വായുപുരാണമ്

താര തന്റെ ഗർഭത്തിൽ ആ കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെയും നിലനിർത്തണമെന്നും, തന്റെ ശരീരത്തിൽ ആ ഭ്രൂണം നിലനിൽക്കണമെന്നും ആഗ്രഹിച്ചു. എങ്കിലും ശത്രുനാശകനായ ആ പുത്രനെ അവൾ നിലനിർത്താൻ സാധിച്ചില്ല. പിന്നീട്, തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു ഇലക്കൊമ്പിലേക്കു എത്തിയ അവൻ, ജനിച്ച ഉടനെ തന്നെ ദേവന്മാരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഇതോടെ സംശയത്തിൽ ആകിയ ദേവന്മാർ താരയോട് ചോദിച്ചു: "സത്യം പറയു—ഇവൻ സോമന്റെ മകനോ, ബ്രഹസ്പതിയുടെ മകനോ?" ദേവന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജിച്ച താര, തെറ്റോ ശരിയോ ഒന്നും പറയാതെ മൗനം പാലിച്ചു. അപ്പോൾ ശത്രുനാശകനായ അവൻ അമ്മയെ ശപിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബ്രഹ്മാവു ഇടപെട്ട് അവനെ തടഞ്ഞു; "താരേ, സത്യം പറയു—ഇവൻ സോമന്റേതാണോ അല്ലയോ?" എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ചോദിച്ചു. കൈകൂപ്പി, കൃപാനിധിയായ ബ്രഹ്മാവിനോട് താര പറഞ്ഞു: "ഇവൻ മഹാത്മാവായ സോമന്റെ മകനാണ്, ശത്രുനാശകനാണ്." പിന്നീട്, ജീവജാലങ്ങളുടെ ദാതാവും അധിപനുമായ സോമൻ തന്റെ പുത്രനെ അങ്കത്തിലേറ്റി, ബുദ്ധൻ എന്ന നാമം നൽകി. പിന്നീട്, ബുദ്ധന്റെ സമാഗമത്തിൽ ഒരു രാജകുമാരി എത്തി; അവരിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു. ആ പുത്രൻ പുരുരവസ് മഹാതേജസ്സും പ്രതാപവും ഉള്ളവനായി വളർന്നു. പുരുരവസിന് ഉർവശിയിൽ നിന്ന് അനന്തബലമുള്ള ആറു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. ഇതിന്റെ ഇടയിൽ, സോമൻ ബലാത്സംഗിതനായി, രാജരോഗം ബാധിച്ച് ദുഃഖിതനായി, തന്റെ വലയം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ട്, രക്ഷ തേടി അച്ഛനായ അത്രിയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. മഹത്വമുള്ള അത്രി സോമന്റെ പാപം പരിഹരിക്കുന്ന അനുഷ്ഠാനം നടത്തി. രാജരോഗത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായ സോമൻ വീണ്ടും തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു. ഇതുവരെ സോമന്റെ ജനനകഥയാണ് പറഞ്ഞത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ. ഇനി അവന്റെ വംശാവലികൾ ഞാൻ പറയുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ. ഈ കഥ കേൾക്കുന്നവർ പുണ്യപ്രദമായും, ദീർഘായുസ്സോടെയും, സുഖത്തോടെയും, പാപശുദ്ധിയോടെ, എല്ലാ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരാകും. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബുദ്ധൻ സോമന്റെ മകനാണ്, ബുദ്ധന്റെ മകനാണ് പുരുരവസ്. അവൻ മഹാപ്രഭയുള്ളവൻ, ധാന്യനും യജ്ഞശീലനും ധാരാളം ദാനം നൽകുന്നവനും. ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും, ധൈര്യവും, യുദ്ധത്തിൽ അജയ്യനും, അഗ്നിഹോത്രം നിർവഹിക്കുകയും യജ്ഞാർത്ഥം ഭൂമി ദാനവും ചെയ്തു. സത്യവാനായും, ബുദ്ധിമാനായും, മനോഹരനും, സംയമനശീലനും ആയിരുന്ന പുരുരവസിന്റെ പുത്രൻ പുരുഷന്മാരിൽ അപാരസൗന്ദര്യശാലിയായവനായിരുന്നു. ഗന്ധർവരിൽ ദിവ്യശോഭയുള്ള ഉർവശി, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയെയും, ആത്മനിയന്ത്രണശീലനെയും, ധാർമികനെയും, സത്യവാനെയും ആയിരുന്ന പുരുരവസിനെ അഭിമാനത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അവളോടൊപ്പം രാജാവ് പതിനെട്ട്, ഏഴ്, ആറു, ഏഴ്, എട്ട്, പത്ത്, എട്ട് എന്നിങ്ങനെയുള്ള വർഷങ്ങൾ ഉല്ലാസത്തോടെ ജീവിച്ചു. ഈ കാലത്ത് ചൈത്രരഥവനം, മന്ദാകിനി തീരം, അലക, വിശാല, നന്ദന എന്നീ മനോഹരമായ വനങ്ങളിലും, ഗന്ധമാദനശൈലത്തിൽ, മേരുപർവതത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ, ഉത്തരകുരുക്കളിലും കലാപഗ്രാമത്തിലും അവർ സന്തോഷത്തോടെ പാർത്തു. ദേവന്മാർ സദാ സന്ദർശിക്കുന്ന ഈ മനോഹരവനങ്ങളിൽ രാജാവ് ഉർവശിയോടൊപ്പം പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു. അപ്പോൾ ചില മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചു: "ഗന്ധർവരിൽ ദൈവത്വമുള്ള ഉർവശി ദൈവങ്ങളെ വിട്ടു മനുഷ്യനായ രാജാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തി? വിവരിക്കണേ, ജ്ഞാനിയേ." സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മശാപം മൂലം ഉർവശി മനുഷ്യനായി ജനിച്ചു; അവൾ വ്യത്യസ്ത ചില നിബന്ധനകളോടെ ഐലനോടൊപ്പം ചേർന്നു. ശാപമുക്തിക്കായി അവൾ നിബന്ധനകൾ വെച്ചു: തീയിൽ അവളെ കാണാൻ പാടില്ല, അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അവളുമായി ചേർന്നിരിക്കരുത്. കിടക്കയോടു ചേർന്ന് രണ്ട് ചെമ്മരിയാടുകളെ സൂക്ഷിക്കണം, clarified butter അളവിൽ മാത്രം ഭക്ഷണം സ്വീകരിക്കണം—ഇതേ കാലമാണ്, രാജാവേ. "നമ്മുടെ ഇടപാടുകൾ നീ പാലിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ആ കാലം മുഴുവൻ പാർക്കും," എന്നായിരുന്നു അവളുടെ നിബന്ധനം. രാജാവ് അതു വിശ്വസ്തതയോടെ പാലിച്ചു; അതിനാൽ ദിവ്യശോഭയുള്ള ഉർവശി പുരുരവസിനോടൊപ്പം പാർന്നു. അവൾ അമ്പതിനാലു വർഷം മനുഷ്യരൂപത്തിൽ, ശാപഭ്രമത്തിൽ, ഭക്തിയോടെ ജീവിച്ചു. ഗന്ധർവന്മാർ对此 ആശങ്കയിലായി. അവർ പറഞ്ഞു: "സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അലങ്കാരമായ ഉർവശിയെ ദൈവലോകത്തേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ എന്തെങ്കിലും വഴി കാണണം." വാചാലനായ വിശ്വാവസു പറഞ്ഞു: "അവളുമായി ഒരു നിബന്ധന ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിൽ തെറ്റില്ല. ആ നിബന്ധനം ഭംഗപ്പെടുമ്പോൾ അവൾ രാജാവിനെ വിട്ട് പോവും. ഞാൻ നിങ്ങളെല്ലാം അറിയിക്കാം, അവളെ രാജാവിനെ വിട്ട് പോകാൻ ഞാൻ സഹായിക്കും." "നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷനായി അവിടെ എത്തും," എന്ന് പറഞ്ഞ് വിശ്വാവസു അവിടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. രാത്രിയിൽ അവൻ എത്തി, ഒരു ആടിനെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി. ഉർവശി അതിനെ തന്റെ മകനെന്ന പോലെ കാണിച്ചു, മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നടിച്ചു. ഗന്ധർവന്മാർ വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്ന ഉർവശി കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ മകനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു." രാജാവ് ആലോചിച്ചു: "ക്വീൻ എന്നെ നഗ്നനായി കണ്ടാൽ നിബന്ധനം ഭംഗപ്പെടും," എന്നതുകൊണ്ട് നഗ്നനായി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. പിന്നെ ഗന്ധർവന്മാർ രണ്ടാമത്തെ ആടിനെയും എടുത്തു. രണ്ടാമത്തേതും പോയപ്പോൾ ഉർവശി ഐലനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ രണ്ടു മക്കളും പോയി, രാജാവേ, ഞാൻ സംരക്ഷകവറ്റയാകുന്നു." അപ്പോൾ രാജാവ് നഗ്നനായി പുറത്തേക്കു പാഞ്ഞു. ആടുകളുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് രാജാവ് പോയപ്പോൾ, ഗന്ധർവന്മാർ ഒരു മഹാമായയും മനോഹരമായൊരു മഹാലയവും സൃഷ്ടിച്ചു. അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്ന അവിടെ, ഉർവശി രാജാവിനെ നഗ്നനായി കണ്ടു; അപ്പോൾ തന്നെ ആ രൂപമാറുന്ന അപ്സരസുകൾ അപ്രത്യക്ഷരായി. ഗന്ധർവന്മാർ അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായത് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ആടുകളെയും അവിടത്തെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു അപ്രത്യക്ഷരായി.