വായുപുരാണമ്

സകല ലോകങ്ങളുടെയും ആദികാരണമാകുന്ന പരമാത്മാവ്‌യുടെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നാണ് പിതൃഭവനം ഉദിച്ചുയർന്നത്. ആ കാലത്ത്, ലോകം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ, അകലങ്കമായ ഒരു പദ്മം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. താരകാമയ യുദ്ധത്തിൽ, ദൈവങ്ങൾക്കൊക്കെ രൂപം ധരിച്ച്, എല്ലാ ആയുധങ്ങളും കൈവശമാക്കി, ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിച്ചത് ഈ മഹാത്മാവാണ്. ഗരുഡൻമേൽ കയറി, അമൃതസമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കേ തീരത്ത് കാളനെമിയെ നേരെ ആക്രമിച്ച് വീഴ്ത്തി, അവിടെയൊന്നു മഹാന്ധകാരത്തിൽ സമാധിയിലായവനായി വിശ്രമിക്കുന്നു. പഴയകാലത്ത് അതിദീവ്യമായ തപസ്സിലൂടെ പ്രകാശം നേടിയ ആദിതിയാണ് ഈ ദൈവത്തെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചത്. അപ്പോഴെക്കേ, ദൈത്യസേനകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന ഇന്ദ്രനെ ഈ ദൈവം ഗർഭസ്ഥനായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ വിനയപ്പെടുത്തി. കാലം മാറുമ്പോൾ, കാറ്റ് ലോകങ്ങളുടെ ആലയങ്ങളെ പറത്തിക്കളഞ്ഞു, ദൈത്യന്മാരെ വെള്ളത്തിൽ തള്ളിയപ്പോൾ, ആദിദേവൻ ദേവതകളെ സൃഷ്ടിച്ചു, പുരൂഹൂതനെ അവർക്കുള്ള രാജാവായി സ്ഥാപിച്ചു. യജ്ഞവിധാനപ്രകാരം ഗാർഹപത്യാഗ്നി, അനുഹാര്യപാകാഗ്നി, ആഹവനീയാഗ്നി, കുശശ്രവ എന്ന യാഗവേദി—ഇവയെല്ലാം അവൻ സ്ഥാപിച്ചു. അവൻ അഭിഷേചനപാത്രം, ഹവനദണ്ഡം, അവഭൃതസ്നാനം എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു; യാഗത്തിൽ ത്രിവിധ ഹോമങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ദേവതകൾക്കായി ഹവികൾ, പിതൃകൾക്കായി പിണ്ടങ്ങൾ—യാഗക്രമപ്രകാരം—വിതരിച്ചു; യജ്ഞങ്ങളിൽ യജ്ഞസ്വരൂപിയായവൻ തന്നെയാണ്. യൂപങ്ങൾ, സമിധുകൾ, ഹവനദണ്ഡം, സോമം, ശുദ്ധീകരണം, പരിധികൾ, യാഗോപകരണങ്ങൾ, യാഗാഗ്നികൾ—ഇതെല്ലാം അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. അശ്വമേധാദി ഉത്തമയാഗങ്ങൾ, യജ്ഞികർ, യജമാനന്മാർ—ഏതൊക്കെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചത് അവനാണ്. കാലക്രമത്തിൽ, യുക്തമായ ക്രമത്തിൽ, അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളും, നിമിഷം, ക്ഷണങ്ങൾ, കഷ്ടകൾ, കലകൾ, ത്രികാലങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു. മുഹൂർത്തങ്ങൾ, തിഥികൾ, മാസങ്ങൾ, ദിവസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, ഋതുക്കൾ, സമയസന്ധികൾ, ത്രിവിധ അളവുകൾ എന്നിവയും അവൻ രൂപപ്പെടുത്തി. ജീവിതദൈർഘ്യം, കർഷഭൂമി, വളർച്ച, ലക്ഷണങ്ങൾ, സുന്ദരത്വം, ബുദ്ധി, സമ്പത്ത്, വീര്യം, ശാസ്ത്രജ്ഞത എന്നിവയും അവൻ നിർണയിച്ചു. മൂന്നു വർണ്ണങ്ങൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ, ത്രിവിധജ്ഞാനം, മൂന്നു അഗ്നികൾ, മൂന്നു കാലങ്ങൾ, മൂന്നു കർമങ്ങൾ, മൂന്നു മായകൾ, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ പരമകൃത്യത്താൽ ലോകങ്ങളും ദേവതകളും, സകല ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അവൻ സകലജീവികളുടെ ആത്മാവാണ്. ഇന്ദ്രിയയോഗത്തിലൂടെ മനുഷ്യരിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവൻ, സകലചരാചരങ്ങളുടെ കർമപ്രവാഹത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നവൻ, സകലവൈവിധ്യങ്ങളുടെയും അധിപൻ. ധർമ്മനിഷ്ഠര്ക്ക് മാർഗ്ഗമായി, പാപികള്ക്ക് മാർഗ്ഗരഹിതനായി, ചതുര്‍വർണ്ണത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും രക്ഷകനുമാണ് അവൻ. നാലു വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ, നാലു ആശ്രമങ്ങൾ അഭയമായവൻ; ദിശകൾ, ആകാശം, ഭൂമി, ജലം, വായു, അഗ്നി—ഇവയൊക്കെയും അവൻ തന്നെയാണ്. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, കാലങ്ങളുടെ പ്രഭുവും, രാത്രിയിലേറുന്നവനും, പരമദേവനും, പരമതപസ്സും അവനാണ്. ഉത്തമതപസ്സുകാരൻ, പരമാത്മാവ്, ആത്മസംയമനത്തിൽ പരാക്രമശാലി, ആദിത്യാദി ദേവതകളുടെ രൂപത്തിൽ, ദൈത്യസംഹാരകനായി അവൻ പ്രത്യക്ഷനാകും. യുഗാന്തത്തിൽ സംഹാരവും, ലോകസംഹാരകരുടെ സംഹാരകനും, ലോകങ്ങൾക്കിടയിലെ പാലവും, പവിത്രന്മാരിൽ ഏറ്റവും വിശുദ്ധനും അവൻ. വേദജ്ഞർക്ക് ഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ, സൃഷ്ടിശക്തിയുള്ളവരുടെ പ്രഭു, സകലഭൂതങ്ങളിൽ സോമമായി, ജ്വലിക്കുന്നവരിൽ അഗ്നിയായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. മനുഷ്യരിൽ മനസ്സായി, തപസ്സുകാരിൽ തപസ്സായി, സംയമനത്തിൽ തൃപ്തരിൽ വിനയമായി, പ്രകാശവാന്മാരിൽ പ്രകാശമായി അവൻ. രൂപങ്ങളിൽ അതിരൂപം, ലക്ഷ്യമുള്ളവർക്കും ലക്ഷ്യമായവൻ, ആകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള വായു, പ്രാണൻ, ഹോമാഗ്നി—ഇതെല്ലാം അവനാണ്. പകൽ സമയത്ത് ഹോമാഗ്നി പ്രാണനാണ്; അഗ്നിയുടെ പ്രാണൻ മധുസൂദനൻ; സാരം രക്തമായി, രക്തത്തിൽ നിന്ന് മാംസം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. മാംസത്തിൽ നിന്ന് മെദസ്സ്, മെദസ്സിൽ നിന്ന് അസ്ഥി, അസ്ഥിയിൽ നിന്ന് മജ്ജ, മജ്ജയിൽ നിന്ന് ശുക്ലം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ശുക്ലത്തിൽ നിന്ന്, സാരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ, ഗർഭം രൂപപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ ആദ്യം ജലം—ചന്ദ്രമണ്ഡലമായി അറിയപ്പെടുന്നു. ചൂടിൽ നിന്ന് ഗർഭം രൂപപ്പെടുന്നു—അത് രണ്ടാമത്തെ മണ്ഡലമാണ്; ശുക്ലം ചന്ദ്രസ്വഭാവം, രക്തം അഗ്നിസ്വഭാവം എന്നാണ്. ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകളും സാരത്തെ പിന്തുടരുന്നു; ശക്തിയിൽ ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും; കഫത്തിൽ ശുക്ലം, പിത്തത്തിൽ രക്തം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ഹൃദയം കഫത്തിന്റെ ആധാരവും, നാഭി പിത്തത്തിന്റെ ആധാരവും; ശരീരത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഹൃദയം മനസ്സിന്റെ ആധാരമായി അറിയപ്പെടുന്നു. നാഭിയുടെ അകത്തളത്തിൽ അഗ്നിദേവൻ വസിക്കുന്നു; മനസ്സ് പ്രജാപതിയാണ്, കഫം സോമമാണ്. പിത്തം അഗ്നിയാണ്; ഈ രണ്ട്, അഗ്നിയും സോമയും ലോകത്തിന്റെ സാരമാണ്. അങ്ങനെ, ഗർഭം ജലപിണ്ഡംപോലെ വളരുന്നു. വായു, പരമാത്മാവുമായി ഐക്യമായി ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, അഞ്ചുവിധമായി നിലകൊള്ളുന്നു; വീണ്ടും വളർച്ചയ്ക്കു കാരണമാകുന്നു. പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ—പ്രാണൻ പരമാത്മാവിനെ വർദ്ധിപ്പിച്ച് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അപാനൻ താഴെ, ഉദാനൻ മുകളിലേക്ക്, വ്യാനൻ എല്ലായിടത്തും, സമാനൻ സംയുക്തങ്ങളിൽ സാന്നിധ്യപ്പെടുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് ഭൂതബോധം ഉണ്ടാകുന്നു—ഭൂമി, വായു, ആകാശം, ജലം, അഗ്നി—ഈ അഞ്ചും. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അവിടെയൊക്കെ സ്ഥാപിതമായി, ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ കർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നു; അതാണ് ഭൂതശരീരം, പ്രാണൻ വായുവാണ്. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ദ്വാരങ്ങൾ, ദ്രവപ്രവാഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അഗ്നി ദർശനമായി, അതിന്റെ പ്രകാശം വെളിച്ചമായി; ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവയുടെ വിഷയങ്ങളും അതിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്നാണ്. ഇങ്ങനെ, ഈ ശാശ്വതപുരുഷൻ സകലലോകങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ മരണമശേഷമായ ലോകത്തിൽ, വിഷ്ണു എങ്ങനെ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു പ്രത്യക്ഷനായി? ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ സംശയം, മഹാത്മാവേ! സഞ്ചാരികളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനായ അവൻ എങ്ങനെ മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചു എന്നത് വലിയ അത്ഭുതം തന്നെയാണ്.