വായുപുരാണമ്

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ രൂപങ്ങളിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അവ ഗുണങ്ങളുടെ വർദ്ധനയും ദ്വന്ദ്വമായ അനുഗ്രഹബന്ധവും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഞാൻ എത്രത്തോളം കഴിയുന്നുവോ അത്രത്തോളം ഈ രൂപങ്ങളിൽ ഉള്ള പ്രവർത്തിയും ലയവും ഗുണങ്ങളുടെ വർദ്ധനയും വിശദീകരിക്കാം; നിങ്ങൾ ശ്രവിക്കൂ. ഈ രൂപങ്ങളിൽ, ഒന്നായ രാജസികം എല്ലായിടത്തും സകല ജീവികളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; സത്ത്വികം സമുദ്രരൂപത്തിൽ അവയെ പോഷിക്കുന്നു; തമസികം യുക്തമായ സമയത്ത് അവയെ താഴെ ഇടുകയും ഉപഭോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് രാജസ്സിൽ നിറഞ്ഞ് ഉദയിക്കുമ്പോൾ, സത്ത്വികമായ പുരുഷരൂപം അവനിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നു. തമസ്സിന്റെ വർദ്ധന മൂലം കാലതത്വം പ്രധാനമാകുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവായ രാജസികം അവനിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നു. സത്ത്വം വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, പുരുഷൻ ഭഗവാനായി പ്രകടമാകുമ്പോൾ, അവനിൽ കാലം ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, അവന്റെ രൂപം, നാമം, പ്രവർത്തി എന്നിവ ക്രമാതീതമായി അവസാനിക്കുന്നു; അവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും അനുഗ്രഹവും നിയന്ത്രണവും നടത്തിക്കൊണ്ട് നിലകൊള്ളുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ഇടവേള ഉണ്ടാകുന്നു; പുരുഷൻ ബ്രഹ്മനായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുരുഷൻ മാത്രമല്ല. ഒരു രത്നം ക്രിസ്റ്റലിൽ വിവിധ വർണങ്ങൾ വിഭജിക്കുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ ശുദ്ധിയും ആശ്രയത്തിന്റെ സ്വഭാവവും അനുസരിച്ച് ആ വർണ്ണം പ്രകടമാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഗുണങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ സ്വയംഭൂയുടെ വർണ്ണഭേദം സംഭവിക്കുന്നു; ഏകതയിലോ ഭിന്നതയിലോ, ഇതാണ് വിശദീകരണം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരേയൊരു മേഘം രൂപത്തിലും വർണ്ണത്തിലും വിഭജിച്ച് പലതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്; അതുപോലെ തന്നെ, അവൻ ഗുണങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ പലതായാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. രൂപങ്ങൾ ലയിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒരുവൻ, ഇരട്ട, മൂന്നിടത്തായി മാറുന്നു; അവൻ ബ്രഹ്മാവ്, അന്തകൃത്ത്, പുരുഷൻ—ഇവരാണ് ആ മൂന്നു. ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സ്വയംഭുവിന്റെ ദേഹങ്ങൾ എന്നപോലെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു: ബ്രാഹ്മി, പൗരുഷി, അന്തകാരി—ഇവയാണ് ആ മൂന്നു. ഇവയിൽ രാജസിക ദേഹം സൃഷ്ടാവാണ്; തമസികം, കാലം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, സംഹാരകനാണ്; സത്ത്വികം, പൗരുഷി, അനുഗ്രഹദായിനി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാജസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് മരീചിയും കശ്യപനും ജനിച്ചു; തമസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അന്തകൃത്ത് എന്ന ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഭവൻ ജനിച്ചു. സത്ത്വികമായ പൗരുഷി രൂപം ശോചിഷ്ണു എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഈ മൂന്നു ദേഹങ്ങൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. കാലം വിവിധ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് വിവിധ അവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു: ബ്രഹ്മാവായി സൃഷ്ടിക്കുകയും, വിഷ്ണുവായി പോഷിക്കുകയും, രുദ്രനായി സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വയംഭൂയായ കാലം, ഏകമായിരുന്ന് മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അവൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും, പോഷിക്കുകയും, പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ മൂന്നു ദേഹങ്ങൾ പ്രജാപത്യ, രൗദ്രി, വൈഷ്ണവി എന്നിങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഏക ദേഹം വേദത്തിലും, പുരാതന ധർമ്മശാസ്ത്രത്തിലും, സാംഖ്യയോഗത്തിൽ ഭക്തരായ വീരന്മാരിലും, ഏകതയും ഭിന്നതയും കാണുന്നവരിലും, സത്യത്തെ കാണുന്ന സത്പുരുഷന്മാരിലും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഏകതയിലും ഭിന്നതയിലും ജീവികൾ വ്യത്യസ്തരാണ്; 'ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു അവർ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ട്. ചിലർ ബ്രഹ്മാവിനെ കാരണമെന്നു പറയുന്നു, ചിലർ പ്രജാപതിയെ; ചിലർ ശിവനെ പരമൻ എന്നു, ചിലർ വിഷ്ണുവിനെയും; അജ്ഞാനത്തിൽ പറ്റി, സുഖാദികളിൽ മനസ്സു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. തത്വം, കാലം, സ്ഥലം, ഫലങ്ങൾ എന്നിവ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിഗണിച്ച്, കാരണമെന്നു ഓർമ്മിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ വിവിധ അർത്ഥങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമാകുന്നു. ആരെങ്കിലും അവരിൽ ഒരാളെ നിന്ദിച്ചാൽ എല്ലാവരെയും നിന്ദിച്ചതായും, ആരെങ്കിലും ഒരാളെ വാഴ്ത്തിയാൽ എല്ലാവരെയും വാഴ്ത്തിയതായും, ഒരാൾ ആ ഏകപുരുഷനെ അറിഞ്ഞാൽ അവൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായും അറിയപ്പെടുന്നു. ദേവതകളെ അറിഞ്ഞവൻ എപ്പോഴും വൈരം ഒഴിവാക്കണം; ആധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ ഭഗവാനെ അറിയാൻ കഴിയില്ല. അവൻ, ഏകാത്മാവായി, മൂന്നു രൂപങ്ങളായി മാറി, ജീവികളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങളിൽ, ജനങ്ങൾ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അറിവ് തേടി, പരിശോധിച്ച്, രൂപങ്ങളിൽ ആകർഷിതരായി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, 'ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല' എന്നു പലരും പറയുന്നു. അവർ യാതുധാനന്മാരിലും, പിശാചുകളിലും പ്രവേശിക്കുന്നു; ഏകതയിലും ഭിന്നതയിലും സ്വയംഭൂ നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള ദേഹങ്ങളുള്ള ജീവികളെ മോഹിപ്പിച്ച്, ആരെങ്കിലും അവരിൽ ഒരാളെ ആരാധിച്ചാൽ, അപ്പോൾ മൂവരെയും ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ മൂന്നു ദേവതകളും തുടർച്ചയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഏകതയുടെയും ഭിന്നതയുടെയും എണ്ണൽ വരുംപോകും; ആരാണ് അവയിൽ ഏകതയെയോ, ഭിന്നതയെയോ അറിയാൻ യോഗ്യൻ? അവൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും, പോഷിക്കുകയും, സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നതുകൊണ്ട്, ഗുണങ്ങളുടെ ഏകതയാൽ അവൻ ഏകൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. രുദ്രൻ, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, ലോകപാലകർ, ഋഷികൾ, ദാനവന്മാർ—ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നു, നാരായണൻ തന്നെയാണ് ആ ഏകദേവൻ, അനേകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായത്. പ്രജാപത്യരൂപവും വൈഷ്ണവരൂപവും ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും കല്പത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റുന്നു. തേജസ്സിലും, കീർത്തിയിലും, ബുദ്ധിയിലും, വിദ്യയിലും, ശക്തിയിലും അവർ അതിനോടു തുല്യമായി ജനിക്കുന്നു; അവരെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ കേൾക്കൂ. രാജസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് മരീചിയും കശ്യപനും ബ്രഹ്മഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; തമസിക ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് കാലൻ, രുദ്രൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ അവന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; സത്ത്വിക ഭാഗത്തിൽ നിന്ന്, പുരുഷഭാഗത്തിൽ നിന്നു, യാഗത്തിൽ വിഷ്ണു ജനിച്ചു. മൂന്നു കാലങ്ങളിലും, ഈ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപങ്ങൾ അവന്റെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്നു; പിന്നീട് വീണ്ടും കാലൻ ആയി, രുദ്രൻ ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നു. കല്പാന്തത്തിൽ, ഏഴു കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, സംഹാരകാദിത്യനായി, മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ദഹിപ്പിക്കുന്നു. വിഷ്ണു, നാമരൂപങ്ങളുടെ വ്യതിയാനത്തിനിടയിലും ജീവികളെ പോഷിക്കുന്നു; ആ അന്തിമാവസ്ഥയിൽ, ഓരോരുത്തനും താനാണ് താൻ ഉദ്ഭവിക്കാൻ കാരണമാകുന്നത്. സത്ത്വത്തിൽ സമൃദ്ധമായ പൗരുഷി എന്ന ബ്രഹ്മരൂപത്തിൽ നിന്നു, സ്വായംഭുവ മന്വന്തരത്തിൽ, ആ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു മഹാദേവൻ ജനിച്ചു; മനുവിന്റെ ആദ്യസന്തതിയായ ആകൂതിയിൽ ഈ ദൈവം ജനിച്ചു. പിന്നീട്, സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരത്തിൽ, ആ ദൈവം തുഷിതയിൽ, മുമ്പത്തെ തുഷിതന്മാരോടൊപ്പം ജനിച്ചു.