വായുപുരാണമ്

അവസാനിച്ചുള്ള ദേവാസുരസമരത്തിൽ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ശക്തിയും ദൗർബല്യവും കണക്കാക്കി അവരവരെ അതിക്രമിച്ചു ആക്രമണം നടത്തി. ദേവന്മാരിൽ ഭയം നിറഞ്ഞതും, ചിലർ കൊല്ലപ്പെടുന്നതും കണ്ട അസുരന്മാർ അതിവിശേഷം ഉന്മേഷത്തോടെ നേരിട്ടു. അതിനിടയിൽ, ഒരു ദേവി ക്രുദ്ധയായി ഇന്ദ്രനോടു പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രാ, ഞാൻ നിന്നെ ശക്തിഹീനനാക്കും!" അപ്രകാരം കഠിന ക്രോധത്തോടെ അവൾ ഇന്ദ്രനെ നേരിട്ട് പ്രതിരോധിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ യജ്ഞസ്ഥംഭംപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ദേവന്മാർ അതു കണ്ടു ഭയപ്പെട്ടു, ഇന്ദ്രൻ അവളുടെ അധീനനായി പോയതും കണ്ടു എല്ലാവരും ഭയത്തോടെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ദേവസൈന്യം അപ്രകാരമായി വിട്ടുപോയപ്പോൾ, വിഷ്ണു ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവാനേ, നീ എന്നിലേക്കു വരിക; ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കും, ദേവേന്ദ്രാ." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, പുരന്ദരൻ അഥവാ ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ലയിച്ചു. ഇന്ദ്രനെ വിഷ്ണു സംരക്ഷിക്കുന്നതും കണ്ടു, ദേവി അതിവിശേഷം ക്രുദ്ധയായി പറഞ്ഞു: "മഘവൻ, ഞാൻ വിഷ്ണുസഹിതം നിന്നെ സകലപ്രാണികളുടെയും മുമ്പിൽ ദഹിപ്പിക്കും; എന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി കാണിക്കപ്പെടട്ടെ." അവളുടെ ശക്തിയിൽ കീഴ്പ്പെട്ട്, ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ ആലോചന നടത്തി. വിഷ്ണു ഇന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു: "നാം എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും?" ഇന്ദ്രൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "മഹാബലവാനേ, അവൾ നമ്മെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവളെ സംഹരിക്കണം; ഞാൻ അത്യന്തം അധീനനായി പോയിരിക്കുന്നു, നീ വൈകരുത്." അപ്പോൾ വിഷ്ണു ദേവിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു, സ്ത്രീഹത്യ ചെയ്യേണ്ടിവരുമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ തന്റെ ചക്രായുധം ആഹ്വാനിച്ചു. ദേവി അതിവേഗം നേരെ ചാടിയപ്പോൾ, ദൈവശത്രുക്കളുടെ സംഹാരകനായ വിഷ്ണു അവളുടെ ക്രൂരസങ്കൽപ്പം മനസ്സിലാക്കി, ക്രുദ്ധനായി തന്റെ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു, അവളുടെ തല വെട്ടിത്തുറന്നു. സ്ത്രീഹത്യയുടെ ആ ഭയങ്കരമായ കൃത്യം കണ്ട ഭൃഗുമഹർഷി അത്യക്രോധത്തോടെ വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചു: "നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവനായി സ്ത്രീയെ, കൊല്ലരുതാത്തവളെ, വധിച്ചുവല്ലോ, അതുകൊണ്ട് നീ മനുഷ്യരിൽ ഏഴുതവണ അവതരിക്കേണ്ടിവരും." ഭൃഗുവിന്റെ ശാപം മൂലം, ലോകത്തിൽ ധർമ്മം വീണ്ടും വീണ്ടും നശിക്കുമ്പോൾ, സർവ്വജനകല്യാണത്തിനായി വിഷ്ണു മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കും. അതിനുശേഷം ഭൃഗു, ദേവിമാരുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ, ദേവിയുടെ തലയെടുത്തു ശരീരത്തിലേയ്ക്ക് ചേർത്തു, ജലം എടുത്തു, സത്യം പറഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ജീവിച്ചിട്ടുള്ള ധർമ്മം മുഴുവൻ എങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയില്ലെങ്കിലും, സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, നീ ജീവിക്കട്ടെ, ഞാൻ സത്യം പറയുന്നുവെങ്കിൽ." ഭൃഗുവിന്റെ ഈ സത്യപ്രഖ്യാപനം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ദേവി വീണ്ടും ജീവൻ ലഭിച്ചു. ശീതളജലം തളിച്ചു, "ജീവിക്ക" എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പൊഴത്, ദേവി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നതുപോലെ എഴുന്നേറ്റതും, സകലജീവികളും സന്തോഷിച്ചു; ആകാശവാണികൾ ദിശകളിൽ മുഴങ്ങി: "ശ്രേഷ്ഠം! ശ്രേഷ്ഠം!" ഭൃഗു ദേവിയെ ജീവിപ്പിച്ചതെല്ലാവരും അത്ഭുതമായി കണ്ടു. ഭൃഗു നിർഭയമായി ഭാര്യയെ ജീവിപ്പിച്ചതും, ശക്രൻ അഥവാ ഇന്ദ്രൻ കാവ്യന്മാരെ ഭയന്ന് മനസ്സിൽ ശാന്തിയില്ലാതെ നിന്നു. ഇന്ദ്രൻ, ജാഗരൂകനായി, തന്റെ പുത്രിയായ ജയന്തിയോട് പറഞ്ഞു: "കാവ്യൻ ഭയങ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു, അതു എന്റെ പേരിൽ അല്ല; അതുകൊണ്ട്, മകൾ, അവന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തിൽ ഞാൻ അത്യന്തം വിഷമത്തിലാണ്." "നീ അവന്റെ തപസ്സിന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന സേവനങ്ങൾ, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ, അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ചെയ്യുക." ഇന്ദ്രന്റെ ഈ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, സദാചാരവതിയായ ജയന്തി, കാവ്യന്റെ സമീപം പോയി, അവൻ ക്ഷീണിച്ചിട്ടും ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയും ധ്യാനത്തോടെയും ഇരുന്നതു കണ്ടു. അവൾ അപ്പൊൾ പിതാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, സുന്ദരവും സ്നേഹപൂർവവുമായ വാക്കുകളിൽ കാവ്യനെ സ്തുതിച്ചു, ഉചിതസമയങ്ങളിൽ ശീതളമായ മർദ്ദനങ്ങൾ നൽകി, ആശ്വാസം പകർന്നു, അനവധിവർഷങ്ങൾ സേവിച്ചു. അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം ദുർഘടമായ ധൂമവ്രതം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവൾ കാവ്യനോട് വരം തേടാൻ പറഞ്ഞു. അതിൽ കാവ്യൻ സന്തോഷിച്ചു: "നീ ചെയ്തതെന്താണോ, അതു മറ്റാരും ചെയ്തിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട്, നിന്റെ തപസ്സും ജ്ഞാനവും വിദ്യയും ബലവും മൂലം—" "നിന്റെ തേജസ്സിൽ നീ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും മുകളിൽ നിൽക്കും; എനിക്ക് ഉള്ള എല്ലാ വിദ്യകളും, ഭൃഗുപുത്രാ—" "സർവ്വവേദാംഗങ്ങളും യജ്ഞോപനിഷത്തുകളുടെ രഹസ്യങ്ങളും നിനക്കു വ്യക്തമാകും; അവയുടെ ആദിയും അന്തവും ആര്ക്കും അറിയില്ല." "നീ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാകും; ഇങ്ങനെ ഭാർഗവനായി നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും വരങ്ങൾ നൽകി—" അവന് ജയയുമാണ്, സമ്പത്തിന്റെ അധിപത്യത്വവും, അഹിതം വരരുതെന്നു വരവും. ഈ വരങ്ങൾ കിട്ടിയ കാവ്യൻ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു. ആനന്ദത്തിൽ, മഹേശ്വരനോടുള്ള ദിവ്യസ്തുതികൾ അവനിൽ ഉദിച്ചുവന്നു. അപ്പൊൾ അവൻ വക്രമായി നിന്നു, നീലചുവപ്പൻ ആയ ശിവനെ സ്തുതിച്ചു: "ശിതികണ്ഠനേ, മദ്യംപാനിയേ, തേജസ്സിൽ പ്രകാശമാനനായവനേ, സംഹാരത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനേ, ലയസാധകനേ, സംവത്സരനായ ലോകനാഥനേ, വന്ദനം. ജടാധരനേ, ഉന്നതജടയുള്ളവനേ, അശ്വനേ, കാരണനായവനേ, പാവനനേ, ഉത്തമതീർത്ഥമായ ദേവാദിദേവനേ, തീവ്രനേ, കിരീടധാരിയായവനേ, മനോഹരവപുസ്സായവനേ, സഹസ്രനയനനായവനേ, ദാനവാനേ, ധനസമൂഹം വിതരണമുള്ളവനേ, രുദ്രനേ, വല്കലധാരിയായ തപസ്സിയേ, ഹ്രസ്വനായവനേ, മുക്തകേശിയായവനേ, സേനാനായകനേ, രക്തവർണ്ണനായവനേ, കവിയേ, വൃദ്ധരാജാവേ, തക്ഷകസഹായിയായവനേ, പർവ്വതേശ്വരനേ, സൂര്യനെത്രനായവനേ, ജാംബവാനേ, സുന്ദരവപുസ്സായവനേ, സുശീലഹസ്തനായവനേ, ധനുര്‍ധരിയായവനേ, ഭാർഗവനേ, ആയിരം ഭുജങ്ങളുള്ളവനേ, ശുദ്ധമായ ആയിരം കണ്ണുകളുള്ളവനേ, ആയിരം ഉദരങ്ങളുള്ളവനേ, ആയിരം കാലുള്ളവനേ, ആയിരം തലകളുള്ളവനേ, അനേകരൂപനായ സൃഷ്ടാവേ, ഭവനേ, വിശ്വരൂപനായ ശ്വേതവർണ്ണനായ പുരുഷനേ, ഖഡ്ഗധാരിയായവനേ, കവചധാരിയായവനേ, സൂക്ഷ്മനായവനേ, സംഹാരകനേ, താമ്രവർണ്ണനായവനേ, ഭയങ്കരനായവനേ, ഉഗ്രനായവനേ, മംഗലസ്വരൂപിയായവനേ, വന്ദനം." ഇങ്ങനെ, ദേവാസുരസമരത്തിന്റെയും ദൈവിക ശാപത്തിന്റെയും ഫലമായ മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ ഭൃഗുവും കാവ്യനും ദേവതകളും അനുഭവിച്ചു, സർവ്വലോകം അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടു.