വായുപുരാണമ്

ഭോഗങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചാലും, ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും തൃപ്തിയാകുന്നില്ല; അതിന് അഗ്നിക്ക് ഹോമം നൽകുന്നപോലെ, ആസ്വാദനങ്ങൾ ആഗ്രഹത്തെ കൂടുതൽ വളർത്തുന്നു. ഭൂമിയിലെ അരി, ജാവ, പൊന്നു, പശു, സ്ത്രീകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരാളിന് മതിയാവില്ല; അതു കണ്ടാൽ, മനുഷ്യൻ മോഹത്തിൽ അകപ്പെടില്ല. എല്ലാ ജീവികളിലും, കർമ്മം, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവയിലൂടെ ശുദ്ധിയുടെ അഗ്നി ജ്വലിപ്പിക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടാത്തവനും, മറ്റുള്ളവർ അവനെ ഭയപ്പെടാത്തവനും, ആഗ്രഹം അല്ലെങ്കിൽ ദ്വേഷം ഇല്ലാത്തവനും ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. മനസ്സിൽ വ്യതിചലനം ഉള്ളവർക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, ശരീരം ക്ഷയിച്ചാലും ക്ഷയിക്കാത്ത ആ ആസക്തി, അതിന്റെ അവസാനം നാശം തന്നെയാണ്; ആ ആസക്തി ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനാണ് സുഖം പ്രാപിക്കുന്നത്. വയസ്സായ മനുഷ്യന്റെ ധനസമ്പത്ത് ക്ഷയിക്കുന്നു, പല്ലുകൾ ക്ഷയിക്കുന്നു; എന്നാൽ ജീവനും ധനവും നേടണമെന്ന പ്രതീക്ഷ, അവൻ വയസ്സായാലും ക്ഷയിക്കില്ല. ലോകത്തിൽ ആഗ്രഹരഹിതമായ സുഖവും, ദൈവീയമായ മഹാ സുഖവും ഉണ്ടെങ്കിലും, ആഗ്രഹരഹിതമായ സുഖം അതിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗത്തേക്കും തുല്യമല്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, Yayāti എന്ന രാജശ്രേഷ്ഠൻ, ഭാര്യയോടൊപ്പം കാടിലേക്ക് പോയി, ഭൃഗു പർവതത്തിൽ നൂറു വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചു. അവന്റെ പഞ്ചവംശങ്ങൾ, ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ പുണ്യവാന്മാരും, അവരുടെ rays പോലെ ഭൂമിയെ മുഴുവനും പരവ്യപ്തമാക്കി. Yayātiയുടെ കഥ മുഴുവനും വായിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, ഭാഗ്യവാനായും, ദീർഘായുസ്സുള്ളവനും, പ്രശസ്തനുമായും, ധന്യനുമായും മാറുന്നു. ഇനി ഞാൻ യദു വംശത്തെ, അതിന്റെ മഹത്വവും ശക്തിയും ഉൾപ്പെടുത്തി, ക്രമത്തിൽ വിശദമായി പറയാം. യദുവിന് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: Sahasrajit, Kroshtu, Nila, Jita, Laghu. Sahasrajit-ന് Shatajit എന്ന മഹാരാജാവാണ് പുത്രൻ; Shatajit-ന് Haihaya, Haya, Venuhaya എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു പുത്രന്മാർ. Haihaya-യുടെ വംശത്തിൽ Dharmatatva, Kirtis-ന്റെ പുത്രൻ Dharmatantra, Samjneya-യുടെ പുത്രൻ Samjneya, Mahishman എന്ന രാജാവ്, Mahishman-ന്റെ പുത്രൻ Bhadrasrenya, അവൻ വാരാണസിയുടെ രാജാവ്. Bhadrasrenya-യുടെ വംശത്തിൽ Durmada എന്ന രാജാവ്, Durmada-യിൽ നിന്ന് Kanka എന്ന ജ്ഞാനിയും പ്രശസ്തനും. Kanka-യ്ക്ക് Kritavirya, Kartavirya, Kritavarma, Krita എന്നിങ്ങനെ നാലു പുത്രന്മാർ. Kritavirya-യിൽ നിന്ന് Arjuna എന്ന രാജാവ്, ആയിരം കൈകളോടും, ഏഴു ദ്വീപുകളെ ഭരിച്ചവനും ജനിച്ചു. Kartavirya, അത്രിയുടെ പുത്രനായ ദത്താത്രേയനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പത്തു ആയിരം വർഷം കഠിന തപസ്സ് ചെയ്തു. ദത്താത്രേയൻ, അതീവ പ്രഭയോടെ, അവന് നാലു वरങ്ങൾ നൽകി. ആദ്യം, ആയിരം കൈകൾ വേണമെന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. അന്യായമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ധർമ്മവാന്മാർ കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണം; ഭൂമിയെ ധർമ്മത്തിലൂടെ ജയിക്കണം, ഭരിക്കണം; യുദ്ധത്തിൽ വീഴേണ്ടി വന്നാൽ, അതു മഹായുദ്ധമായിരിക്കണം എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. അവൻ ഭൂമിയിലെ ഏഴു ദ്വീപുകളും നഗരങ്ങളും, ഏഴു സമുദ്രങ്ങൾ ചുറ്റിയ ഭൂമിയും, ക്ഷത്രിയ നിയമപ്രകാരം ഭരിച്ചു. ആയിരം കൈകളോടെ, യുദ്ധത്തിൽ, അവന്റെ ശക്തിയിൽ, രഥവും പതാകയും പ്രത്യക്ഷമാകുമായിരുന്നു. ഏഴു ദ്വീപുകളിലൊട്ടും, അവൻ പതിനായിരം യാഗങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു; എല്ലാ യാഗങ്ങളുടെയും യാഗശാലയും യാഗസ്തംഭങ്ങളും പൊന്നിൽ നിർമ്മിതമായിരുന്നു. ദേവതകൾ, അവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആകാശത്തിൽ യാത്രചെയ്യുന്ന രഥങ്ങളിൽ, ഗന്ധർവന്മാരും അപ്പ്സരസ്സുകളും, ആ യാഗങ്ങളിൽ സദാ സാന്നിധ്യം പുലർത്തി. ഗന്ധർവനായ നാരദൻ, ആ രാജാവിന്റെ മഹത്വവും, കർമ്മങ്ങളും കണ്ടു, അദ്ദേഹത്തെ പറ്റി ഗാനം പാടി. മനുഷ്യർക്ക്, യാഗം, ദാനം, തപസ്സ്, വീര്യം, ജ്ഞാനം എന്നിവയിലൂടെ കർതവീര്യൻ്റെ പാതയിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല. ഏഴു ദ്വീപുകളിലൊട്ടും, ആയിരം കൈകളോടും, വാളും വില്ലും കൈവശമാക്കി, രഥത്തിൽ യാത്രചെയ്യുന്ന രാജാവ്, അവിടെയൊരാളും കൂടെ കാണപ്പെട്ടില്ല. അവൻ്റെ ശക്തിയിൽ, ആ രാജാവ്, പ്രജകളെ ധർമ്മത്തിലൂടെ കാത്തു, അവിടെയൊരുപോലും നഷ്ടം, ദു:ഖം, അകതളി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മനുഷ്യനാഥൻ, സർവ്വഭൂമിയുടെ ചക്രവർത്തി, എൺപത്തിയഞ്ച് ആയിരം വർഷം, ഏഴു വട്ടം ഏഴു ചക്രങ്ങൾ ഭരിച്ചു. അവൻ തന്നെ പശുക്കൾക്കും കൃഷിഭൂമികൾക്കും രക്ഷകനായി മാറി; യോഗശക്തിയിൽ, പർജന്യനും, അർജുനനും ആയി. ആയിരം കൈകൾ, വില്ലിന്റെ തന്തിയിൽ കഠിനമായ, ശതരശ്മി autumn സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. ആ രാജാവ്, ആയിരം ആനകളോടെ, മാഹിഷ്മതിയിൽ കർക്കോടകന്റെ സഭയെ ജയിച്ചു, അവിടെയാണു നഗരസ്ഥാപനം ചെയ്തത്. മഴക്കാലത്തെ സമുദ്രം പോലെ വേഗം, താമരപ്പൂക്കൾപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, ആ രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു, മഴക്കാലം കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ കളിയിലൂടെ, പൊന്നിന്റെ പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച നർമദാ, ഭയത്തോടെ, തിരകൾ കുരിശും, ഗംഭീരമായ ശബ്ദവും ഉണ്ടാക്കി, സമീപിച്ചു. ഒരിക്കൽ, അവളെ പിന്തുടർന്ന്, മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, തീരം എത്തി, കാടിൽ മഴക്കാലം കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ്റെ ആയിരം കൈകളാൽ മഹാസമുദ്രം ഉണർത്തിയപ്പോൾ, അധോലോകത്തിൽ പാർക്കുന്ന മഹാസുരന്മാർ മുങ്ങി, അചലരായി.