വായുപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രദേശത്ത് മഴ നല്കാതെ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം വരണ്ടകാലം ഉണ്ടാക്കി. അതിന്റെ കാരണം അദ്ധർമ്മമായിരുന്നു. അപ്പോൾ മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ ഭാര്യയെ ആ ഭൂമിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് സമുദ്രത്തീരത്ത് കടുത്ത തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു. വിശ്വാമിത്രന്റെ ഭാര്യ, ഉപജീവനത്തിനായി, അവരുടെ മധ്യജനനായ സ്വാഭാവിക പുത്രനെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വിറ്റുവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി വിൽപ്പനയ്ക്കായി കൊണ്ടുപോകുന്ന ആ കുട്ടിയെ കണ്ടു, മഹർഷിപുത്രനായ ധാർമികനും ശിഷ്ടനും ആയ രാജകുമാരൻ അവനെ മോചിപ്പിച്ചു. സത്യവ്രതൻ എന്ന മഹാബുദ്ധിമാനായ രാജകുമാരൻ, വിശ്വാമിത്രന്റെ തൃപ്തിക്കും കരുണയ്ക്കുമായി ആ ബാലന്റെ ഉപജീവനം ഏറ്റെടുത്തു. കഴുത്തിൽ കെട്ടി വിൽക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ആ മഹാതപസ്വിയെ ഗാലവൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു; വിശ്വാമിത്രൻ എന്ന കൗശികമുനി ഈ ധൈര്യപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ മോചിതനായി. സത്യവ്രതൻ വ്രതനിഷ്ഠയാൽ, ഭക്തിയാൽ, കരുണയാൽ, പ്രതിജ്ഞയാൽ വിശ്വാമിത്രന്റെ ഭാര്യയെ പോഷിച്ചു. വിശ്വാമിത്രന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന മാൻ, പന്നി, മഹിഷി തുടങ്ങിയ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി, അവയുടെ മാംസം പാകം ചെയ്തു. ഉപാംശുവ്രതം പാലിച്ചു, പന്ത്രണ്ടു വർഷം ദീക്ഷയെടുത്ത്, അച്ഛന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം രാജാവ് കാട്ടിൽ പാർക്കുമ്പോൾ സേവനം ചെയ്തു. വസിഷ്ഠമഹർഷിയും ബ്രാഹ്മണങ്ങളും ഗുരുക്കന്മാരും അയ്യോധ്യയും രാജധാനിയും സംരക്ഷിച്ചു. സത്യവ്രതൻ ബാല്യത്തേ부터 ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്തിൽ വസിഷ്ഠനോടുള്ള കോപം വസിഷ്ഠനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. അച്ഛൻ കരയുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം പുത്രനെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. അപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ അതു തടയാതിരുന്നത് ഒരു കാരണത്താലായിരുന്നു. വിവാഹമന്ത്രങ്ങൾ ഏഴാം പടിയിൽ സമാപിക്കുന്നുവെന്നതിനാൽ, സത്യവ്രതൻ ആ ചടങ്ങ് ഏഴാം പടിയിൽ നിർവഹിച്ചു. ധർമ്മങ്ങളെ അറിയുന്ന വസിഷ്ഠൻ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് വസിഷ്ഠൻ സത്യവ്രതനോടു മനസ്സിൽ കോപം സൂക്ഷിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബുദ്ധിയോടെ വസിഷ്ഠഗുരു പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിലും, സത്യവ്രതൻ ഉപാംശുവ്രതം ശരിയായി പാലിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം രാജധാനി വിട്ടപ്പോൾ, പിതാവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ആരെങ്കിലും മഹാമനസ്സോടെ ഇരുന്നാൽ പോലും, പന്ത്രണ്ടു വർഷം ഇന്ദ്രൻ മഴ നല്കിയില്ല. അതിനാൽ, ഈ ദീക്ഷ ഭൂമിയിൽ ബാലമായും ബഹുവിധമായും കുടുംബത്തിനും വ്യക്തിക്കും പ്രായശ്ചിത്തമായി തുടരുന്നു. അന്നേരം വസിഷ്ഠൻ അച്ഛനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സത്യവ്രതനെ തടഞ്ഞു: “ഞാൻ പിന്നീട് അവനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യും,” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ സത്യവ്രതൻ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ പന്ത്രണ്ടു വർഷം ദീക്ഷയനുഭവിച്ചു; അതിനിടയിൽ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠന് മാംസം ലഭിച്ചില്ല. സത്യവ്രതൻ, ക്ഷുഭിതനും ക്ഷീണവും വിശപ്പുമൂലം, കോപത്താൽ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്ന ആ പശുവിനെ കണ്ടു. കള്ളന്മാരുടെ രീതിയിൽ പെരുമാറുന്നതായി കണ്ട, ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ആ പശുവിനെ കൊന്നു; പിന്നെ വിശ്വാമിത്രന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം അവളുടെ മാംസം ഭക്ഷിച്ചു. ഇത് വസിഷ്ഠൻ അറിഞ്ഞപ്പോൾ, അദ്ദേഹം സത്യവ്രതനെ ഉപേക്ഷിച്ചു; വസിഷ്ഠൻ രാജകുമാരനോടു പറഞ്ഞു: “ക്രൂരനേ, നിന്റെ ശരീരത്തിൽ മൂന്നു ഇരുമ്പ് കൂറ്റങ്ങൾ കുത്തപ്പെടട്ടെ; അല്ലെങ്കിൽ നീ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനല്ല.” അച്ഛനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താതിരിക്കുകയും, ഗുരുവിന്റെ പശുവിനെ കൊല്ലുകയും, വ്യവസ്ഥയില്ലാത്തതിൽ നിരോധിതം ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട്, നിന്റെ പാപം മൂന്നിരട്ടിയാണ്. അങ്ങനെ ആ മൂന്നു കൂറ്റങ്ങൾ കയറ്റപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ആ മഹാതപസ്വിയെ ത്രിശങ്കു എന്നു വിളിച്ചു തുടങ്ങി. അതിനുശേഷം അവൻ ത്രിശങ്കു എന്നറിയപ്പെട്ടു. വിശ്വാമിത്രൻ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി മടങ്ങിയെത്തി, സന്തോഷത്തോടെ ത്രിശങ്കുവിന് ഒരു വരം നല്കി. വരം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജകുമാരൻ ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു; അന്നേരം പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ വരണ്ടകാലവും ക്ഷാമഭയവും നിലനിന്നിരുന്നു. വിശ്വാമിത്രൻ അവനെ പിതൃരാജ്യത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തു, യാഗങ്ങൾ നടത്തിച്ചു; ദേവന്മാരുടെയും വസിഷ്ഠന്റെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ കൗശികൻ അവനെ ശരീരത്തോടുകൂടി സ്വർഗത്തിൽ ഉയർത്തി. വസിഷ്ഠൻ കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതമായി തോന്നി; പുരാണപണ്ഡിതർ ഇവിടെ രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു. വിശ്വാമിത്രന്റെ കൃപയാൽ ത്രിശങ്കു ദേവന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; ആ ജ്ഞാനിയുടെയും ശക്തിയുടെയും അനുഗ്രഹത്തിലൂടെ. ശീതകാലത്ത് ചന്ദ്രനെ അലങ്കരിച്ചും മൂന്ന് രൂപങ്ങളാൽ ഭസുരമായും ത്രിശങ്കു നക്ഷത്രം ശോഭിക്കുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയായ സത്യരത, കേകയവംശത്തിൽ ജനിച്ചവൾ, പാപരഹിതനായ ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ പ്രസവിച്ചു. ആ രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ത്രിശങ്കുവിന്റെ പുത്രനായി പ്രശസ്തൻ, രാജസൂയയാഗം നടത്തിയവനും സമസ്തഭൂമിയെ ഭരിച്ചവനും ആയി അറിയപ്പെടുന്നു. ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ പുത്രൻ ശക്തനായ രോഹിതൻ; രോഹിതന്റെ പുത്രൻ ഹരിതൻ; ഹരിതന്റെ വംശത്തിൽ ചംചു ഹാരിതനും ജനിച്ചു. ചംചുവിന് വിജയനും സുദേവനും പുത്രന്മാരായി; വിജയൻ എല്ലാ ക്ഷത്രിയകുലങ്ങളെയും ജയിച്ചതിനാൽ ആ പേര് ലഭിച്ചു. അവിടെ രുരുകൻ എന്ന പുത്രൻ ധർമ്മവും സമ്പത്തും കൈവശമാക്കിയ രാജാവായി; രുരുകനിൽ നിന്ന് ഹൃതകൻ ജനിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് ബാഹു ജനിച്ചു. ബാഹു രാജാവ്, ദുഃഖിതനായവൻ, ഹൈഹയന്മാരാൽ, താലജംഘന്മാരാൽ, ശകന്മാരാൽ, യവനന്മാരാൽ, കാംബോജന്മാരാൽ, പാരദന്മാരാൽ, പഹ്ലവന്മാരാൽ അകറ്റപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം അത്രയും ധാർമികനല്ലായിരുന്നു, സത്യയുഗത്തിലും; ബാഹുവിന്റെ പുത്രനായ സഗരൻ വിഷത്തോടൊപ്പം ജനിച്ചു; ഭൃഗുവിന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയതോടെ തുർവൻ അവനെ രക്ഷിച്ചു. ഭാർഗവനിൽ നിന്ന് അഗ്നായുധം ലഭിച്ച സഗരരാജാവ് ഭൂമിയെ ജയിച്ച ശേഷം താലജംഘന്മാരെയും ഹൈഹയന്മാരെയും സംഹരിച്ചു. അവൻ ശകന്മാരെയും പഹ്ലവന്മാരെയും അവരുടെ ധർമപഥത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി; അതുപോലെ തന്നെ, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവൻ ക്ഷത്രിയന്മാരെയും പാരദന്മാരെയും അവരുടെ യുക്തമായ കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.