വായുപുരാണമ്

സവർണാ, സകല ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനായ ഒരു പുത്രൻ ഉണ്ടാകണം എന്ന ആഗ്രഹം ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ആ ആഗ്രഹത്തോടെ അവൾ ജലത്തെ സ്പർശിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശം കൊണ്ട് ആ നദി ഒരു മഹർഷിയായി മാറി; രാജാവിന് അത്രയും ശുഭകരമായ ഒരു നദിയായി മാറി. ആലോചനയിൽ മുഴുകിയ അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു നിർണയത്തിലേക്ക് എത്തി: "ഇങ്ങനെയൊരു പുത്രനെ ജനിപ്പിക്കാനാകുന്ന സ്ത്രീയെ ഞാൻ കാണുന്നില്ല." സകല ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനായ ഒരു പുത്രൻ ദേവാവൃദ്ധ രാജാവിന് ജനിക്കണം; അതിനാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ തന്നെയാണ് അവന്റെ ഭാര്യയായി വ്രതം സ്വീകരിക്കേണ്ടത് എന്നു അവൾ തീരുമാനിച്ചു. അവളുടെ സ്വന്തം കൈ അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് അനുസൃതമായി രൂപപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, സാവിത്രി എന്ന കന്യകയായി മാറിയ അവൾ പരമോന്നത വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു; രാജാവ് അവളെ ആഗ്രഹിച്ചു, അവളെ തേടി. രാജാവിനാൽ അവൾ ഗർഭിണിയായി, പ്രകാശമുള്ള മനസ്സും മഹത്തായ ഗുണങ്ങളും അവളിൽ പകർന്നു. ഒൻപതാം മാസത്തിൽ ആ നദിദേവി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു. ദേവാവൃദ്ധൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ സകല ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനായ ഒരു പുത്രനായിരുന്നു അവൻ. ആ വംശത്തിൽ പണ്ഡിതനായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പുരാതന ശ്ലോകങ്ങൾ പാടി പ്രസിദ്ധമാക്കി. മഹാത്മാവായ ദേവാവൃദ്ധന്റെ ഗുണങ്ങൾ അവർ പാടുന്നു; ദൂരത്ത് കേൾക്കുന്നപോലെയും സമീപത്ത് കാണുന്നപോലെയും അവൻ എല്ലാം ഗ്രഹിച്ചു. ബഭ്രു മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു; ദേവാവൃദ്ധൻ ദേവന്മാരോട് തുല്യനായിരുന്നു; അറുപത്തഞ്ച് പുരുഷന്മാരും എഴുപതിനായിരം അമൃതത്വം പ്രാപിച്ചവരും ദേവാവൃദ്ധനെ പോലും മറികടന്നു. അവൻ യാഗശീലിയും ദാനശീലിയും ധീരനും ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യവാചകനും ജ്ഞാനിയുമായിരുന്നു; മഹാത്സൗഭാഗ്യവാനായ ചക്രവർത്തിയും സാത്ത്വതരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രഥീയോദ്ധാവുമായിരുന്നു. അവന്റെ വംശത്തിൽ സുമഹാഭോജരും മാർത്തികാവലരും വളർന്നു. ഗാന്ധാരി, മാദ്രി എന്നിവർ വൃഷ്ണിയുടെ ഭാര്യമാരായി. ഗാന്ധാരി സുഹൃത്തുക്കളുടെ പ്രിയനായ സുമിത്രയെ പ്രസവിച്ചു; മാദ്രി യുദ്ധാജിത് എന്ന പുത്രനെയും ദേവമീഡുഷനെയും പ്രസവിച്ചു. അനമിത്രനും അവന്റെ പുത്രനും ഉത്തമന്മാരായിരുന്നു; അനമിത്രന്റെ പുത്രൻ നിഘ്നൻ, നിഘ്നന് രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രസേന, മഹാസൗഭാഗ്യവാൻ, ശക്രജിത്—ഇവർ രണ്ടുപേരുമായിരുന്നു. ശക്രജിത് മുൻകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മസമമായ സുഹൃത്തായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, രാവിന്റെ അവസാനം ശ്രേഷ്ഠനായ രഥിയോടുകൂടി ശക്രജിത് നദീതീരത്ത് ജലം സ്പർശിക്കാനും സൂര്യനെ സാക്ഷാത്കരിക്കാനും പോയി. അപ്പോഴാണ് വിവസ്വാൻ, സൂര്യദേവൻ, അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായത്; പ്രകാശവലയത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദൈവം, രൂപം വ്യക്തമല്ലാതെ, അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ രാജാവ് വിവസ്വാനോടു പറഞ്ഞു: "നീ ആകാശത്ത് എങ്ങനെ ദൃശ്യമാകുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ ഇപ്പോൾ നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു. നീ പ്രകാശവും പ്രകാശവലയവും ചുറ്റപ്പെട്ട് നേരിട്ട് എനിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, ആകാശത്തിൽ കാണുന്ന രൂപത്തിലും എന്താണ് വ്യത്യാസം?" എന്നുവഴി ചോദിച്ചു. ഇതുകേട്ട ദൈവം തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്യാമന്തക മണിയെ എടുത്ത് രാജാവിന് നൽകി. അപ്പോൾ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ സാക്ഷാത് രൂപത്തിൽ കാണാൻ സാധിച്ചു; ആ ദർശനം കണ്ട ശേഷം രാജാവ് ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ നില്ക്കുന്നു. വിവസ്വാൻ പുറപ്പെട്ടു പോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ ശക്രജിത് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "നീ ലോകങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന അഗ്നിസമാനപ്രഭയുള്ളവൻ, ആ മണിയെ തന്നെ എനിക്ക് നൽകണം." പ്രകാശവാനായ ഭാസ്കരൻ ആ സ്യാമന്തക മണിയെ രാജാവിന് നൽകി; രാജാവ് അതു സ്വീകരിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവനെ കാണുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ ഓടി പറഞ്ഞു: "ഇവൻ സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണ് പോവുന്നത്!" സഭയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി രാജാവ് നഗരത്തിനകത്തും രാജപ്രാസാദത്തിലേക്കും പ്രവേശിച്ചു. ശക്രജിത് സ്നേഹത്തോടെ ദൈവികമായ സ്യാമന്തക മണിയെ തന്റെ സഹോദരനായ പ്രസേനയ്ക്ക് നൽകി. സ്യാമന്തക മണി ഏതൊരു രാജ്യത്തുണ്ടായാലും അവിടെ കാലാവസ്ഥ അനുകൂലമായി മഴ പെയ്യും, രോഗഭയം ഉണ്ടാകില്ല. ഗോവിന്ദൻ പ്രസേനയിൽ നിന്നു സ്യാമന്തക മണി നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; പക്ഷേ, കഴിവുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവൻ അതു പിടിച്ചില്ല, സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തില്ല. ഒരു ദിവസം പ്രസേന ആ മണി ധരിച്ച് വേട്ടയാടാൻ പോയി; ആ സ്യാമന്തക മണി കാരണം ഒരു സിംഹം അവനെ കൊന്നു. പിന്നീട്, കരടികളുടെ രാജാവ് ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തിനെ വധിച്ചു, ദൈവികമായ മണി എടുത്ത് തന്റെ ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു. ഈ സംഭവത്തിൽ വൃഷ്ണികളും അന്ധകരും കൃഷ്ണൻ തന്നെ ആ മണിക്ക് മോഹംകൊണ്ടു പ്രസേനയെ വധിച്ചു എന്നു സംശയിച്ചു. അവരുടെ അന്യായമായ ആരോപണം സഹിക്കാനാവാതെ, ശത്രുനാശകനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കാടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അദ്ദേഹം പ്രസേനയെ കണ്ടെത്താൻ കാടിൽ അന്വേഷിച്ചു, അനുയായികളോടൊപ്പം പ്രസേനയുടെ പാത പിന്തുടർന്നു. അന്വേഷണത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച കൃഷ്ണൻ കരടികളുടെ മലയും ശ്രേഷ്ഠമായ വിന്ധ്യപർവതവും കണ്ടു. അവിടെ മണി കണ്ടില്ല, പക്ഷേ പ്രസേനയും അവന്റെ കുതിരയും കൊല്ലപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടു; പ്രസേനയുടെ ശരീരത്തിനടുത്ത് സിംഹവും മരിച്ച നിലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സിംഹത്തിനെ ഒരു കരടി വധിച്ചിരുന്നത് കൃഷ്ണൻ കണ്ടു; കരടിയുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് ഗുഹ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവൻ ഒരു സ്ത്രീയുടെ വലിയ ദു:ഖഭരിതമായ നിലവിളി കേട്ടു; ജാംബവാന്റെ ദായാടി കുട്ടിയെ കൈയിൽ എടുത്ത്, "കണ്ണൻ, നീ ഈ മണിക്കായി കരയേണ്ട," എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "സിംഹം പ്രസേനയെ കൊല്ലുകയും, ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു; ഈ മണിയാണ് സ്യാമന്തക മണി," എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ട കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം ഗുഹയിലേക്ക് ചെന്നു; പ്രവേശനത്തിങ്കൽ പ്രസേനയുടെ മൃതദേഹം അവൻ കണ്ടു. നേരിട്ട് ഗുഹയിൽ കടന്ന കൃഷ്ണൻ, മഹോമനസ്സുള്ള കരടികളുടെ രാജാവായ ജാംബവാനെ കണ്ടു. വാസുദേവൻ ജാംബവാനുമായി ഗുഹയിൽ ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, വാസുദേവനോടൊപ്പം ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി, കൃഷ്ണൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്ത അറിയിച്ചതായി പറയുന്നു.