വായുപുരാണമ്

നികുംബൻ നഗരത്തെ ശപിച്ച ശേഷം, അതിനെ മഹാദേവനോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോയി. പരമാത്മാവായ മഹാദേവൻ ആ നഗരം ശൂന്യമാക്കി. ദിവ്യതയിൽ മഹാത്മായ ദേവിയോട് സമമായ ദേവി അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, ദേവി സന്തോഷിക്കുന്നപ്പോൾ മഹേശ്വരനും അതിൽ ആനന്ദിച്ചു. എന്നാൽ ആ വീടിന്റെ അത്ഭുതം കാരണം ദേവിക്ക് അവിടെ സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല. ദേവിയുടെ ക്രീഡയ്ക്ക് വേണ്ടി ഭഗവാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഈ വീടുവിട്ടുപോകില്ല, അവിമുക്തം എന്റെ ഭവനമാണ്.” ഹസിച്ചുകൊണ്ട് ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അവിമുക്തം തന്നെയാണ് എന്റെ ഭവനം.” “ഞാൻ പോകില്ല, ദേവി; നീ പോകാം, ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു സന്തോഷിക്കും.” അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സ്ഥലം അവിമുക്തം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, ഭഗവാൻ തന്നെ അങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാൽ. ഇങ്ങനെ വാരാണസി ശപിക്കപ്പെട്ടു, അവിമുക്തം എന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും ആദരിക്കുന്നതും, മൂന്നു യുക്തികളിലും ധാർമ്മികനായ മഹേശ്വരനും ദേവിയുമൊപ്പം അവിടെ വാസമുണ്ടാക്കി. കലിയുഗത്തിൽ ആ മഹാത്മാവിന്റെ നഗരം ദൃശ്യമാകാതെ പോയി; നഗരം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അത് വീണ്ടും മറ്റിടത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട വാരാണസി വീണ്ടും വാസയോഗ്യമായി. ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ പുത്രന്മാരായ നൂറ് മികച്ച അർച്ചർമാർ അവിടെ എത്തി. അവരെ കൊന്നശേഷം രാജാവ് ദിവോദാസൻ അവിടെ തന്റെ വാസം സ്ഥാപിച്ചു; അങ്ങനെ ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ രാജ്യം ബലമായി സ്വന്തമാക്കി. ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ പുത്രൻ ദുർദമൻ എന്നായിരുന്നു; അവൻ ബാലനായതിനാൽ, ദിവോദാസൻ കാരുണ്യത്തോടെ അവനെ രക്ഷിച്ചു. ദിവോദാസനും ഋഷദ്വതിയുമാണ് വീരനായ പുത്രൻ പ്രതർദ്ദനനെ ജനിപ്പിച്ചത്. ആ ബാലപ്രായത്തിലുള്ള പ്രതർദ്ദനൻ വീണ്ടും രാജ്യം ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ മഹാരാജാവ് വൈരത്തെ അവസാനിപ്പിച്ചു; പ്രതർദ്ദനന് വത്സനും ഗർഗ്ഗനും എന്ന രണ്ട് പ്രശസ്ത പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരിന്നു. വത്സന്റെ പുത്രൻ അലർക്കൻ; സന്നതി അവന്റെ സ്വന്തം പുത്രൻ ആയിരുന്നു. അലർക്കനെ കുറിച്ച് രാജർഷി രണ്ടു പുരാതന ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു. അലർക്കൻ, കാശിയുടെ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, അറുപതിനായിരം അറുപത് നൂറ് വർഷം യൗവനത്തിൽ തന്നെ നിലനിന്നു. ലോപാമുദ്രയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവൻ പരമായ ആയുര്‍ദീർഘ്യം നേടി. ശാപം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ബലവാനായ രാജാവ് ക്ഷേമകരൻ എന്ന അസുരനെ സംഹരിച്ച് വാരാണസി നഗരം ആസ്വാദ്യമായ വാസസ്ഥലമാക്കി. സന്നതിക്കും സുനിതൻ എന്ന ധാർമ്മികനായ വംശജൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; സുനിതന്റെ വംശജൻ സുകേതു, അവനും ധാർമ്മികൻ. സുകേതുവിന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മകേതു; ധർമ്മകേതുവിന്റെ വംശജൻ സത്യകേതു, മഹാബലശാലിയായ രഥികൻ. സത്യകേതുവിന്റെ പുത്രൻ വിപു, ജനാധിപതി; വിപുവിന്റെ പുത്രൻ സുവിപു, അവനിൽ നിന്നാണ് സുകുമാരൻ ജനിച്ചത്. സുകുമാരന്റെ പുത്രൻ ധൃഷ്ടകേതു, ധാർമ്മികൻ; ധൃഷ്ടകേതുവിന്റെ വംശജൻ വേണുഹോത്രൻ, ജനങ്ങളുടെ അധിപൻ. വേണുഹോത്രന്റെ പുത്രൻ ഗർഗ്യ എന്ന പ്രശസ്തൻ; ഗർഗ്യന്റെ പുത്രൻ ഗർഗഭൂമി, വത്സ്യൻ എന്ന ധീരനായവൻ വത്സന്റെ പുത്രൻ. ഈ ഇരുവരിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാരും ക്ഷത്രിയന്മാരും ജനിച്ചു; അതീവ ധാർമ്മികരും വീരരും ശക്തരും സിംഹസമാന ധൈര്യശാലികളും. ഇങ്ങനെ കാശ്യപന്മാരുടെ വംശം വിവരണമായി; ഇനി രാജിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുക. രാജിക്ക് ഭൂമിയിൽ അഞ്ചുനൂറ് മഹാശക്തിമാനായ പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; രാജേയ എന്നറിയപ്പെട്ട ആ ക്ഷത്രിയവംശം, ഇന്ദ്രനേയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരായിരുന്നു. അപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ ഭയാനകമായ യുദ്ധം ഉദിച്ചപ്പോൾ, ഇരുവരും ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: “സർവ്വലോകനാഥാ, ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ യുദ്ധമുണ്ടായാൽ ആരാണ് ജയിക്കുകയെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ബ്രഹ്മാവ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “യാരുടെ വേണ്ടി മഹാബലശാലിയായ രാജി ആയുധം എടുക്കുന്നു, അവർക്ക് സംശയമില്ലാതെ മൂന്നുലോകവും ജയിക്കാൻ കഴിയും. രാജി എവിടെയാണോ, അവിടെ ഭാഗ്യവും; ഭാഗ്യവുണ്ടെങ്കിൽ സ്ഥിരതയും; സ്ഥിരതയുണ്ടെങ്കിൽ ധർമ്മവും; ധർമ്മവുണ്ടെങ്കിൽ ജയവും ഉണ്ടാകും.” ഇങ്ങനെ രാജിയുടെ വിജയവാർത്ത കേട്ട ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും വിജയാഗ്രഹത്താൽ രാജിയെ വന്ദിച്ചു. “ഞങ്ങളുടെ വിജയത്തിനായി, ഭവാൻ തന്റെ ശ്രേഷ്ഠമായ വില്ലെടുത്ത് യുദ്ധത്തിലേർപ്പെടുക,” എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. രാജി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കും; അതിനുശേഷം ധാർമ്മികനായ ഞാൻ ഇന്ദ്രനായി യുദ്ധം ചെയ്യാം.” അസുരന്മാർ പറഞ്ഞു: “പ്രഹ്ലാദൻ ഞങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രനാണ്; അവനുവേണ്ടിയാണ് ഞങ്ങൾ ജയം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഈ സമയത്ത്, രാജാ, ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുക, ആദിത്യപുത്രനോടില്ല.” അവൻ സമ്മതിച്ചു, ദേവന്മാരും അവനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു; “ജയം നേടിയ ശേഷം നീ ഇന്ദ്രനാകും,” എന്ന് ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു. രാജി എല്ലാ അസുരന്മാരെയും വജ്രധാരിയുടെ മുമ്പിൽ സംഹരിച്ചു; ഭാഗ്യത്തിന്റെ അധിപനായ അവൻ ദേവന്മാർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട പരമതേജസ് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. അസുരന്മാരെ സംഹരിച്ച ശേഷം, മഹാബലശാലിയായ രാജി പറഞ്ഞു; അപ്പോൾ, അവിടെ, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും രാജിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. “ഞാൻ രാജിയുടെ പുത്രനാണ്,” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, “നീ സംശയമില്ലാതെ ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനാണ്; ഞാൻ നിന്റെ പുത്രനാണ്, ശത്രുനാശകാ, അതിനാൽ ഞാൻ പ്രശസ്തി നേടും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജി മായയിൽപ്പെട്ട് സന്തോഷത്തോടെ “തക്കതു തന്നെ” എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ദേവന്മാരോട് സമമായിരുന്ന ആ രാജാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, രാജിയുടെ പുത്രന്മാർ ഇന്ദ്രന്റെ അവകാശവും സ്ഥാനം പോലും ഏറ്റെടുത്തു. ആ നൂറുകണക്കിനു പുത്രന്മാരും സചീഭർത്താവിന്റെ പീഠവും അനേകം മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ദേവലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്ദ്രൻ ബൃഹസ്പതിയെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: “ബ്രഹ്മർശി, എനിക്ക് ഒരു ജുജുബി പഴത്തിന്റേതുപോലുള്ള യാഗം ഒരുക്കൂ, അതിന്റെ ശക്തിയിൽ പോഷിതനായി ഞാൻ സഹിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയണം.