വായുപുരാണമ്

ഭോജനും കൃഷ്ണനും തമ്മിൽ ഉഗ്രമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ശതധൻവൻ എത്രയോ ദിശകളിൽ നോക്കിയിട്ടും അക്രൂരനെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. അക്രൂരൻ ശക്തനായിരുന്നെങ്കിലും വയസ്സിന്റെ കാരണത്താൽ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല; അതേസമയം ഭോജനും ജനാർദ്ദനനും അവരുടെ കുതിരകളുമായി രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നിന്നു. ഭയഭീതനായ ശതധൻവൻ വീണ്ടും രക്ഷപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു; അങ്ങനെ അവൻ നൂറ് യോഗനകൾ ദൂരം ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. വിജ്ഞാതഹൃദയ എന്ന പേരുള്ള കുതിര, നൂറ് യോഗന ദൂരം പോകാൻ കഴിവുള്ളതായിരുന്നു; ഭോജന്റെ ഈ കുതിരയിലായിരുന്നു അവൻ കൃഷ്ണനോട് യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നത്. അതിന്റെ വേഗം വളരെ വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, നൂറ് യോഗന ദൂരം അതിവേഗത്തിൽ കടന്നു പോയി; എന്നാൽ രഥത്തിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ആ കുതിര ശതധൻവനെ വളരെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ആ കുതിരകളും മറ്റു കുതിരകളും അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച് രഥത്തിൽ തന്നെ ജീവൻ വിട്ടു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ബാലരാമനോട്这样 പറഞ്ഞു: "ശക്തനായവനേ, നീ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കൂ; കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ കാലിൽ നടക്കുകയും സ്യാമന്തക മണിയെ പിടിക്കുകയും ചെയ്യും." അങ്ങനെ അച്യുതൻ കാലിൽ നടന്നുകൊണ്ട്, മിഥിലയുടെ രാജാവും മഹാസ്ത്രധാരിയുമായ ശതധൻവനെ സംഹരിച്ചു. എന്നാൽ ഭോജനെ സംഹരിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണന് സ്യാമന്തകമണി എവിടെയും കാണാനായില്ല. അപ്പോൾ ഹലധരൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "മണിയെ മടക്കി നൽകുക." കൃഷ്ണൻ മറുപടി നൽകി: "ഇവിടെ മനി ഇല്ല." ഇതു കേട്ട് രാമൻ കോപത്തോടെ ജനാർദ്ദനനെ പലതവണ കുറ്റപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ സഹോദര സ്നേഹത്താൽ രാമൻ ക്ഷമിച്ചു: "നിനക്ക് നല്ലതാകട്ടെ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പോകുന്നു. ആ സ്ത്രീയോടും നിന്നോടും വൃഷ്ണികളോടും എനിക്കൊരു വൈരാഗ്യവുമില്ല." ശത്രുക്കളുടെ സംഹാരകനായ രാമൻ മിഥിലയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ മിഥിലയുടെ രാജാവ് അവനെ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സമ്പത്തുകളും നൽകി ആദരിച്ചു. അതേ സമയത്ത്, ബഭ്രു എന്ന ജ്ഞാനശ്രേഷ്ഠൻ എല്ലാ വിധത്തിലുള്ള യാഗങ്ങൾ നിർബന്ധങ്ങളില്ലാതെ നടത്തി. പ്രസിദ്ധനായ ഗാധിപുത്രൻ, സ്യാമന്തകമണിക്കായി, കാവചം ധരിച്ച് യാഗശാലയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ധനം, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ, വിവിധ വസ്തുക്കൾ എന്നിവ യാഗങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു. ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഈ സുപ്രസിദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ 'അക്രൂരയജ്ഞങ്ങൾ' എന്നാണറിയപ്പെട്ടത്; അവ എല്ലാം ധാരാളം അന്നവും ദാനവും നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, ദുര്യോധനൻ എന്ന മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് മിഥിലയിൽ എത്തി; അവിടെ ബാലഭദ്രനിൽ നിന്ന് ദൈവികമായ ഗദായുദ്ധ വിദ്യയിൽ പരിശീലനം നേടി. പിന്നീട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും വൃഷ്ണി-അന്ധക മഹാരഥന്മാരെയും സന്തുഷ്ടരാക്കി, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് ദുര്യോധനനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അക്രൂരനും അന്ധകരുമായി കൂടെ, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ യുദ്ധത്തിൽ ശക്തനായ ശത്രുഘ്നനും ബന്ധുമാനും സംഹരിച്ചു. ശ്വഫൽക്കന്റെ പുത്രന്മാരായ ഭംഗകാരന്റെ രണ്ടു പ്രസിദ്ധരായ, അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാർ നരയിൽ ജനിച്ചു. ശത്രുഘ്നനും ബന്ധുമാനും അന്ധകരുടെ തലവനു ഭംഗകാരന്റെ സംഹാരത്തിനായി ജനിച്ചു; ഇതു കൃഷ്ണന് സന്തോഷം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു. ബന്ധുവഴി കലഹം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അവയെ അവഗണിച്ചു. അക്രൂരൻ ദ്വാരകയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചില്ല. വർഷം ലഭിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഭൂമി നശിച്ചു, ക്ഷാമം ഭീഷണിയായി. അപ്പോൾ കുകുരരും അന്ധകരും അക്രൂരനെ സന്തോഷപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അക്രൂരൻ വീണ്ടും ദ്വാരവതിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അയ്യായിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ മഴ പെയ്യിച്ചു. യദുക്കളുടെ മഹാത്മാവായ അക്രൂരൻ തന്റെ ധർമ്മശീലിയായ സഹോദരിയെ വാസുദേവനു വിവാഹം കൊടുത്തു, അവന്റെ അനുകൂല്യം നേടാനായി. പിന്നീട്, യോഗശക്തിയാൽ കൃഷ്ണൻ മനിയെ ബഭ്രുവിന് കിട്ടിയതാണെന്ന് അറിഞ്ഞു; അക്രൂരന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സഭയിൽ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭുവേ, നിന്റെ കൈയിലുള്ള ആ മനിയെ വിട്ടുകൊടുക്കുക; ഈ കാര്യത്തിൽ മനസ്സിൽ വിരോധം വയ്ക്കരുത്." അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉദിച്ച കോപം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു, അതിനുശേഷം അതു വളരുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, സാത്വതരുടെ സഭയിൽ ബഭ്രു ആ മനി നിർഭാഗ്യവും ഭയവുമില്ലാതെ നൽകി. ശത്രുവിനെ കീഴടക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് മനി സ്വീകരിച്ചു; പിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ അതു വീണ്ടും ബഭ്രുവിന് തന്നു. കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തകമണി സ്വീകരിച്ച ഗന്ധിനിയുടെ പുത്രൻ അതു ധരിച്ച് പ്രകാശം പരത്തിയവനായി. ശുദ്ധവും ഉത്തമവുമായ ഒരു കുറ്റം അസത്യമാണെന്ന് അറിയുമ്പോഴും അതു അസത്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ, അത്തരം ആളുകൾക്ക് പരലോകം ലഭിക്കില്ല. വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ ഇളയപുത്രനിൽ നിന്നു അനിമിത്രൻ ജനിച്ചു. സത്യസന്ധനായ സത്യക എന്നവൻ അവന്റെ പുത്രനായിരുന്നു; യുയുധനന്റെ പുത്രനായ സത്യകി അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. ഭൂതിയുടെ പുത്രൻ യുഗന്ധരൻ; ഇവർ ഭൂതി വംശജരായി അറിയപ്പെടുന്നു. ശ്വഫൽകയും ചിത്രകനും പൃശ്യിയുടെ പുത്രന്മാർ ആയി ജനിച്ചു. മഹാരാജാവായ ശ്വഫൽകൻ ധാർമികനും മഹാത്മാവുമായിരുന്നു; അവൻ എവിടെയും താമസിച്ചാലും അവിടെ രോഗത്തിനോ വരൾച്ചയ്ക്കോ ഭയം ഉണ്ടാകില്ല. ഒരു ദിവസം, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, പ്രശസ്തനായ കാശിരാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത് മൂന്നു വർഷം മഴ പെയ്യാതെ പോയി. അവിടെ രാജാവ് ശ്വഫൽകനെ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ താമസിപ്പിച്ചു; ശ്വഫൽകൻ അവിട് താമസിച്ചപ്പോൾ മഴ ദൈവം മഴ പെയ്യിച്ചു. ശ്വഫൽകൻ കാശിരാജാവിന്റെ നിർമല സ്വഭാവമുള്ള പുത്രിയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; അവളുടെ പേര് ഗന്ധിനി. അവൾ സദാ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശു ദാനം ചെയ്തിരുന്നത്. അവൾ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ താമസിച്ചു ജനിച്ചില്ല; അപ്പോൾ അവളുടെ അച്ഛൻ ഗർഭത്തിൽ തുടരുന്ന അവളോട് സംസാരിച്ചു.