വായുപുരാണമ്

വൈവസ്വത മനുവിന്റെ അന്തരത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, ആദിത്യന്മാർ, ആരാധിതരായി, ഒരുമിച്ചുകൂടി തമ്മിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തി. അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: "ഇപ്പോൾ ഈ പ്രശസ്തയായ അദിതിയിലേയ്ക്ക്, യോഗശക്തിയാൽ നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ പകുതിയോടെ പ്രവേശിക്കാം. നാം അവളുടെ പുത്രന്മാരായി ജനിക്കണം; അതാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമഹിതം. അദിതിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ ആദിത്യസ്ഥാനം പ്രാപിക്കും." ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, ചക്ഷുഷ മനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, അവർ എല്ലാവരും വീണ്ടും കശ്യപൻ—മാരീചിയുടെ പുത്രൻ—അദിതിയിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാരായി ജനിച്ചു. ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും വീണ്ടും ജനിച്ചു; ഈ വൈവസ്വത മനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദിവ്യരായ നരനും നാരായണനും അദിതിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. ഈ ദേവന്മാർക്കും സൃഷ്ടിയും ലയവും ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു; ഈ ലോകത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, പ്രജാപതി, വിഷ്ണു, ഭവ (മഹാദേവൻ) എന്നിവർക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ശ്രവണശക്തിയിൽ പരമന്മാരായി, ശബ്ദാദി ഗുണങ്ങൾയുള്ളവരായി, അനിമ മുതലായ എട്ടു മഹത്തായ ശക്തികൾ ഉള്ളവരായി, ഈ ദേവന്മാർ ജനിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഈ ആസക്തിയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം എന്നു പറയുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപഫലമായി ജയന്മാർ സ്വയമ്പുവ മനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ജനിച്ചു; അവർ അപ്പോൾ ജയിക്കപ്പെട്ടു. സ്വരോചിഷ മനുവിൽ അവർ തുഷിതന്മാരായി, ഉത്തമയിൽ സത്യന്മാരായി, തമസയിൽ ഹരികൾ ആയി, ചരിഷ്ണുവയിൽ വൈകുന്ഥന്മാർ ആയി, ചക്ഷുഷയിൽ സധ്യന്മാർ ആയി, ഇപ്പോഴത്തെ വൈവസ്വതയിൽ ആദിത്യന്മാർ ആയി ജനിച്ചു. ധാത, അര്യമൻ, മിത്ര, വരുണ, അംശ, ഭാഗ, ഇന്ദ്ര, വിവസ്വാൻ, പൂഷൻ, പർജന്യൻ എന്നിങ്ങനെ പത്ത് പേരാണ് ആദിത്യന്മാരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. തുടർന്ന് ത്വഷ്ട, വിഷ്ണു—ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞവനും മുതിർന്നവനും—ഇവരും ചേർന്നു, കശ്യപന്റെ പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരായി ആദിത്യന്മാർ അറിയപ്പെടുന്നു. സുരഭിയും കശ്യപനും ചേർന്ന് മഹാദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മഹത്തായ തപസ്സിലൂടെ പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ ജനിച്ചു: അംഗാരക, സർപ്പ, നിരൃതി, സദസസ്പതി, അജൈകപാദ, അഹിർബുധ്ന്യ, ഊർദ്ധ്വകേതു, ജ്വര, ഭൂവനേശ്വര, മൃത്യു, പ്രശസ്തനായ കപാല—ഇവരാണ് മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും അധിപതികളായ പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ. ഈ രുദ്രന്മാർക്ക് ജന്മം നൽകിയതും സുരഭിയുടെ തപസ്സിലൂടെയാണ്. അതിനുശേഷം, സുരഭിക്ക് രണ്ട് പുത്രിമാരും ജനിച്ചു: രോഹിണി, രുദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവളും, പ്രശസ്തയായ ഗന്ധാരിയും. രോഹിണിയിൽ നിന്നു ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തരായ നാലു പുത്രിമാർ ജനിച്ചു: സുരൂപ, ഹംസകില, ഭദ്ര, കാമദുഘ. കാമദുഘയിൽ നിന്നു സുരൂപയും തനയയും ജനിച്ചു. രാജാവേ, ഹംസകിലയിൽ നിന്നു മൃഷികൾ ജനിച്ചു; ഭദ്രയിൽ നിന്നു മഹാപുണ്യശാലികളായ, പ്രശസ്തരായ വാജിൻ്റെ പുത്രന്മാരായ ഗന്ധർവന്മാർ ജനിച്ചു. പിന്നെ ഉച്ചൈഃശ്രവസും—മനസ്സിനെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും, വെള്ള, മഞ്ഞ, പുള്ളിപ്പറ്റിയ കുതിരകളും, മാൻ, പച്ചയും വെള്ളയും നിറമുള്ളവയും—ഗന്ധർവവംശത്തിൽ ജനിച്ചു; ഇവയെ ദേവന്മാരും രുദ്രനും പോഷിപ്പിച്ചു. വീണ്ടും, സുരഭിയിൽ നിന്ന് കിരീടവും മാലയും അണിഞ്ഞ, അമൃതലോകത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള ചന്ദ്രഭാസുപ്രഭ ജനിച്ചു; സുരഭിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവൻ മഹേശ്വരന്റെ പതാകയായി അറിയപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ കശ്യപന്റെ പുത്രന്മാരായ രുദ്രന്മാരെയും ആദിത്യന്മാരെയും വിശദീകരിച്ചു. സധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, വസുക്കൾ എന്നിവരും ധർമ്മന്റെ പുത്രന്മാരായി അറിയപ്പെടുന്നു. അറിഷ്ഠനേമിയുടെ ഭാര്യമാർക്ക് പതിനാറു മക്കളുണ്ടായി; പണ്ഡിതന്മാരിൽ നാലുപേർ വിദ്യുതുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മികച്ചവരായ അങ്കിരസിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മർഷിമാർ ആരാധിച്ച സ്തുതികൾ ജനിച്ചു. ദേവർഷിയായ കൃഷ്ണശ്വയിൽ നിന്ന് ദേവരുടെ ആയുധങ്ങൾ ജനിച്ചു; ഓരോ ആയിരം യുഗത്തിന്റെയും അവസാനം ഇവ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളും, മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മുപ്പത്തിമൂന്ന് ദേവന്മാരും, ഇവർക്കും സൃഷ്ടിയും ലയവും ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ച് അസ്തമിക്കുന്നതുപോലെ, ദേവസംഘങ്ങളും ഓരോ യുഗത്തിലും ജനിച്ച് അസ്തമിക്കുന്നു. സധ്യന്മാർ, വസുക്കൾ, വിശ്വദേവന്മാർ, രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ—ജന്മം, ശക്തി, കർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പ്രശസ്തരാണ്. പ്രജാപതി, വിഷ്ണു, മഹാത്മാവായ ഭവ—ഇവരിലാരാണ് പരമൻ, ആരാണ് ഇടത്തരം, ആരാണ് താഴ്ന്നവൻ എന്ന് അറിയാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇവരിൽ ആരിൽ നിന്ന് ആരാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്? ആരിൽ ആരാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്? ആരാണ് ഏറ്റവും വലിയവൻ, ആരാണ് ഇടത്തരം, ആരാണ് ചെറിയവൻ? ജനനം, കർമ്മം, ശക്തി എന്നിവയിൽ ആരാണ് ഉന്നതൻ, ആരാണ് അധമൻ? ദയവായി സത്യം പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ അറിയിക്കുക, കാരണം നിങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയാം. ഈ വിഷയത്തിൽ, ബ്രഹ്മ, വിഷ്ണു, രുദ്ര—ഇവരിൽ പരസ്പര വ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു എന്നത് ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ. സ്വയംഭുവായ പരമാത്മാവിന്റെ രൂപങ്ങൾ രാജസികം, തമസികം, സാത്വികം എന്നിങ്ങനെ ഓരോ യുഗത്തിലും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഇവരിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കാൻ കഴിവില്ല, കാരണം അവ ഗുണങ്ങളുടെ വർദ്ധനവും അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഇരട്ടബന്ധവും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഈ രൂപങ്ങളിൽ പ്രവർത്തനം, ലയം, ഗുണങ്ങളുടെ വർദ്ധന എന്നിവ എത്രത്തോളം കഴിയുന്നുവോ അത്ര ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ. ഇവയിൽ ഒരുത്തൻ, രാജസികൻ, എല്ലായിടത്തും സകലഭൂതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മറ്റൊരുത്തൻ, സാത്വികൻ, സമുദ്രരൂപത്തിൽ അവയെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റൊരുത്തൻ, തമസികൻ, ശരിയായ സമയത്ത് അവയെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് രാജസികതയിൽ നിറഞ്ഞ് ഉദിക്കുന്നപ്പോൾ, സാത്വികഭാവമായ പുരുഷൻ അവനിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നു. സമയതത്ത്വം, തമസിന്റെ വർദ്ധനവാൽ, പ്രധാനമായപ്പോൾ രാജസികഭാവനായ ബ്രഹ്മാവ് അവനിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നു. സാത്വികതയുടെ വർദ്ധനവാൽ, പുരുഷൻ ഭഗവാനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, സമയഭാവം അവനിൽ ഇല്ലാതാകുന്നു. അവൻ ക്രമേണ തന്റെ രൂപവും നാമവും കർമ്മവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും അവൻ അനുഗ്രഹവും നിയന്ത്രണവും നൽകുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് ഒരു അന്തരകാലം ഉണ്ടാകുന്നു; പുരുഷൻ ബ്രഹ്മനായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അവൻ പുരുഷൻ മാത്രം ആയിരിക്കില്ല. ഒരു രത്നം ക്രിസ്റ്റലിൽ വിവിധ വർണ്ണങ്ങൾ വിഭജിക്കുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധിയും ആശ്രയത്തിന്റെ സ്വഭാവവും അനുസരിച്ച് ആ വർണ്ണം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെ, ഗുണങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ സ്വയംഭുവിന്റെ വർണ്ണഭേദം സംഭവിക്കുന്നു; ഏകതയിലായാലും വൈവിധ്യത്തിലായാലും, ഇതാണ് വിശദീകരണം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.