വായുപുരാണമ്

രണ്ടുതവണ ജനിച്ചവരിൽ രാജവംശത്തുനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച വിശിഷ്ടമായ തപസ്സുകാരെക്കുറിച്ച് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നു. രാജാവായ വിഷ്വാമിത്രൻ, മാംധാത്രി, സംകൃതി, കപി എന്നിവരും, കപിയുടെ വംശജരായ പുരുകുത്സൻ, സത്യവ്രതൻ, ഋതു, ആർഷ്ടിഷേണൻ, അമീഢൻ, ഭാഗൻ, അന്യോന്യൻ എന്നിവരും, കൂടാതെ കക്ഷീവത്, ശിജയ, രഥീതര, രുണ്ട, വിഷ്ണുവൃദ്ധൻ തുടങ്ങിയ മഹാരഥികളും, ഇവർ എല്ലാവരും തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ മഹർഷിമാരാകുകയും അതിനാൽ മഹാസിദ്ധി നേടുകയും ചെയ്തു. ഇവർ രാജർഷിമാരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇനി മഹാത്മാവായ ആയുവിന്റെ വംശത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. സൂതൻ പറഞ്ഞു: സോമന്റെ പിതാവായത് മഹാതപസ്സുകാരനായ അത്രി മഹർഷിയാണ്, വൈവിപ്രനിൽ ജനിച്ചവൻ. തന്റെതായ ജ്യോതിഷ്മതിയാൽ അത്രി ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിച്ചു. മനസിൽ, വാക്കിൽ, കൃത്യേ, എല്ലായിടത്തും ശുഭമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്ത അത്രി, തടി പോലെയും കല്ല് പോലെയും അചഞ്ചലനായി, കൈ ഉയർത്തി, മഹാ തേജസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു. പുരാതനകാലത്ത്, മൂവായിരം ദൈവവത്സരങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന അതീവ ദുഷ്കരമായ മഹാതപസ്സാണ് അത്രി നിർവഹിച്ചത്. അത്രി അചഞ്ചലനായി, സ്നേഹം ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി, ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവനിൽനിന്ന് സോമൻ എന്ന ജ്ഞാനശാലിയായ ദ്വിജൻ ഉദിച്ചു. അത്രിയുടെ പവിത്രമായ ആത്മാവിൽനിന്ന്, സോമൻ ഉയർന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് സോമം പ്രവഹിച്ചു, പത്തു ദിശകളെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അന്നു, ആ ഗർഭം വഹിക്കാൻ പത്തു ദേവികൾ ഒരുമിച്ച് ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അതിനെ അവർ താങ്ങാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ, അതീവ ദീപ്തിയുള്ള ആ ഗർഭം ദേവികളെയും ദിശകളെയും വിട്ട്, ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ചന്ദ്രനുപോലെ, സകലഭൂതങ്ങളുടെയും പോഷകനായി, പുറത്തേക്കു വന്നു. ദേവികൾക്ക് ആ ഗർഭം ധരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നപ്പോൾ, അവരുടെ സഹായത്തോടെ ചന്ദ്രൻ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു. സോമനെ വീഴുന്നത് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി അവനെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി. ആ രഥം ദേവതകളാൽ നിർമ്മിതമായതും, ധർമ്മത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും, സത്യത്തിൽ ഉറച്ചതും ആയിരം വെള്ള കുതിരകളാൽ യോജിപ്പിച്ചതുമാണ്. അത്രിയുടെ പുത്രൻ സോമൻ ഭൂമിയിലേക്കു വീണപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽനിന്ന് ജനിച്ച ഏഴു മഹർഷിമാർ അവനെ സ്തുതിച്ചു. അങ്ങോട്ട്, അങ്കിരസും ഭൃഗുപുത്രനും, ഋഗ്, യജുർ, അതർവവേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നിരവധി സ്തുതികളാൽ അവനെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തി. സോമനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ തേജസ് വർദ്ധിച്ചു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും സമ്പൂർണ്ണമായി പോഷിപ്പിച്ചു. ആ മഹാരഥം കൊണ്ടു, സോമൻ ഭൂമിയെ മൂന്നു പതിനേഴു പ്രാവശ്യം സമുദ്രപരിധിവരെ ചുറ്റി. അവന്റെ തേജസ്സിൽനിന്ന് ഭൂമിയിൽ പതിച്ചതു മൂലം ഔഷധികൾ ഉദിച്ചു, അവയുടെ പ്രകാശത്തിൽ അവയെല്ലാം ദീപ്തിയോടെ തെളിഞ്ഞു. ആ ഔഷധികൾകൊണ്ടു ലോകവും നാലു വിധം ജീവികളും പോഷിക്കപ്പെടുന്നു. സോമൻ ലോകത്തിന്റെ പോഷകനാണ്. തപസ്സും സ്തുതിയും പ്രവർത്തികളും മൂലം തേജസ്സു നേടിയ സോമൻ, പത്തു പത്തായിരം വർഷം തപസ്സു ചെയ്തു. സ്വർണ്ണാഭമായ ആ ദേവികൾ, സ്വശക്തിയിൽ ലോകം നിലനിർത്തുന്നവർ, അവരുടെ ഇടയിൽ സോമൻ സ്വയം പ്രകാശിച്ച് പ്രസിദ്ധനായി. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് സോമനെ വിത്തുകൾക്കും ഔഷധികൾക്കും ജലങ്ങൾക്കും ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കുമുള്ള അധിപതിത്വം നൽകി. ഇങ്ങനെ മഹാശക്തിയാൽ അഭിഷിക്തനായി രാജാധിരാജനായ സോമൻ, തന്റെ സ്വഭാവംകൊണ്ടു തന്നെ ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിച്ചു. പ്രചേതസായ ദക്ഷൻ തന്റെ വിലക്ഷണ വ്രതശീലമായ ഇരുപത്തിയേഴു പുത്രിമാരെ സോമനു നൽകിയിരുന്നു; ഇവർ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആ മഹാരാജാധികാരമേറ്റെടുത്ത്, സോമൻ സോമധാരികളിലെ പ്രഭുവായി, ആയിരം നൂറു ദാനങ്ങളോടെ രാജസൂയയാഗം നിർവഹിച്ചു. അപ്പോൾ ഹിരണ്യഗർഭൻ ഉദ്‌ഗാതാവായിരുന്നു, ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ എത്തി, ശ്രീഹരി നാരായണൻ സദസ്യനായി, സനത്കുമാരന്മാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബ്രഹ്മർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നത്. അപ്പോൾ, സോമൻ ദക്ഷിണാദാനം ചെയ്തു; അതായത്, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ ബ്രഹ്മർഷിമാർക്കും സഭാസദസ്യർക്കും ദാനമായി നൽകി. സിനി, കുഹു, വപുഃ, പുഷ്ടി, പ്രഭ, വസു, കീർത്തി, ധൃതി, ലക്ഷ്മി—ഇവരുടെ ഒൻപത് ദേവികൾ സോമനെ സേവിച്ചു. യാഗാന്ത്യസ്നാനം കഴിഞ്ഞു, സകലദേവതകളുടെയും മഹർഷിമാരുടെയും ആരാധനയോടെ സോമൻ പ്രശാന്തനായി, പത്ത് ദിശകളിലെയും രാജാധിപതിയായി പ്രകാശിച്ചു. എന്നാൽ, ആ മഹാരാജാധികാരം പ്രാപിച്ചശേഷം, മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ച ആ സോമന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായി, ശാസനം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദേവതകളും ദൈവമഹർഷിമാരും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും, അപ്പോൾ സോമൻ താറയെ അങ്കിരസിന് തിരികെ നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉശനസ്, അങ്കിരസിൽനിന്ന് താറയെ പിടിച്ചെടുത്തു; ഉശനസ്, ഭൃഹസ്പതിയുടെ പുത്രനായവൻ, മുൻകാലത്ത് ഭൃഹസ്പതിയുടെ ശിഷ്യനായിരുന്നു. ആ ബന്ധം കാരണം, അനുഗ്രഹീതനായ രുദ്രൻ ഭൃഹസ്പതിയുടെ പക്ഷത്ത് നിന്നു, അവന്റെ പാദം പിടിച്ചു, ധനുസ്സെടുത്ത് അവനെ സംരക്ഷിച്ചു. ആ മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മർഷിശ്രേഷ്ഠൻ, ദേവന്മാരുടെ മേലേക്ക് പരമായായ ആയുധം ചൊരിഞ്ഞു, അതിനാൽ അവരുടെ കീർത്തി നശിച്ചു. അവിടേ, താറയുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മിൽ ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന വലിയൊരു യുദ്ധം നടന്നു. അപ്പോൾ ശേഷിച്ച മൂന്ന് ദേവന്മാരും തുഷിതർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടി. തുടർന്ന്, ഉശനസിനെയും രുദ്രനെയും സംയമിപ്പിച്ച്, പ്രപിതാമഹനായ ശംഭു തന്നെയാണ് താറയെ അങ്കിരസിന് തിരികെ നൽകിയത്. അപ്പോൾ, നക്ഷത്രനാഥനായ ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യയായ താറ ഗർഭിണിയായിരുന്നതു കണ്ടു, ഭൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: “നീ ഈ ഗർഭം പുറത്താക്കേണ്ടതില്ല.