വായുപുരാണമ്

സൂതനും മാഗധനും ആ മഹർഷിമാരോടു പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഞങ്ങൾ ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു." എന്നാൽ, "ഈ മഹാനായ രാജാവിനെ കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങളോ, ഗുണങ്ങളോ, പ്രശസ്തിയോ അറിയില്ല; അവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഞങ്ങൾ ഒരു സ്തുതി രചിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?" എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ സംശയം. അപ്പോൾ മഹർഷിമാർ അവരെ നിയോഗിച്ചു: "ഭാവിയിൽ ഇദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചാൽ മതിയാകും. ഇദ്ദേഹം ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവൻ, സത്യവാനായും, സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ളവനും, പണ്ഡിതനുമായും, ധനവാനുമായും, യുദ്ധത്തിൽ അജേയനായവനുമാണ്." സൂതനും മാഗധനും, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ശക്തനായ പൃഥുവിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു. സ്തുതിയുടെ അവസാനം, സൃഷ്ടികളുടെ പ്രഭുവായ പൃഥു അതിയായി സന്തോഷത്തോടെ, സൂതന്നു അനൂപ ദേശവും മാഗധനു മാഗധ ദേശവും സമ്മാനിച്ചു. അന്നുതന്നെ, ഭൂമിയിലെ ഭരണാധികാരികളെ സൂതന്മാരും മാഗധന്മാരും സ്തുതിക്കുകയും, അവർക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. പൃഥുവിനെ കണ്ട ജനങ്ങളും മഹർഷിമാരും അതീവ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: "വേനന്റെ ഈ പുത്രൻ നിങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനാകും; ഇദ്ദേഹം നിങ്ങളുടെ രാജാവാകട്ടെ." മഹർഷിമാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ജനങ്ങൾ ഉത്സാഹത്തോടെ മഹാപ്രഭാവനായ വെണ്യനോടു ചെന്നു: "നിങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ ജീവിതോപാധി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്; ഞങ്ങൾക്കായി അതൊരുക്കുക," എന്നിങ്ങനെ അവർ ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചു. ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച പൃഥു, ശക്തനായവൻ, തന്റെ വില്ലും അമ്പുകളും എടുത്തു ഭൂമിയെ അമർത്താൻ തുടങ്ങി. ഭയത്താൽ വിറെച്ച ഭൂമി, പശുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. പൃഥു തന്റെ വില്ലുമായി അവളെ പിന്തുടർന്നു. ഭയത്താൽ അവൾ ബ്രഹ്മലോകം ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ഓടി, എവിടെയും പൃഥുവിനെ വില്ലുയർത്തി നേരിൽ നിൽക്കുന്നവനായി കണ്ടു. അമ്പുകൾക്കു തുല്യമായ ജ്വാലകൾ ഉണർത്തിയ, മഹായോഗശക്തിയും മഹത്വവും ഉള്ള, അമരന്മാർക്കു പോലും ജയിക്കാനാവാത്ത പൃഥുവിനെ അവൾ കണ്ടു. രക്ഷ നേടാൻ മറ്റാരുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഭൂമിദേവി, മൂന്നുലോകങ്ങളിലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവൾ, പൃഥുവിന്റെ മുമ്പിൽ കയ്യുകൂപ്പി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഒരു സ്ത്രീയെ കൊല്ലുന്നത് അധർമ്മമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നില്ലേ? എന്നെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണെങ്കിൽ, ജനങ്ങളെ എങ്ങനെ പോഷിപ്പിക്കും?" "ലോകങ്ങൾ എനിക്ക് ഉള്ളിലാണ്; എന്റെ അധിഷ്ഠാനത്തിൽ ഈ സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുന്നു. എനിക്ക് ഇല്ലാതെ, ജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകും." "ഭൂമിയുടെ രക്ഷയ്ക്കായി, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എന്നെ കൊല്ലരുത്. ഓരോ പ്രവർത്തിയും യുക്തിപൂർവ്വം ആരംഭിച്ചാൽ മാത്രമേ ഫലപ്രദമാവൂ. എന്നെ കൊല്ലിയാലും ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കാവില്ല." "ഞാൻ അന്നത്തിന്റെ ആധാരമാവാം; ദയവായി നിങ്ങളുടെ കോപം ഉപേക്ഷിക്കുക. സ്ത്രീകൾക്ക്, നൂറ് ജീവജാലങ്ങളിൽപോലും, അപ്രാപ്യതയാണ്. അതിനാൽ, ധർമ്മം വിട്ടൊഴിയരുത്." ഭൂമിദേവിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാമനസ്സും സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ളവനും ധാർമ്മികനുമായ രാജാവ് പൃഥു തന്റെ കോപം ശമിപ്പിച്ചു, ഭൂമിയോട് പറഞ്ഞു: "സ്വന്തം ജീവനും മറ്റുള്ളവരുടേയും ജീവനും വേണ്ടി ഒരാളെ കൊല്ലുന്നവൻ, ആഗ്രഹം ഇല്ലെങ്കിലും പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഒരാളുടെ മരണത്തിൽ അനേകർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കുമെങ്കിൽ, അത്തരം ഉപകാരപരമായ കൊല്ലലിൽ പാപമില്ല." "അതിനാൽ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി, നീ എന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും. ഞാൻ നിന്നെ അമ്പുകൊണ്ട് കൊല്ലുമ്പോൾ, ജനങ്ങളെ ഞാൻ തന്നെ പോഷിപ്പിക്കും." "അതിനാൽ, എന്റെ വാക്ക് സ്വീകരിക്കൂ; ജനങ്ങളെ സദാ ഉണർവോടെ പോഷിപ്പിക്കണം. നീക്ക് അതിന് കഴിവുണ്ട്." "എന്റെ പുത്രിയായി മാറുക; ഇതാണ് ഉത്തമമായ മാർഗം. നീയെന്റെ ധർമ്മത്തിനായി ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നു." പൃഥുവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭൂമിദേവി പറഞ്ഞു: "അതുപോലെ തന്നെയാണ്, രാജാവേ; ഞാൻ നിർഭാഗ്യവുമില്ലാതെ അതിനുസരിക്കും." "എനിക്ക് ഒരു കன்றിനെ നൽകണം; അതിലൂടെ ഞാൻ ദാനമൊരുക്കാം. നീ എന്നെ എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ ആക്കണം; ദുധ് എല്ലായിടത്തും ഒഴുകുന്നതുപോലെ ഞാൻ എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ ആവാം." അതിനുശേഷം, പൃഥു തന്റെ വില്ലിന്റെ അഗ്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയിലെ കല്ലുകളുടെ പാളികൾ നീക്കി; അങ്ങനെ പർവതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെട്ടു. അതിനു മുമ്പുള്ള മന്വന്തരങ്ങളിൽ ഭൂമി സ്വഭാവത്തിൽ അസമമായിരുന്നു; സമതലവും അസമതലവും ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. പഴയ സൃഷ്ടിയിൽ, ഭൂമിയിൽ സമതലമില്ലാത്തതിനാൽ നഗരങ്ങളോ ഗ്രാമങ്ങളോ വിഭജിച്ചിരുന്നതുമില്ല. അപ്പോൾ വിളവോ, പശുപാലനമോ, കൃഷിയോ, വ്യാപാരമാർഗ്ഗങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിനു മുമ്പുള്ള ഇടവേളയിൽ ഇതായിരുന്നു അവസ്ഥ. വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ ഇതൊക്കെയാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. എവിടെയോ സമതലമുണ്ടായിരുന്നോ അവിടെയാണ് ജനങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നത്. ജനങ്ങളുടെ ആഹാരം പഴവും കിഴങ്ങുമായിരുന്നു. വെണ്യനു ശേഷം ഇവയൊക്കെയാണ് ലോകത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്നത്. വലിയ പ്രയാസത്തോടെ പോലും, സസ്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ പൃഥു, ചാക്ഷുഷമനുവിനെ കன்றിയാക്കി, ഒരു പാത്രം ഒരുക്കി, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിളകൾ ദോഹിച്ചു; അതാണ് ജനങ്ങളുടെ ആഹാരമായി. പൃഥുവാണ് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിളകൾ ദോഹിച്ചത്; ചാക്ഷുഷമനുവിനെ കന്നുകാലിയായി, ഭൂമിയെ പാത്രമാക്കി, ആഹാരം ലഭിച്ചു. വീണ്ടും, മഹർഷിമാർ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സോമനെ കന്നുകാലിയായി, ബൃഹസ്പതിയെ ദോഹകനാക്കി, വേദമീറ്ററുകൾ പാത്രമായി, ക്ഷീരം തപസും ശാശ്വത ബ്രഹ്മവും ആയി, ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു. പുനഃ, ദേവതകൾ പുരന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സ്വർണ്ണപാത്രം ഉപയോഗിച്ച് അമൃതം ദോഹിച്ചു; അതാണ് ഇന്ദ്രനും ദേവതകളും ജീവിക്കുന്നതിന്റെ ആധാരം. നാഗന്മാർ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, വിഷം ക്ഷീരം ആയി ദോഹിച്ചു; വാസുകി ദോഹകനും, ശക്തരായ കട്രുവയുടെ പുത്രന്മാർ കന്നുകാലികളുമായിരുന്നു. അതാണ് നാഗന്മാരുടെയും സർപ്പജാതികളുടെയും ആഹാരവും ജീവിതവും. വീണ്ടും, ലക്ഷയുടെ പാത്രത്തിൽ ഭൂമിയെ ദോഹിച്ച്, ഗുപ്തനിധികൾ ലഭിച്ചു; വൈശ്രവണനെ കന്നുകാലിയാക്കി, യക്ഷന്മാരെയും ധാർമ്മികരെയും കൂട്ടി. ജതുനാഭൻ, രത്നപതിയുടെ പിതാവ്, ദോഹകനായിരുന്നു; മഹാത്മാവും ശക്തനായ യക്ഷപുത്രനുമായിരുന്നു. അതാണ് അവരുടെ ജീവിതാധാരമായി മഹർഷി പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, പൃഥുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിൽ വിളകളും ആഹാരവും, വിവിധ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ദേവതകൾക്കും അനുയോജ്യമായ വിഭവങ്ങളും ആദ്യമായി ലഭ്യമായതായി ഈ കഥയിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.