വായുപുരാണമ്

എഴുപത് ആയിരം വർഷങ്ങളോളം, ഏഴു ദ്വീപുകളിൽ, വാളും ഉത്തമമായ വില്ലും കൈവശമാക്കി, രഥത്തിൽ കയറി, ഒരൊറ്റ രാജാവായി ആ മഹാരാജാവാണ് ഭരിച്ചത്. അവിടെയൊരാളും കൂടെ കാണപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ആ മഹാരാജാവിന്റെ ധർമ്മപരമായ സംരക്ഷണശക്തിയുടെ ഫലമായി അവിടെയൊരുവിധം സ്വത്തുപോക്കായ്പോവലോ ദു:ഖമോ അല്ലെങ്കിൽ കലഹമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മഹാപുരുഷൻ, ലോകാധിപതിയായ രാജാവ്, എഴുപത് എഴുപത് വർഷങ്ങളായി, എഴുപത് എഴുപത് പ്രാവശ്യം ഭരണചക്രം ഭരിച്ച്, എൺപത്തയ്യായിരത്തി അയ്യായിരം വർഷം ഭരിച്ചുവന്നു. അവൻ തന്നെ പശുക്കളുടെ രക്ഷകനും വയലുകളുടെ കാവലാളും ആയിരുന്നു. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ, അവൻ മഴവർഷം നൽകുന്ന പർജന്യനായി, അർജുനനായും മാറി. ആയിരം കൈകളാൽ, വില്ലിന്റെ നൂലാൽ കഠിനമായ അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ, ശരത്കാല സൂര്യനെപ്പോലെ ആയിരം കിരണങ്ങളുമായി പ്രകാശിച്ചു. ആയിരം ആനകളുമായി, മാഹിഷ്മതിയിൽ കാർക്കോടകന്റെ സഭയെ ജയിച്ച് അവിടെ തന്റെ നഗരം സ്ഥാപിച്ചു. വർഷകാല സമുദ്രത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ, താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു, മഴക്കാലം കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ കായികചലനത്തിൽ, പൊന്നുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നർമദാനദി ഭയത്താൽ സമീപിച്ചു, അതിന്റെ തിരകൾ ചുണ്ടു ചുരുണ്ടു, ഗർജ്ജനത്തോടെ. ഒരിക്കൽ, നദിയെ പിന്തുടർന്ന്, മഹാസമുദ്രത്തിലേക്ക് ചാടിയപ്പോൾ, തീരത്ത് എത്തി, മഴക്കാലം കാടുകളിൽ കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ ആയിരം കൈകളാൽ സമുദ്രം കലക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പാതാളത്തിൽ പാർക്കുന്ന മഹാസുരന്മാർ മുങ്ങി അചഞ്ചലരായി. മഹാവിഷംപിടിച്ച സര്പങ്ങളും മീനുകളും ശക്തമായ തിരകളാൽ തകർന്നു, ചുഴലിക്കാറ്റിലും നുരയിലും ചിതറി വീണു. ആ രാജാവ്, തന്റെ ആയിരം കൈകളാൽ, ദേവാസുരന്മാർ ചുറ്റിയിരുന്ന പാലാഴിയെപ്പോലെ സമുദ്രം കയറ്റി. ഭയപ്പെട്ട്, അമൃതസമുദ്രം മന്ദരപർവ്വതംകൊണ്ട് കയറ്റുന്നതാണെന്നു കരുതി, അവർ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ്, ആ മഹാരാജാവിനെ കണ്ടു. മഹാസർപ്പങ്ങൾ സന്ധ്യാകാലത്ത് കാറ്റില്ലാതെ അചഞ്ചലമായ വാഴക്കാടുപോലെ താഴ്ത്തി നിന്നു. പിന്നെ, രഥത്തിൽ കയറി, അഞ്ചുനൂറ് അമ്പുകൾ വില്ലിൽ കെട്ടി, ലങ്കയിൽ രാവണനും അവന്റെ സൈന്യവും ഭ്രമിപ്പിച്ചു, അവനെ തോൽപ്പിച്ച് ബന്ധിച്ചു, മാഹിഷ്മതിയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. അപ്പോൾ പുലസ്ത്യൻ വന്നു അർജുനനെ ശമിപ്പിച്ചു; രാജാവ് പുലസ്ത്യന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം രാവണനെ വിടുതൽ നൽകി. അവന്റെ ആയിരം കൈകളുടെ ശബ്ദം, കാലാന്ത്യത്തിൽ ഇടിയേറ്റ് പൊട്ടുന്ന മഹാവൃക്ഷത്തെപ്പോലെ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ മഹാസമരശക്തി, അവന്റെ ആയിരം കൈകൾ ഭാർഗവൻ യുദ്ധത്തിൽ വെട്ടിമുറിച്ചപ്പോൾ, പൊന്നിൻ താളവൃക്ഷവനം മുറിച്ചുപോലെയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ദാഹിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ചിത്രഭാനു അവനോട് ഭിക്ഷ ചോദിച്ചു; അപ്പോൾ ആ രാജാവ്, ചിത്രഭാനുവിന് ഏഴു ദ്വീപുകളും ദാനം ചെയ്തു. പുരാതനമായ ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും മുഴുവനായി അവൻ ദാനം ചെയ്തു. ആ മഹാരാജാവിന്റെ ശക്തിയിൽ, കാർതവീര്യന്റെ കുന്നുകളും കാടുകളും ദഹിപ്പിച്ചു. ഹൈഹയന്മാരുമായി ചിത്രഭാനു, ശൂന്യമായ ആശ്രമങ്ങളും വരുണപുത്രന്റെ ദ്വീപുകളും വറ്റിച്ചു. പുരാതനകാലത്തു വരുണന്‍ വസിഷ്ഠ എന്ന ജലപ്രിയനായ മഹർഷിയെ പുത്രനായി ലഭിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ, ക്രോധത്തിലും ദു:ഖത്തിലും ആ മഹാശക്തൻ അർജുനനെ ശപിച്ചു: "എന്റെ ഈ കാടിനെ സംരക്ഷിച്ചില്ലായ്കയാൽ, ഹേഹയ, ഈ ദുർഘടമായ പ്രവൃത്തിക്ക് മറ്റൊരാൾ നിന്നെ വധിക്കും. അർജുനൻ, കുന്തിപുത്രൻ, രാജാവാവില്ല. മഹാശക്തിയുള്ള അർജുനൻ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നെ കീഴടക്കി, ആയിരം കൈകൾ വെട്ടിമുറിക്കും. ശക്തിയുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണസംയാത, രാമൻ മരണദൂതനായി വരും, ആ ജ്ഞാനിയുടെ ശാപഫലമായി." ആ രാജാവിന് മുമ്പ് ഒരു വരം ലഭിച്ചിരുന്നു; അവന് നൂറു പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു, അവരിൽ അഞ്ചു പേർ മഹാരഥന്മാരായിരുന്നു. ആയുധവിദ്യയിൽ നിപുണരായ, ബലവാന്മാരും ധർമ്മപരന്മാരും പ്രശസ്തരുമായ ശൂര, ശൂരസേന, വൃഷ്ടി, വൃഷ, ജയധ്വജൻ എന്നിവരാണ് ആ പുത്രന്മാർ. അവരിൽ, അവന്തിയേശ്വരനായ ജയധ്വജന്റെ പുത്രൻ താലവംഗൻ, വീര്യശാലിയായവൻ, പ്രശസ്തനായിരുന്നു. അവനും നൂറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇവർ താലവംഗന്മാരായി അറിയപ്പെട്ടു. മഹാ ഹൈഹയന്മാരിൽ അഞ്ചു ഗോത്രങ്ങൾ പ്രശസ്തി നേടി: അനേകം വീരഹോത്രന്മാർ, ഭൂജന്മാർ, ആവർത്തന്മാർ, വീരത്വമുള്ള തുണ്ഡികേരന്മാർ, താലവംഗന്മാർ. വീരഹോത്രന്റെ പുത്രൻ അനന്തൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു; അവന്റെ പുത്രൻ ദുർജയൻ, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭീതിയാകുന്നവൻ. ആ രാജാവിന് അക്ഷയമായ ധനം ഉണ്ടായിരുന്നു; തന്റെ ശക്തിയാൽ അവൻ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. യാരെങ്കിലും ഈ കാർതവീര്യന്റെ ജനനകഥ ഇവിടെ പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവനു സ്വത്തുപോക്ക് ഉണ്ടാവില്ല; നഷ്ടമായതെല്ലാം അവനു വീണ്ടെടുക്കാം. ഈ ലോകത്തുതന്നെ ധനവാനാവുകയും ധർമ്മത്തിൽ വളർച്ചയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും; ത്വഷ്ടാവിനെയും ദാതാവിനെയുംപ്പോലെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടും. അപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചു: "എന്തുകൊണ്ടാണ് കാർതവീര്യന്റെ ശക്തിയാൽ ലോകം, മഹാത്മാക്കളുടെ വാസസ്ഥലം, ദഹിക്കപ്പെട്ടത്? ഞങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, ദയവായി പറയുക. ഈ രാജർഷി ജനസംരക്ഷകനായിരുന്നു എന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; എങ്ങനെ സംരക്ഷകൻ ആയിരുന്നവൻ ആ പുണ്യകാനനം നശിപ്പിച്ചു?" സൂതൻ പറഞ്ഞു: സൂര്യൻ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ കാർതവീര്യനടുത്തു വന്നു, തൃപ്തി ആഗ്രഹിച്ച് ഭക്ഷണം ചോദിച്ചു: "ഞാൻ സൂര്യനാണ്, സംശയമില്ല," എന്നു പറഞ്ഞു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവാനേ, സൂര്യദേവാ, എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താം? എങ്ങനെയുള്ള ഭക്ഷണം ഞാൻ നൽകണം? പറയൂ, ഞാൻ നൽകാം.