വായുപുരാണമ്

പരമേശ്വരന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മുഖം താഴ്ത്തിയ ദേവി മഹാദേവനോട് വിനയപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഞാൻ ഇവിടെ തുടരാൻ ഇച്ഛിക്കില്ല; ദയവായി എന്നെ നിങ്ങളുടെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ.” ദേവിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മഹാദേവൻ ലോകങ്ങൾ മുഴുവൻ നിരീക്ഷിച്ചു, താമസിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സ്ഥലമായി ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തമായ, പുണ്യഭൂമിയായ വാരാണസിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. എന്നാൽ ആ നഗരത്തിൽ ദിവോദാസൻ എന്ന രാജാവ് വസിക്കുന്നതായി ഭവൻ അറിഞ്ഞപ്പോൾ, തന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഗണപതിയെ മഹാദേവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഗണപതീശ്വരാ, നീ വാരാണസിയിലെത്തി അതിനെ ശൂന്യമാക്കുക; അതിനായി മൃദുവായ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കണം, കാരണം ആ രാജാവ് അത്യന്തം ശക്തനാണ്.” മഹാദേവന്റെ ഈ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നികുംബ എന്ന ഗണപതി വാരാണസിയിലെത്തി, അവിടെ മങ്കന എന്ന ഒരു കഷായക്കാരന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഞാൻ ഐശ്വര്യം നൽകും; എനിക്ക് ഒരു സ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ. എന്റെ രൂപത്തിൽ ഒരു പ്രതിമ നിർമ്മിച്ച് നഗരത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കൂ.” സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ, മങ്കന രാജാവിന്റെ അനുമതി പ്രകാരം എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവഹിച്ചു. അവിടെ സ്ഥിരമായി ഭക്തിപൂർവ്വം മഹാപൂജകൾ നടന്നുവന്നു – സുഗന്ധവും, ധൂപവും, പുഷ്പമാലകളും മറ്റ് മനോഹരമായ അർപ്പണങ്ങളും സമർപ്പിച്ചു. അന്നദാനവും നടത്തി, അതി അത്ഭുതകരമായൊരു സ്ഥലം ആകുകയായിരുന്നു; അങ്ങനെ ഗണപതി എപ്പോഴും അവിടെ ആരാധിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ ഗണപതി നഗരങ്ങൾക്ക് ആയിരക്കണക്കിന് വരങ്ങൾ നൽകി – പുത്രന്മാർ, സ്വർണ്ണം, ദീർഘായുസ്, ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സൗഭാഗ്യങ്ങളും. ആ സമയത്ത് രാജാവിന്റെ പ്രധാനഭാര്യയായ സുനാമധുരയുള്ള സുനയശാ, പുത്രലാഭത്തിനായി ഭർത്താവിന്റെ പ്രേരണ പ്രകാരം അവിടെ എത്തി. മഹാപൂജകൾ നിർവഹിച്ചു, പുത്രന്മാരെ വേണമെന്ന് ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ ആവശ്യത്തിനായി അവൾ എത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, നികുംബ ഗണപതി ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്താൽ പുത്രവരങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചില്ല. ഇതിൽ രാജാവിന് കോപം ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ, അപ്പോൾ ഒരു വലിയ സംഭവം സംഭവിക്കും. ഒരുപാട് കാലം കഴിഞ്ഞ്, രാജാവിന് ദാരുണമായ കോപം വന്നപ്പോൾ, നഗരത്തിന്റെ മഹാപ്രവേശനത്തിൽ ഒരു ജീവിയെ അദ്ദേഹം സമ്മാനിച്ചു. സ്നേഹത്താൽ അനവധി വരങ്ങൾ നൽകിയെങ്കിലും, മറ്റൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല; രാജാവിന്റെ ജനങ്ങളും നഗരവാസികളും എപ്പോഴും ഗണപതിയെ ആരാധിച്ചു. എങ്കിലും, രാജ്ഞി വീണ്ടും വീണ്ടും പൂജകൾ നടത്തി, പക്ഷേ പുത്രവരം ലഭിച്ചില്ല. രാജാവ് ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് പുത്രവരം നൽകാത്ത, ഭക്ഷണം മാത്രം ആസ്വദിക്കുന്ന ഈ കൃതഘ്നൻ എനിക്ക് ആരാധനാർഹനല്ല; അതിനാൽ ഞാൻ ഈ ദുഷ്ടന്റെ ആലയം നശിപ്പിക്കും.” ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, പാപഭാവമുള്ള രാജാവ് ദുഷ്പ്രേരിതനായി ഗണപതിയുടെ ആലയം നശിപ്പിച്ചു. ആ ക്ഷേത്രം തകർത്തതറിഞ്ഞ ഗണപതി രാജാവിന്റെ സമീപം എത്തി പറഞ്ഞു: “എന്നോടുള്ള കുറ്റം ഒഴികെ നീ ഈ സ്ഥലം അനാവശ്യമായി നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ ഗണപതി ശാപമായി പറഞ്ഞു: “നിന്റെ നഗരം ഉടൻ ശൂന്യമായിരിക്കും.” അങ്ങനെ വാരാണസി ശാപംകൊണ്ട് ശൂന്യമായി. നികുംബ നഗരത്തെ ശപിച്ച് മഹാദേവന്റെ സമീപം കൊണ്ടുപോയി; മഹാദേവൻ, പരമാത്മാവ്, നഗരത്തെ ശൂന്യമാക്കി. ദേവിയുടെ ദിവ്യപ്രഭയിലൊത്ത മഹാദേവിയും മഹേശ്വരനും അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ആ ഭവത്തിന്റെ അത്ഭുതം കാരണം ദേവിക്ക് സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല. ദേവിയുടെ വിനോദത്തിനായി മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഈ ഭവം വിട്ടുപോകില്ല, അവിമുക്തം എന്റെ ഭവനമാണ്.” പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവിയോട് പറഞ്ഞു: “അവിമുക്തം തന്നെയാണ് എന്റെ നിത്യസ്ഥലം. ഞാൻ പോകില്ല, ദേവി, നീ പോകാമെന്നു ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊള്ളും.” അതിനാലാണ് ആ സ്ഥലം അവിമുക്തം എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായത്. ഇങ്ങനെ വാരാണസി ശപിക്കപ്പെട്ടു, അവിമുക്തം എന്നത് പ്രസിദ്ധമായി. അവിടെ മഹാദേവൻ, മൂന്ന് കാലങ്ങളിലും, എല്ലാ ദേവന്മാരും ആദരിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, ദേവിയോടൊപ്പം വസിക്കുന്നു. കാലിയുഗത്തിൽ ആ മഹാപുരം ദൃശ്യമായിരിക്കില്ല; അപ്പോൾ നഗരമദൃശ്യമാകുമ്പോൾ, അത് മറ്റിടത്ത് വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമാകും. ശാപം കഴിഞ്ഞ്, വാരാണസി വീണ്ടും ജനവാസം പ്രാപിച്ചു. ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ പുത്രന്മാരായ മികച്ച വില്ലാളികൾ ആയിരം പേർ അവിടെ എത്തി. അവരെ കൊലപ്പെടുത്തി ദിവോദാസ രാജാവ് നഗരത്തിൽ തന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു; അങ്ങനെ ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ രാജ്യം ബലമായി സ്വന്തമാക്കി. ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ പുത്രൻ ദുര്ദാമൻ എന്ന് പേരായിരുന്നുവെങ്കിലും, ബാലനായതിനാൽ ദിവോദാസൻ കരുണവശാൽ അവനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു. ദിവോദാസനും ഋഷദ്വതിയും ചേർന്ന് പ്രതാർദന എന്ന വീരപുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു; ബാലനായിരുന്ന പ്രതാർദന രാജ്യം വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ മഹാരാജാവ് ശത്രുതയ്ക്ക് അവസാനം കുറിച്ചു. പ്രതാർദനയ്ക്ക് വത്സനും ഗർഗ്ഗനും എന്ന രണ്ട് പ്രശസ്ത പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി. വത്സന്റെ പുത്രൻ ആലർക്കൻ; സന്നതി ആലർക്കിന്റെ സ്വന്തം പുത്രൻ. ആലർക്കനെക്കുറിച്ച് രാജർഷി രണ്ടു പുരാതന ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു: അറുപതിനായിരം അറുപതുനൂറ് വർഷം ആലർക്കൻ കാശിയുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവായി യൗവനത്തോടെ നിലനിന്നു. ലോപാമുദ്രയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ആലർക്കൻ പരമായായായായു പ്രാപിച്ചു. ശാപം അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം, ബലവാനായ രാജാവ് ക്ഷേമകര എന്ന അസുരനെ വധിച്ച്, വാരാണസിയുടെ ആനന്ദകരമായ നഗരത്തിൽ വാസമാരംഭിച്ചു. സന്നതിക്കു സുനിത എന്ന ധാർമ്മികനായ പുത്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; സുനിതയുടെ പുത്രൻ സുകേതു, സുകേതുവിന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മകേതു, ധർമ്മകേതുവിന്റെ പുത്രൻ സത്യകേതു എന്ന മഹാബലശാലി. സത്യകേതുവിന്റെ പുത്രൻ വിഭു, ജനങ്ങളുടെ അധിപൻ; വിഭുവിന്റെ പുത്രൻ സുവിഭു, അവനിൽ നിന്ന് സുകുമാരൻ. സുകുമാരന്റെ പുത്രൻ ധൃഷ്ടകേതു, ധാർമ്മികൻ; ധൃഷ്ടകേതുവിന്റെ പുത്രൻ വേണുഹോത്രൻ, ജനങ്ങളുടെ അധിപൻ. ഇങ്ങനെ, വാരാണസി നഗരത്തിന്റെ ചരിത്രവും, മഹാദേവനും ദേവിയും അനുഗ്രഹിച്ച ഈ ഭൂമിയിലെ രാജവംശങ്ങളുടെ തുടർച്ചയും, മഹാപുണ്യവും, ശാപവും, അനുഗ്രഹവും, ത്യാഗവും, ധർമ്മവും ഒത്തുചേർന്ന മഹത്തായ കഥയായി മാറുന്നു.