വായുപുരാണമ്

അന്ധക വംശത്തിന്റെ അഗ്രഗണ്യനായ രാജാവിന് ഭംഗകാരന്റെ സംഹാരത്തിനായി ശത്രുഘ്നനും ബന്ദുമാനും ജനിച്ചു. ഇതു കൃഷ്ണനോട് സന്തോഷം വരുത്തിയില്ല. തന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ കലഹം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ, ഈ സംഭവത്തെ അവഗണിച്ചു. അക്രൂരൻ ദ്വാരവതിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചില്ല. മഴയില്ലായ്മ കാരണം ഭൂമി നശിച്ചു, ക്ഷാമം ഭീഷണിയായി. അപ്പോൾ കുകുരരും അന്ധകരും അക്രൂരനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അക്രൂരൻ ദ്വാരവതിയിൽ വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ മഴ പെയ്യിച്ചു. യദു വംശത്തിലെ മഹത്വമുള്ള അക്രൂരൻ, കൃഷ്ണന്റെ അനുകൂല്യം നേടാനായി തന്റെ ധാർമ്മികയായ സഹോദരിയെ വാസുദേവനു വധുവായി നൽകി. അപ്പോൾ, യോഗശക്തിയിലൂടെ കൃഷ്ണൻ മനസ്സിലാക്കി, സ്യാമന്തക രത്നം ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ എത്തി എന്നത്. അക്രൂരനോട് സഭയിൽ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഭഗവൻ, നിന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള ആ വിലപ്പെട്ട രത്നം വിട്ടുകൊടുക്കണം; ഈ കാര്യത്തിൽ ദ്വേഷം പുലർത്തരുത്.” അക്രമം അന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ആ ക്രോധം കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ദൃഢമായി ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്, സാത്വതരുടെ സഭയിൽ ബഭ്രു, ജ്ഞാനിയും സമാധാനവും ഉള്ളവൻ, ആ രത്നം വിട്ടുകൊടുത്തു. ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കിയ കൃഷ്ണൻ, ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തക രത്നം സത്യസന്ധമായി സ്വീകരിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും ബഭ്രുവിനേയ്ക്ക് തിരികെ നൽകി. കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തക രത്നം ലഭിച്ച ഗന്ധിനിയുടെ മകൻ, അതിനെ ധരിച്ചു, പ്രകാശവാനായി തിളങ്ങി. ശുദ്ധവും ഉത്തമവുമായ ആരോപണം തെറ്റാണെന്ന് അറിയുന്നവൻ, അതിനെ തെറ്റാണ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ, അവൻ പരലോകത്തിൽ പോകാൻ അർഹതയില്ല. വൃഷ്ണി വംശത്തിലെ ഏറ്റവും ഇളയ മകനിൽ നിന്ന് അനിമിത്രൻ ജനിച്ചു. സത്യമുള്ള സത്യകൻ അവന്റെ മകനായിരുന്നു; യുയുധാനന്റെ മകനായ സത്യകി അവനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. ഭൂതിയുടെ മകനായ യുഗന്ധരൻ; ഇവർ ഭൂതി വംശജർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പൃശ്നിയിൽ നിന്ന് ശ്വഫൽക്കയും ചിത്രകയും ജനിച്ചു. മഹാരാജാവ്, ധാർമ്മികാത്മാവായ ശ്വഫൽക്ക, എവിടെയും താമസിച്ചാലും അവിടെ രോഗഭയവും വരൾച്ചയും ഉണ്ടാകില്ല. ഒരിക്കൽ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, കാശി രാജാവിന്റെ രാജ്യത്തിൽ, മൂന്നു വർഷം മഴ പെയ്യിയില്ല. അവിടെ, ശ്വഫൽക്കയെ ആദരപൂർവ്വം താമസിപ്പിച്ചു; ശ്വഫൽക്കയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മഴ പെയ്യിത്തുടങ്ങി. ശ്വഫൽക്ക, കാശി രാജാവിന്റെ നിഷ്കളങ്കയായ മകളായ ഗന്ധിനിയെ ഭാര്യയാക്കി. അവൾ ബ്രാഹ്മണർക്കു എപ്പോഴും പശുക്കൾ നൽകി. ഗന്ധിനി, തന്റെ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ താമസിച്ചു, ജനിച്ചില്ല; അപ്പോൾ, പിതാവ് ഗർഭത്തിൽ തുടരുന്ന മകളോട് പറഞ്ഞു: “വേഗത്തിൽ ജനിക്കണം, ഭാഗ്യശാലിനി! നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ തുടരുന്നു?” അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഗന്ധിനി ഗർഭത്തിൽ നിന്നു പ്രതിദിനം ഉത്തരം നൽകി: “എന്നെ നൽകുകയോ, ആഗ്രഹിക്കുകയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ജനിക്കും, പിതാവേ!” പിതാവ് “അങ്ങിനെ തന്നെ” എന്ന് സമ്മതിച്ചു, അവളുടെ ഇച്ഛ പൂർത്തിയാക്കി. ഗവേഷകൻ, യജ്ഞകാരി, ധീരൻ, ജ്ഞാനി, അതിഥികളോടു സ്നേഹമുള്ളവൻ—അക്രൂരൻ, ശ്വഫൽക്കയുടെ പുത്രൻ, ദാനശീലൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു. അക്രൂരന്റെ സഹോദരന്മാർ: ഉപമംഗു, മംഗുര്, മൃദുര, അരിമേജയ, ഗിരിരക്ഷ, യക്ഷ, ശത്രുഘ്ന, വാരിമർദന. ധർമ്മഭൃത, ശ്രീഷ്ടചയ, വർഗമോച, ആവാഹ, പ്രതിവാഹ, വാസുദേവ എന്ന ഉത്തമസ്ത്രീ. അക്രൂരനും ഉഗ്രസേനനും രണ്ട് പുത്രന്മാർ—ദേവനും അനുപദേവനും—ജനിച്ചു; അവർ ദേവന്മാരെപ്പോലെയാണ്. ചിത്രകയുടെ പുത്രന്മാർ: പൃതു, വിപൃതു, അശ്വഗ്രീവ, അശ്വബാഹു, സുഫാർശ്വ, കഗവേഷണ. അരിഷ്ടനെമി, അശ്വ, സുവർമാ, വർമചർമഭൃത, അഭൂമി, ബഹുഭൂമി, സ്ത്രീകൾ—ശ്രവിഷ്ഠാ, ശ്രവണാ. സത്യകാ, കാശി രാജാവിന്റെ മകൾ, നാല് പുത്രന്മാർ ജനിപ്പിച്ചു: കകുദ, ഭജമാന, ശമീക, ബലബർഹിഷ. കകുദന്റെ മകൻ വൃഷ്ടി; വൃഷ്ടിയുടെ മകൻ കപോതരോമ; അവന്റെ മകൻ റെവത. അവനു ജ്ഞാനമുള്ള, തുംബുരുവിന്റെ സുഹൃത്ത്, ചന്ദന-ഉദക-ദുന്ദുഭി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് അഭിജിത് ജനിച്ചു; അഭിജിതിന്റെ മകൻ പുനർവസു; പുത്രനു വേണ്ടി, മഹത്വമുള്ള അശ്വമേധ യജ്ഞം നിർവഹിച്ചു. അതിരാത്ര യജ്ഞത്തിന്റെ നടുവിൽ, യജ്ഞശാലയുടെ മധ്യത്തിൽ നിന്ന്, ജ്ഞാനവും ധർമ്മവും ദാനശീലവും ഉള്ള പുനർവസു ഉദിച്ചുവന്നു. അവനും ഇരട്ടു പുത്രന്മാർ—ബാഹുബാണയും അജിതയും—ഉണ്ടായിരുന്നു; ആഹുകയും ആഹുകിയും, ജ്ഞാനികളിൽ പ്രശസ്തമായവർ. ആഹുകയെ കുറിച്ച്, അനുയായികളുമുള്ളവരെ, പതാകയുമുള്ളവരെ, സേനയുമുള്ളവരെ കുറിച്ച് ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനായിരം രഥങ്ങൾ, ഗർജ്ജനശബ്ദത്തോടു കൂടിയവ, അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ഒരിക്കലും അസത്യം പറയില്ല, യജ്ഞങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കില്ല, ദാനത്തിൽ ചുരുങ്ങില്ല. അവൻ ഒരിക്കലും അശുദ്ധനല്ല, അധർമികനല്ല, അജ്ഞാനിയല്ല, ദുർബലനല്ല; ആഹുകയുടെ പുത്രനായ ധൃതിയെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ കേട്ടിരിക്കുന്നു. വെള്ള നിറമുള്ള സഹായി, കൊച്ചു കാളകളെപ്പോലുള്ള കുതിരകൾ, എൺപത് കൂട്ടത്തിൽ ചൊരിഞ്ഞു, ആഹുകയെപ്പോലൊരു രാജാവ് മുന്നേ പോയി. കിഴക്കോട്ട്, ബോജ രാജാവിന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്ന് ആയിരം ആനകൾ വെള്ളിയും പൊന്നും ധരിച്ച് തിളങ്ങി. അതേപോലെ, വടക്കോട്ടും, ബോജ രാജാവ് ഭൂമിയുടെ അധിപൻ, അത്രയേറെ ആയിരം ആനകളുടെ ഘോഷം മുഴങ്ങി. ഈ വംശജരുടെ കഥ ഇതാണ്, മഹത്വവും ധർമ്മവും ദാനവും ജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞവർ, മഴയും സമൃദ്ധിയും നൽകുന്നവർ, യജ്ഞങ്ങളും ദാനങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ചവർ, വംശം വളർത്തിയവർ.