വായുപുരാണമ്

ദാനം ചെയ്താൽ ദാനഫലം പ്രാപിക്കുന്നു, ആ ദാനം സന്തോഷവും നൽകുന്നു; ദാനത്തിലൂടെ ഇഹലോക സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കാം, സത്യം പാലിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും. നല്ലതായ തപസ്സിലൂടെ ലോകങ്ങളെ താങ്ങി നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നു; അതിനാൽ അതിവിശേഷമായ പ്രകാശം ലഭിച്ച് അനന്തതയിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയുന്നു. ദാനം യാഗത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം, തപസ്സും യാഗത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം; തപസ്സിനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം ത്യാഗം, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജ്ഞാനം ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. തപസ്സിലൂടെ സിദ്ധി പ്രാപിച്ച വ്രതസ്ഥർ ക്ഷത്രിയരിലും ദ്വിജന്മാരിലും ജനിച്ചവരായി പ്രശസ്തരാണ്. വിശ്വാമിത്ര രാജാവ്, മന്ദാതൃ, സങ്കൃതി, കപി എന്നിവരും, പുരുകുത്സ, സത്യ, അനൃഹവ, ഋതു, ആർഷ്ടിഷേണ, അമീഢ, ഭാഗ, അന്യസ്ത എന്നിവരും, കക്ഷീവ, ശിജയ, മറ്റ് മഹാരഥന്മാർ, രഥീതര, റുണ്ട, വിഷ്ണുവൃദ്ധൻ അടങ്ങിയ രാജാക്കളും ഇവരിലുണ്ട്. ഇവർ ക്ഷത്രിയരിൽ ജനിച്ചവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു, തപസ്സിലൂടെ മഹർഷിമാർ ആയവരായി; ഈ രാജർഷികൾ എല്ലാവരും മഹാസിദ്ധി നേടിയവരാണ്. ഇനി ഞാൻ മഹാത്മാവായ ആയുവിന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി പറയാം. സുതൻ പറഞ്ഞു: സ്വർഭാനുവിനും പ്രഭായ്ക്കും അഞ്ചു മഹാബലശാലികളായ പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശസ്തരായവരായിരുന്നു അവർ. ആ അഞ്ചുപേരിൽ ആദ്യം നഹുഷനാണ്, പിന്നെ പുത്രധർമ്മൻ; ധർമ്മവൃദ്ധന്റെ പുത്രൻ സുതഹോത്രൻ, മഹത്വത്തിൽ പ്രശസ്തൻ. സുതഹോത്രന്റെ മൂന്നു പുത്രന്മാർ: കാശ, ശല, ഗ്രിത്സമദൻ. ഗ്രിത്സമദന്റെ പുത്രൻ ശുനകൻ, ശുനകന്റെ പുത്രൻ ശൗനകൻ; ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രന്മാർ ഇവരിൽ നിന്നുമാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഈ വംശത്തിൽ വിവിധ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ വിവിധ ബ്രാഹ്മണർ ജനിച്ചു; ശലന്റെ പുത്രൻ ആർഷ്ടിഷേണൻ, അവന്റെ പുത്രനും ഭ്രമണശീലിയായിരുന്നു. ശൗനകർ, ആർഷ്ടിഷേണർ, ദ്വിജന്മാർ, ക്ഷത്രിയർ, കാശപുത്രനായ കാശൻ, ദീർഘതപാസ് എന്നിവരും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ദീർഘതപസ്സിൽ പ്രഗഢനുമായ ദീർഘതപാസിൽ നിന്ന് ധർമ്മൻ ജനിച്ചു; പിന്നീട് ആ മഹാമുനിയിൽ നിന്ന് അദ്ഭുതമായ തപശ്ശക്തിയോടെ ദൻവന്ത്രിയും ജനിച്ചു. അപ്പോൾ സപ്തർഷിമാർ സുതനോട് ചോദിച്ചു: "ദേവനായ ദൻവന്ത്രി മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണമെന്നുണ്ട്; ദയവായി മനോഹരമായി വിവരിക്കണം." സുതൻ പറഞ്ഞു: "ദ്വിജന്മാരേ, ദൻവന്ത്രിയുടെ ഉത്ഭവം കേൾക്കൂ. പുരാതനകാലത്ത് സമുദ്രതീരത്ത് അമൃതം മഥിക്കുമ്പോൾ ദൻവന്ത്രി ഉദിച്ചുവന്നു. എല്ലാ ദിക്കിലും പ്രകാശം ചുറ്റിപ്പറ്റി, അവൻ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവന്റെ ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ, അതിവിശിഷ്ടമായ അത്ഭുതം കണ്ട അജജന്മാവായ പരമേശ്വരൻ അമ്പരന്ന് പറഞ്ഞു: 'നീ അജൻ (ജനനഹീനൻ) ആണ്.' അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ അജ എന്നറിയപ്പെട്ടത്. അജൻ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്റെ പുത്രനാണ്. ലോകത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനം, ഒരു പങ്ക് നൽകണം.' അപ്പോൾ വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'യാഗത്തിന്റെ വിഭജനം കഴിഞ്ഞു, ദേവന്മാർക്ക് യാഗഫലം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹർഷിമാർ വെദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ച യാഗങ്ങൾ ഇവിടെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ദേവനായ നീ പിന്നീട് ജനിച്ചവനാണ്; നാമങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും നിന്റെ അധീനത്തിലാണ്. നിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ജനനം ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തമാകും. ഗർഭത്തിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അണിമാദി സിദ്ധികൾ നിനക്കുണ്ടാകും; അതേ ശരീരത്തിലൂടെ ദൈവികത പ്രാപിക്കും. ദ്വിജന്മാർ മനോഹരമായ മന്ത്രങ്ങൾ, ഘൃതം, സുഗന്ധങ്ങൾ എന്നിവയോടെ നിന്നെ പൂജിക്കും.' 'പുനഃ, നീ ആയുര്‍വേദം സ്ഥാപിക്കും; ഇത് നിർബന്ധമായുള്ളതും ബ്രഹ്മാവായ പദ്മജന്മാവാൽ നിശ്ചയിച്ചതുമാണ്. രണ്ടാം ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ നീ മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.' ഈ വിധത്തിൽ അനുഗ്രഹം നൽകി വിഷ്ണു അപ്രത്യക്ഷനായി. രണ്ടാം ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ കാശിരാജാവ് സൌനഹോത്രനും ദീർഘതപാസ് രാജാവും പുത്രപ്രാപ്തിക്കായി തപസ്സു ചെയ്തു. പുത്രനുണ്ടാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു രാജാവ് അജനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി. സന്തോഷിച്ച ദൻവന്ത്രി രാജാവിന് ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'ദൈവമേ, സന്തോഷിച്ചാൽ, സ്ഥിരനായ ഒരു പുത്രൻ എനിക്ക് ജനിക്കട്ടെ.' സമ്മതിച്ച ദൻവന്ത്രി അവിടെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനുശേഷം, രാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ ദൻവന്ത്രി ദൈവം ജനിച്ചു. കാശിരാജാവ്, മഹാരാജാവേ, എല്ലാ രോഗങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനായി മാറി. ഭാരദ്വാജൻ ആയുര്‍വേദവും അതിന്റെ ചികിത്സാപദ്ധതിയും രചിച്ചു; അതിനെ എട്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചു. ദൻവന്ത്രിയുടെ പുത്രനായി പ്രശസ്തനായ കെതുമാൻ ജനിച്ചു; കെതുമാനിൽ നിന്ന് ഭീമരഥൻ, ഭീമരഥനിൽ നിന്ന് വാരാണസിയുടെ അധിപനായ ദിവോദാസൻ ജനിച്ചു. അന്നേരം തന്നെ, ക്ഷേണക എന്ന അസുരൻ വാരാണസി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ആ നഗരം ശൂന്യമായിരുന്നു. അതിന് മുമ്പ് മഹാതപസ്സുകാരനായ നികുംബൻ ആ നഗരത്തിന് ആയിരം വർഷം ശൂന്യമായിരിക്കണം എന്ന് ശപഥം ചെയ്തിരുന്നു. ആ ശാപം പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നപ്പോൾ തന്നെ ദിവോദാസൻ, ജനങ്ങളുടെ അധിപൻ, തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ അതിരിൽ ഗോമതിയുടെ തീരത്ത് മനോഹരമായ ഒരു നഗരം സ്ഥാപിച്ചു. മുനികൾ ചോദിച്ചു: "നികുംബൻ മുൻപ് വാരാണസിയെ എന്തുകൊണ്ട് ശപിച്ചു? ആ ധർമ്മാത്മാവായ നികുംബൻ എങ്ങനെ ആ പുണ്യഭൂമിയെ ശപിച്ചു?" സുതൻ പറഞ്ഞു: രാജർഷിയായ ദിവോദാസൻ നഗരം പ്രാപിച്ച് അവിടെ വസിച്ചു; ആ മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് ആ സമൃദ്ധിയുള്ള നഗരത്തിൽ താമസിച്ചു. അന്നേരം മഹേശ്വരൻ തന്റെ പ്രിയഭാര്യയെക്കൊണ്ട് ദേവതകളുടെ ഇടയിൽ താമസിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം മഹാതപസ്സോടെ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ ഉള്ള ഗണങ്ങൾ മഹാദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. മഹാദേവൻ അതിൽ സന്തോഷിച്ചു; പക്ഷേ മേനാ സന്തോഷിച്ചില്ല. അവൾ ദേവനും ദേവിയെയും നിരന്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തി: "നിന്റെ ഭർത്താവ് മഹേശ്വരൻ എന്റെ മുന്നിൽ യോജിച്ചവനല്ല; അവൻ ഇവിടെ പൂർണ്ണമായും ദരിദ്രനാണ്, എന്നിരുന്നാലും നിർഭാഗ്യവതിയായ നീയോ, അവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു." ഇങ്ങനെ അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സ്ത്രീസ്വഭാവത്താൽ ദേവി സഹിക്കാനാവാതെ, എന്നാൽ ഹസിച്ചുകൊണ്ട്, വരദായിനിയായ ദേവി ഹരന്റെ അടുപ്പത്തിലേക്ക് പോയി.