വായുപുരാണമ്

രാക്ഷസരും പിശാചുകളും ചേർന്ന് ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകൊടുത്തു. അവർക്കായി കുബേരൻ, ബ്രഹ്മത്വം പ്രാപിച്ചവൻ, പാൽകറകാനായി നിന്നു. ശക്തനായ രാക്ഷസനായ സുമാലി, പാൽ എന്നപോലെ രക്തം പാൽകറക്കി, ഒരു കപാലം (കല്ല്) പാത്രമായി ഉപയോഗിച്ചു. ആ രക്തം രാക്ഷസന്മാർ അദൃശ്യമാക്കി, അതാണ് അവർക്കിവിടെ എല്ലാ വിധത്തിലും ജീവിക്കാൻ ആഹാരമായത്. പിന്നീട് ഗന്ധർവ്വന്മാരും അപ്സരസ്സുമാരും ചേർന്ന് ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകൊടുത്തു. അവർ പാത്രമായി താമരയിലെടുത്ത്, പശുവിന് പകരം ചിത്രരഥനെ കன்றാക്കി, ശുദ്ധമായ സുഗന്ധങ്ങൾ പാൽപോലെ എടുത്തു. അവരിൽ വിശ്വാവസു എന്ന മഹാത്മാവും, മഹാവീര്യശാലിയും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവനും ആയ ഗന്ധർവ്വരാജാവാണ് പാൽകറകിയത്. പർവതങ്ങളും, പാടപ്പെട്ട്, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകൊടുത്തു. അവിടെ ഔഷധങ്ങളും വിവിധ രത്നങ്ങളും രൂപത്തോടെ ലഭിച്ചു. അവർക്കായി ഹിമവാൻ കன்றായും, മഹാപർവതമായ മെരു പാൽകറക്കാനായും നിന്നു. പാത്രവും ഒരു പർവതമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ പർവതങ്ങൾ നിലനിന്നു. മരങ്ങളും ഔഷധികളും പാടപ്പെട്ട്, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകൊടുത്തു. അവർ പാത്രമായി പലാശ ഇല എടുത്തു; പാൽ ആയത് മുറിഞ്ഞു മുളച്ച കൊമ്പുകളായിരുന്നു. പൂക്കുന്ന പർവതം ആഗ്രഹപാലനം ചെയ്യുന്ന പശുവായും, പ്രശസ്തനായ പ്ലക്ഷവൃക്ഷം കன்றായും, ഭൂമി സ്വയം എല്ലാ ഭാവികളുടെയും പാൽകറക്കാനായും നിന്നു. ഈ ഭൂമി പോഷകയും, സൃഷ്ടികർത്താവും, ധാരകയും ആണ്. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഭൂമി പാൽകൊടുത്തത് പൃഥുവിൻറെ ശ്രമഫലമായാണ്. സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ എല്ലാ ജഗത്തിൻറെ ആധാരവും ഗർഭവും ഭൂമിയാണെന്ന് കേട്ടിരിക്കുന്നു. സൂതൻ പറയുന്നു: സമുദ്രം ചുറ്റിയ ഈ ഭൂമി 'മേദിനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു; സമ്പത്ത് വഹിക്കുന്നതിനാൽ അവൾ 'വസുധാ' എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. മകളെന്ന സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർന്നതിനു ശേഷം അവൾ 'പൃഥിവി' എന്നായി. ഈ വിശാലവും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുമായ, കൃഷിഭൂമികളും നഗരങ്ങളും അലങ്കരിച്ച, നാലു വർണ്ണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഭൂമിയെ ആ ജ്ഞാനിയായ രാജാവാണ് രക്ഷിച്ചത്. വൈന്യൻ എന്ന രാജാവ് അതിയായ ശക്തിയുള്ളവൻ, ഭരണാധികാരികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, എല്ലാ ജീവികളാലും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവൻ. ഭാഗ്യശാലികളായ, വേദങ്ങളും വേദാംഗങ്ങളും അറിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പൃഥുവിനെയാണ് ആദരിക്കേണ്ടത്; അവൻ ബ്രഹ്മാവിൻറെ വംശജനും ശാശ്വതനുമാണ്. മഹത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർക്കും, പൃഥു വൈന്യൻ, അതിവിശിഷ്ടമായ ശക്തിയുള്ള ആദ്യ രാജാവ്, അവഗണിക്കപ്പെടരുത്. യുദ്ധത്തിൽ ജയത്തിനായി പോരിൽ ഇറങ്ങുന്ന ക്ഷത്രിയന്മാർക്ക്, മനുഷ്യരിൽ ആദ്യ പ്രവർത്തകനായ പൃഥുവിനെ ആദരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യുദ്ധത്തിൽ പൃഥുവിനെ സ്തുതിച്ച് പോരിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന യോദ്ധാവിന് ഭയങ്കരമായ സംഘർഷം വിജയത്തോടെ കടന്ന് പ്രശസ്തി ലഭിക്കും. വൈശ്യരിൽ പോലും, വൈശ്യധർമ്മം നിലനിറുത്തിയ രാജർഷിയായ പൃഥുവിനെ ആരാധിക്കേണ്ടതാണ്; അവൻ ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം നൽകിയവനും മഹത്വം നേടിയവനുമാണ്. ഇതുവരെ പറഞ്ഞവയിൽ, ഓരോ കன்றുകളും പാൽകറക്കുന്നവരും പാൽ തന്നെയും പാത്രങ്ങളെയും ക്രമമായി ഞാൻ വിവരിച്ചു. ആദിയിൽ, മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ്, വായുവിനെ കன்றാക്കി, ഭൂമിയിലുണ്ടായിരുന്ന വിത്തുകളെ പാൽപോലെ എടുത്തു. പിന്നീട്, സ്വായംഭുവ മാന്വന്തരത്തിൽ, സ്വായംഭുവ മനു കന്നായും, ഗ്രീഷ്മൻ പാൽകറക്കാനായും ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. സ്വാരോചിഷ മാന്വന്തരത്തിൽ, മനു സ്വാരോചിഷൻ സ്വയം കന്നായും, വിളവുകൾ പാൽപോലെയുമാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. ഉത്തരമ മാന്വന്തരത്തിൽ, ദേവഭുജൻ, ഉത്തരമ മനുവിനെ കന്നായും, അനുത്തമനെ പാൽകറക്കാനായും, എല്ലാ വിളവുകളും ഭൂമിയിൽ നിന്നു. അഞ്ചാമത്തെ താമസ മാന്വന്തരത്തിൽ, ബാലബന്ധു, താമസനെ കന്നാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. കാരിഷ്ണവ ദേവൻറെ മാന്വന്തരത്തിൽ, പുരാതനവൻ കാരിഷ്ണവനെ കന്നാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. ചാക്ഷുഷ മാന്വന്തരത്തിൽ, പുരാതനവൻ ചാക്ഷുഷനെ കന്നാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. ചാക്ഷുഷ മാന്വന്തരം കഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വതൻ വന്നപ്പോൾ, വൈന്യൻ ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തത് ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്. ഇങ്ങനെ, ദേവന്മാരും മറ്റും, മനുഷ്യരും ഇങ്ങനെ ഉള്ള ജീവികളും, മുമ്പ് ഭൂമിയെ പാൽകൊടുത്തു. ഈ രീതിയിൽ, കഴിഞ്ഞു വരാനിരിക്കുന്ന എല്ലാ മാന്വന്തരങ്ങളിലും ദേവന്മാർ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. ഇനി പൃഥുവിൻറെ സന്തതിയെ ഞാൻ പറയുന്നു. പൃഥുവിന് രണ്ട് മഹാവീര്യശാലികളായ പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—അന്തർദ്ധാനനും പാലിനും. അതിൽ, അന്തർദ്ധാനനിൽ നിന്ന് ശിഖണ്ഡിനിയും ഹവിദ്ധാനനും ജനിച്ചു. ഹവിദ്ധാനനും ഭാര്യ ധിഷണയും ചേർന്ന് ആറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി—പ്രാചീനബർഹിസ്, ശുക്ര, ഗയ, കൃഷ്ണ, വ്രജ, അജിന. പ്രാചീനബർഹിസ്, ഭാഗ്യശാലിയും മഹാത്മാവുമായ സൃഷ്ടിപതിയായിരുന്നു; ശക്തിയിലും തപസ്സിലും ജ്ഞാനത്തിലും പ്രശസ്തനായിരുന്നു. അവൻ ദർഭയുടെ മുൻഭാഗം കിഴക്കോട്ട് വെച്ചിരുന്നതിനാൽ 'പ്രാചീനബർഹിസ്' എന്നറിയപ്പെട്ടു. ആ പ്രഭു സമുദ്രത്തിന്റെ മകൾ സവർണയെ വിവാഹം ചെയ്തു; സവർണയിൽ നിന്ന് പ്രാചീനബർഹിസിന് പത്ത് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു—അവർ എല്ലാവരും 'പ്രചേതസ്സ്' എന്നറിയപ്പെട്ടു. പ്രചേതസ്സ് എന്ന ഈ പത്ത് സഹോദരന്മാർ, ധനുര്‍വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും, ധാർമ്മികതയിൽ ഏകോപിതരും ആയവർ, മഹാ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പത്തായിരം വർഷം അവർ സമുദ്രജലത്തിൽ കിടന്ന് തപസ്സു ചെയ്തു. ഈ സമയം, ഭൂമിയിൽ മരങ്ങൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളർന്നു, അതിനാൽ ജീവികൾ കുറയാൻ തുടങ്ങി. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, ചാക്ഷുഷ മനുവും അടുത്ത മാന്വന്തരവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ, മരങ്ങൾ ആകാശം മൂടിയതിനാൽ കാറ്റ് വീശാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പത്തായിരം വർഷം ജീവികൾ നീങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. ഇതറിഞ്ഞ പ്രചേതസ്സ്, തപസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ, കോപത്തോടെ വായിൽ നിന്നു കാറ്റും അഗ്നിയും പുറത്ത് വിട്ടു. കാറ്റ് ആ മരങ്ങളെ വേരോടെ പിഴുതു ഉണക്കി; അഗ്നി അവയെ ദഹിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ മരങ്ങൾ നശിച്ചു. മരങ്ങളുടെ നാശം കണ്ടപ്പോൾ, ചില ശാഖകൾ മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ, സോമരാജാവ് പ്രചേതസ്സിനെ സമീപിച്ചു അവരോട് സംസാരിച്ചു.