗുണങ്ങളുടെ ഏകത്വം കൊണ്ടാണ് അവൻ ഒരുവൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. രുദ്രൻ, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, ലോകപാലകർ, മഹർഷികൾ, ദാനവന്മാർ—ഇവരെല്ലാം നാരായണനാണ് അനേകരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ദേവൻ എന്നു ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നു. പ്രജാപത്യ രൂപവും വൈഷ്ണവ രൂപവും ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും കല്പത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റി വരുന്നു. പ്രകാശം, യശസ്, ബുദ്ധി, വിദ്യ, ശക്തി എന്നിവയാൽ അവരോടു തുല്യരായി അവരവിടെ ജനിക്കുന്നു; അവരെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. രാജസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് മരീചിയും കശ്യപനും ബ്രഹ്മഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചത്; തമസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് കാലൻ, രുദ്രനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, അവന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; സാത്വിക ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് യജ്ഞത്തിൽ വിഷ്ണു, പുരുഷഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചത്. മൂന്നു കാലങ്ങളിലും ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ രൂപങ്ങൾ അവന്റെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്; വീണ്ടും കാലനായി രുദ്രൻ സൃഷ്ടികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. കല്പാവസാനത്ത്, ഏഴു കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, സംഹാരാദിത്യനായി മാറി, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നു. വിഷ്ണു, നാമരൂപങ്ങളുടെ വിപരീതാവസ്ഥയിൽ സൃഷ്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; ആ അന്തിമാവസ്ഥയിൽ, ഓരോന്നും താനാണ് തന്റെ ഉത്ഭവകാരണം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പൗരുഷീ എന്ന സാത്വികരൂപത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് സ്വായംഭുവ മന്വന്തരത്തിൽ അവൻ ഇവിടെ ജനിച്ചത്; ആകൂതി എന്ന മനുവിന്റെ ആദ്യസന്തതിയിൽ മഹാദേവൻ ജനിച്ചു. പിന്നീട് സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ആ ദേവൻ തുഷിതയിൽ, പഴയ തുഷിതരോടൊപ്പം ജനിച്ചു. ഉത്തമ മന്വന്തരത്തിലും അവൻ തുഷിത എന്നറിയപ്പെടുന്നു, വശവർത്തികളിൽ ജനിച്ച്; വീണ്ടും ഹരിയും വശവർത്തിയായി ജനിച്ചു. സത്യാ മന്വന്തരത്തിൽ, അവൻ സത്യനായി, നല്ല സത്യരോടൊപ്പം; താമസ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ഭാര്യയിൽ ഹരിമാരോടൊപ്പം ഹരി തന്നെയാണ് വീണ്ടും ജനിച്ചത്. ചാരിഷ്ണവ മന്വന്തരത്തിലും ഹരി ദേവനായി ജനിച്ചു; വൈകുന്ഠയിൽ, ആഭൂതരാജസരോടൊപ്പം ജനിച്ചു; ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിൽ വീണ്ടും വൈകുന്ഠനായി അവൻ ജനിച്ചു. ധർമ്മൻ, നാരായണൻ, സാദ്ധ്യൻ, സാദ്ധ്യരോടും ദേവന്മാരോടും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ആ നാരായണ സാദ്ധ്യൻ വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ അവൻ എത്തി. മരീചിയും കശ്യപനും നിന്നാണ് വിഷ്ണു ആദിതിയിൽ ജനിച്ചത്; വിഷ്ണു, മഹാവിക്രമൻ, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ മൂന്നടികളിൽ കീഴടക്കി. അവൻ അവയെ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാർക്കും തിരികെ നൽകി; ഇങ്ങനെ അവന്റെ ഏഴു രൂപങ്ങൾ ഏഴു പഴയ മന്വന്തരങ്ങളിൽ സൃഷ്ടികളെ സംരക്ഷിച്ചുവെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഈ ലോകമൊക്കെയും ജനനത്തിൽ വാമനൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് "വിഷ്ണു" എന്ന പേര്, "വിശ്" എന്ന മൂലത്തിൽ നിന്നുള്ളത്—പ്രവേശിക്കുക എന്നർത്ഥത്തിൽ. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മഹാത്മാവായ വാമനന്റെയും ഏകത്വം, ഭിന്നത, ഉത്തമത്വം വിവരിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്ന ദേവതകളിൽ, പ്രകാശം, ബുദ്ധി, വിദ്യ, ശക്തി എന്നിവയിൽ തുല്യരായവർ അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ജനിക്കുന്നു. ഏത് സൃഷ്ടിയിലായാലും ശക്തി, സൗന്ദര്യം, വൈഭവം എന്നിവയുള്ളതായാൽ, അതു വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ടാണ് ജനിച്ചതെന്നു അറിഞ്ഞുകൊള്ളണം.