വായുപുരാണമ്

രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം വസിഷ്ഠൻ ആ ഹോമത്തിനുള്ള മാംസം നിർമിത ക്രമത്തിൽ ഒരുക്കി. എന്നാൽ, ആ മാംസം അശുദ്ധമായി മാറിയതറിഞ്ഞ വസിഷ്ഠൻ കോപത്തോടെ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാ, നിങ്ങളുടെ പുത്രൻ, ഒരു ശൂദ്രൻ, കാട്ടിൽ മുയൽ ഭക്ഷിച്ചതിനാൽ ഈ മാംസം അശുദ്ധമായി. അതിനാൽ ഇത് പിതൃകർമ്മയ്ക്ക് അയോഗ്യമാണ്.” വസിഷ്ഠൻ വിശദീകരിച്ചു: “നിങ്ങളുടെ പുത്രൻ കാട്ടിൽ മുമ്പേ മുയൽ ഭക്ഷിച്ചു, അതിനാൽ ഈ മാംസം പിതൃകർമ്മയ്ക്ക് അശുദ്ധം. മഹാരാജാ, പാപരഹിതനായ രാജാവേ, ഇത് പിതാക്കന്മാർക്ക് അർപ്പിക്കാൻ പാടില്ല.” ഇതുകേട്ട ഇക്ഷ്വാകു രാജാവ് കോപത്തോടെ വികുക്ഷിയോട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്നെ പിതൃകർമ്മയ്ക്ക് നിയോഗിച്ചപ്പോൾ നീ കാട്ടിൽ പോയി, ചടങ്ങിന് മുമ്പേ ഹൃദയമില്ലാതെ മുയൽ ഭക്ഷിച്ചു.” അതിനാൽ ഇക്ഷ്വാകു തന്റെ പുത്രനോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്നു; നീ നിന്നെ അനുയോജ്യമായ മാർഗം പിന്തുടരുക.” വസിഷ്ഠന്റെ വചനം കേട്ട് ഇക്ഷ്വാകു തന്റെ പുത്രനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇക്ഷ്വാകു രാജാവ് രാജ്യം വിട്ടതിനു ശേഷം ശശി ഈ ഭൂമിയെ കൈവശപ്പെടുത്തി, ഉത്തമധർമ്മശീലനായവനും അയോധ്യയുടെ ഭരണാധികാരിയായവനുമായി. വസിഷ്ഠന്റെ പ്രേരണയാൽ ശശി രാജ്യഭരണം നടത്തി; രാജ്യം സമൃദ്ധിയോടെ നിറഞ്ഞു. കാലക്രമേണ ശശി ലോകം വിട്ടു, കുറഞ്ഞ സ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഈ കഥ അറിയുന്നവർ ഹോമത്തിൽ മാംസം കഴിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ശിഷ്ടർ ഉപദേശിക്കുന്നത്. “ഇവിടെ ആരെങ്കിലും മാംസം ഭക്ഷിച്ചാൽ, അവന്റെ മാംസം അവിടെയെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഭക്ഷിക്കും” എന്നാണു ജ്ഞാനികൾ മാംസത്തിന്റെ സ്വഭാവം വിശദീകരിക്കുന്നത്. ശശിയുടെ പുത്രൻ കകുത്സ്ഥൻ ആയിരുന്നു, പരാക്രമത്തിൽ മഹാനായവൻ. ഇന്ദ്രൻ കാളയായി രൂപം ധരിച്ചപ്പോൾ ജനിച്ചവനാണ് കകുത്സ്ഥൻ. ആദിബക യുദ്ധത്തിൽ കകുത്സ്ഥ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി; അവനിലൂടെ കകുത്സ്ഥന്റെ വംശജനായ പൃഥുരോമനും അതേ പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. പൃഥുവിന്റെ പുത്രൻ വൃഷദശ്വൻ; അവനിൽ നിന്നു ആന്ധ്രൻ ജനിച്ചു, പരാക്രമശാലിയായവൻ. ആന്ധ്രനിൽ നിന്ന് യവനൻ, അശ്വൻ, ശ്രാവസ്തൻ എന്ന പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. ശ്രാവസ്തകനെന്ന രാജാവാണ് ശ്രാവസ്തി നഗരം സ്ഥാപിച്ചത്; ശ്രാവസ്തന്റെ പുത്രൻ ബൃഹദശ്വൻ, പ്രശസ്തനായവൻ. ബൃഹദശ്വന്റെ പുത്രൻ കുബലാശ്വൻ ആയിരുന്നു, പുരാണപ്രസിദ്ധനായവൻ. അവനാണ് ധുന്ധുവിനെ സംഹരിച്ചു 'ധുന്ധുമാരൻ' എന്ന പദവി നേടിയവൻ. ഇപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ സുതനോടു പറഞ്ഞു: “മഹാപണ്ഡിതാ, ധുന്ധുവിനെ സംഹരിച്ച കഥയും കുബലാശ്വന് 'ധുന്ധുമാരൻ' എന്ന നാമം ലഭിച്ചതിന്റെ കാരണവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്കു പറയണം.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബൃഹദശ്വന് ഇരുപത്തിയൊന്ന് ആയിരം പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ എല്ലാവരും വിദഗ്ധരും ശക്തിയുള്ളവരും ജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവരുമായിരുന്നു. അവർ ധാർമ്മികരും യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും ദാനശീലികളുമായിരുന്നു. എന്നാൽ കുബലാശ്വൻ അതിൽ ഏറ്റവും ധൈര്യശാലിയും വീരനും ഉത്തമധർമ്മശീലിയും ആയിരുന്നു. ബൃഹദശ്വൻ കുബലാശ്വനെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു, രാജസമ്പത്ത് പുത്രനിൽ ഏൽപ്പിച്ച് രാജാവ് വനപ്രസ്ഥം സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ മഹാദ്ധാർമ്മികനായ ബൃഹദശ്വൻ രാജ്യം വിട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മർഷിയായ ഉത്തങ്കൻ അവനെ തടഞ്ഞു നിന്നു: “മഹാരാജാ, നിങ്ങൾ എന്നെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു ദൗത്യം നിർവഹിച്ചശേഷം മാത്രമേ പോകാവൂ. ഞാൻ ഭയരഹിതമായി തപസ്സു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം സമതലമായ മരുഭൂമിയിൽ ഒരു മണൽസമുദ്രം ഉണ്ട്. അതിൽ, മണലിനടിയിൽ, ദേവന്മാർക്കു പോലും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തിയുള്ള ഒരു മഹാശക്തൻ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. അവനാണ് ധുന്ധു, മനുവിന്റെ ഭയങ്കരനും ഭീഷണിയും ആയ പുത്രൻ. അവൻ ഭയാനകമായ തപസ്സു ചെയ്ത് ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഓരോ വർഷം അവസാനം അവൻ ശ്വസിക്കുമ്പോൾ ഭൂമി കാടുകൾക്കൊപ്പം വിറയുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വലിയ പൊടിക്കാറ്റ് ഉയർന്ന് സൂര്യന്റെ പാത മറയ്ക്കുന്നു; ഏഴുദിവസം ഭൂമി വിറയുന്നു. ഇടയിൽ ചിന്നപ്പൊരികൾ, തീയും പുകയുമേറ്റു അത്യന്തം ഭയാനകമായി മാറുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആശ്രമത്തിൽ തുടരാൻ കഴിയാത്തത്. മഹാബാഹുവായ രാജാവേ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി അവനെ അണച്ചിടുക; നിങ്ങളുടെ മഹാശക്തി വിഷ്ണുവിന്റെതുപോലെ അവനെ ജയിക്കും. ഇന്ന് ആ അസുരൻ സംഹരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ലോകങ്ങൾ ശാന്തിയിലാവും; കാരണം അവനെ സംഹരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയും. വിഷ്ണു എനിക്ക് ഒരു വരം നൽകിയിട്ടുണ്ട്: ധുന്ധുവിനെ ചെറുതായ ശക്തികൾ സംഹരിക്കാനാവില്ല. ഭൂമിയിലെ സംരക്ഷകനേ, നൂറു വർഷം ശ്രമിച്ചാലും അവനെ ഇവിടെ ദഹിപ്പിക്കാനാവില്ല; അവന്റെ ശക്തി ദേവന്മാർക്കു പോലും അതിജയിക്കാനാകാത്തതാണ്.” ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ഉത്തങ്കൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട രാജർഷി ബൃഹദശ്വൻ, ധുന്ധുവിനെ അണയ്ക്കാൻ തന്റെ പുത്രനായ കുബലാശ്വനെ സമർപ്പിച്ചു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു; എന്റെ പുത്രൻ പോകട്ടെ. മഹാമുനിവരേ, അവൻ നിർബന്ധമായും ധുന്ധുവിനെ സംഹരിക്കും.” അവൻ തന്റെ പുത്രനെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി, ധുന്ധുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തയ്യാറാക്കിയ ശേഷം, സ്വയം പർവതത്തിലേക്ക് പോയി തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. കുബലാശ്വൻ, ധാർമ്മികസങ്കല്പത്തോടെ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞ സ്വീകരിച്ചു; തന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്ന് ആയിരം പുത്രന്മാരെയും ഉത്തങ്കമഹർഷിയെയും കൂട്ടി രാജാവ് ധുന്ധുവിനെ അണയ്ക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഉത്തങ്കന്റെ അഭ്യർത്ഥനയും ലോകക്ഷേമത്തിനായും, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു തന്റെ തേജസ്സിൽ കുബലാശ്വനിൽ പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ മഹത്തായ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു: “ഇന്ന് മുതൽ ഈ രാജാവിന് 'ധുന്ധുമാരൻ' എന്ന പേര് ലഭിക്കും.” ദേവന്മാർ ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു, അത്ഭുതകരമായ ആ ദൃശ്യത്തിൽ, മഹാബലശാലിയായ കുബലാശ്വൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. നാരായണശക്തിയിൽ നിറഞ്ഞ ആ രാജർഷി, അക്ഷയമായ മണൽസമുദ്രം തുരക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉത്തങ്കന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അതിശക്തനായവനായി കുബലാശ്വൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി; അവന്റെ പുത്രന്മാർ മണലിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നവനെ കണ്ടെത്താൻ തുരക്കാൻ തുടങ്ങി. അവിടെ, പടിഞ്ഞാറൻ ദിക്കിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന ധുന്ധുവിനെ അവർ കണ്ടു; അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, വായിൽ നിന്ന് തീ പുറത്ത് വിടുന്നവനായി, ലോകങ്ങളെ തന്നെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.