വായുപുരാണമ്

ഹിമവത്പർവ്വതൻ, എല്ലാ ഗിരികളുടെയും അധിപൻ, എല്ലാ രത്നങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, അതീവ വിശുദ്ധനും ശ്രേഷ്ഠനുമായ ഒരു പർവ്വതമായി ജനിച്ചു. ക്രൗഞ്ച എന്ന ഗിരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. ഹിമവത്പർവ്വതൻ മേനാ എന്ന ദേവിയോടൊപ്പം മൂന്ന് പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു—അപര്ണാ, ഏകപർണ്ണാ, മൂന്നാമത്തേത് ഏകപാടലാ. ഈ മൂന്ന് സഹോദരിമാരിൽ, അപർണ്ണാ ഭവനമില്ലാതെ, കഠിനമായ തപസ്സിൽ അഭയം തേടി, അർപ്പിതയായി austerity അനുഷ്ഠിച്ചു. ഏകപർണ്ണാ ഒരു ആൽമരത്തിൻ കീഴിൽ വസിച്ചു; ഏകപാടലാ പാടലമരത്തിൻ കീഴിൽ. ഇവർ ആയിരം ലക്ഷം വർഷങ്ങളോളം ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും പ്രയാസകരമായ കഠിനതപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ചു. ഏകപർണ്ണാ ഒരു ഇല മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചാണ് തനിക്കു ജീവനം നിലനിർത്തിയത്; ഏകപാടലാ ഒരു പാടലപുഷ്പം മാത്രം ഭക്ഷണമായി സ്വീകരിച്ചു. ഓരോ രണ്ടായിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമേ അവർ ഭക്ഷണം സ്വീകരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ, അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളോ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ തുടർന്നു; അതിനെക്കുറിച്ച് അമ്മ അവളോട് സ്നേഹത്തോടും ദുഃഖത്തോടും കൂടി ഉപദേശിച്ചു. അമ്മ, സ്നേഹത്തോടും ദുഃഖത്തോടും കൂടി, “ഉ” എന്ന ശബ്ദം ഉപയോഗിച്ച് അവളെ തടഞ്ഞു. അതിനാൽ, അമ്മയുടെ ആ ശബ്ദം അനുസരിച്ച്, അതി കഠിനതപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ച ആ ദേവി, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ഉമാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവളുടെ പുണ്യപ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടും ഈ പേര് പ്രസിദ്ധമാണ്. ഈ മൂന്നു കന്യകകളും ലോകത്തിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും; അവരുടെ austerity കൊണ്ടാണ് ഭൂമിയ്ക്ക് നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നത്. austerity-ൽ രൂപം പ്രാപിച്ച, യോഗശക്തിയോടെ സമ്പന്നമായ, ഈ ദേവികൾ വളരെ ഭാഗ്യശാലികളും എപ്പോഴും യുവതികളുമാണ്. ബ്രഹ്മം സംസാരിക്കുന്നവരും, ശുദ്ധ ബ്രഹ്മചാരിണികളുമാണ്; അവരിൽ ഉമാ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയും, ഏറ്റവും മനോഹരവുമാണ്. വലിയ യോഗശക്തിയോടെ, ഉമാ മഹാദേവനെ സമീപിച്ചു; ദന്തകാണ്വൻ അവളുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. ഏകപർണ്ണാ, സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവളും, ഹിമവത്പർവ്വതൻ അസിത എന്ന യോഗശാസ്ത്രജ്ഞനോടു വിവാഹം ചെയ്തു; അവൾക്ക് ദേവല എന്ന മനസ്സിൽ ജനിച്ച, ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ പുത്രൻ ജനിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത്, ഏകപാടലാ, ജൈഗീഷവ്യൻ—ശതശിലാകന്റെ പുത്രൻ—അവളെ സമീപിച്ചു. ഏകപാടലയ്ക്ക് ശങ്ക, ലിഖിത എന്നീ രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരല്ല, അതിനാൽ ഇവർ ഹിമവത്പർവ്വതന്റെ പുത്രിമാർ എന്ന നിലയിൽ അതീവ പുണ്യവതികളാണ്. ഉമാ, ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായ രുദ്രാണി, സ്വന്തം ഗുണങ്ങളാൽ ഉന്നതയാകുന്നു; ഉമയും ശംകരനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരസ്നേഹം യഥാർത്ഥമായാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഇരു ദേവികൾ തമ്മിലുള്ള ഐക്യവും സ്നേഹവും അറിയുന്ന വൃത്രഹൻ (ഇന്ദ്രൻ) സംശയത്തോടെ, അവർ തമ്മിൽ അടുക്കുന്നതും സന്താനജനനത്തെ ഭയപ്പെട്ടതും കണ്ടു; അഗ്നിയെ ഇന്ദ്രൻ അവരിലേക്കയച്ചു. “അഗ്നേ, നീ അവരുടെ ഐക്യത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കണം; നീ എല്ലായിടത്തും ഉള്ളതുകൊണ്ട്, ഇതിൽ തെറ്റില്ല,” എന്നാണ് ഇന്ദ്രൻ അഗ്നിയോട് പറഞ്ഞത്. ഇങ്ങനെ അഗ്നി പറഞ്ഞതും ചെയ്തതും കൊണ്ട്, ഉമാ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, വിത്ത് ഭൂമിയിൽ വിടർന്നു. അതിനുശേഷം, ദേവി ഉമാ, അതീവ കോപത്തോടെ അഗ്നിയെ ശപിച്ചു; അവളുടെ വാക്കുകൾ കോപത്തിൽ വിറയുകയായിരുന്നു. “എനിക്ക് തൃപ്തി ലഭിക്കാതെ, നീ, അഗ്നേ, ഐക്യത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചു; അത് നിന്റെ കടമയല്ല. അതിനാൽ, നീ തെറ്റായ മനസ്സുള്ളവനാണ്. നീ ഈ ഉഗ്രവും പ്രകാശവുമുള്ള വിത്ത് കൈകൊണ്ടതുകൊണ്ട്, നീ ഗർഭം ധരിക്കണം; അതാണ് നിന്റെ ശിക്ഷ.” രുദ്രാണിയുടെ ശാപം കൊണ്ടു, അഗ്നി പല വർഷങ്ങൾക്കാലം ഗർഭം ധരിച്ചു. അഗ്നി ഗംഗയെ സമീപിച്ചു: “ശ്രദ്ധിക്കൂ, മഹാനദീ, ഞാൻ ഈ ഗർഭം ധരിച്ചതുകൊണ്ട് വളരെ ദുഃഖിതനാണ്. എന്റെ വേണ്ടി, ഈ ഗർഭം നീ ധരിക്കണം; എന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, നിന്റെ ദുഃഖം കുറയുമെന്ന് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.” “അങ്ങനെയാണ്,” എന്നുവിളിച്ച്, ഗംഗാ ആ ഗർഭം ധരിച്ചു; എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സ് കത്തിയിരുന്നതാണ്. വലിയ ദുഃഖത്തോടും, ദീർഘകാലം സഹിച്ചതും, ഗംഗാ ആ ഗർഭം ധരിക്കാൻ സമർപ്പിതയായി. അവൾ ആ ഗർഭം ഹിമവത്പർവ്വതന്റെ വിശുദ്ധ ഗർഭത്തിൽ, ശാരവന എന്ന മനോഹരമായ, പൂക്കൾ വിരിയുന്ന വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച സ്ഥലത്ത് വെച്ചു; അവിടെ, അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തിൽ, ഗർഭം വിടർന്നു. അവിടെ, രുദ്രനും അഗ്നിയും ഗംഗയും ചേർന്ന പുത്രൻ, ഉഷസ്സിൻ്റെ പ്രകാശംപോലും, നൂറു സൂര്യന്മാരെപ്പോലും, അതിവിശാലമായ ശക്തിയോടും ഉജ്ജ്വലതയോടും സഹിതം ജനിച്ചു. ജഹ്നുവിന്റെ പുത്രൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, ആകാശം പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുപോലെ ദേവചാരിയങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു. ദിവ്യമായ മൃദംഗങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ മധുരമായി മുഴങ്ങി; സിദ്ധന്മാരും ചരണമാരും, ആകാശത്തിൽ താമസിക്കുന്നവർ, പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠമായ ഗന്ധർവന്മാർ എല്ലായിടത്തും പാടിയിരുന്നു; യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, എല്ലാവരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ശിവനും അഗ്നിയും ഗംഗയും ചേർന്ന പുത്രൻ ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് മഹാസർപ്പങ്ങളും ശ്രേഷ്ഠപക്ഷികളും ഒത്തുകൂടി; അവന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, ദാനവരും, ദാനവരും, രാക്ഷസന്മാരും കീഴടങ്ങി. അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ആ ബാലൻ, യജ്ഞത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ഏഴു ഋഷികളുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം (അരുന്ധതി ഒഴികെ, അവൾ സ്നാനത്തിനായി പോയിരുന്നു) കണ്ടു. ആ ഭയങ്കരവും ഉജ്ജ്വലവുമായ യുവനായ ദേവൻ, തന്റെ മാതാക്കളാൽ അതീവ സ്നേഹത്തോടെ പോഷിക്കപ്പെട്ടു. സകല ദേവികളെയും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച ജഹ്നുവിന്റെ പുത്രൻ, അതി ഉജ്ജ്വലതയോടെ, ആർക്കും സന്തോഷം നൽകാൻ ആറു മുഖങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു. ആ ദേവൻ, ഉഷസ്സിൻ്റെ പോലെ, കമലനയനൻ, ജനനത്തിൽ ലോകങ്ങൾ അതി പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. ആ മഹാജനനത്തിൽ, ദേവന്മാർക്കും സഹിക്കാനാകാത്ത പ്രകാശം ഉണ്ടായി; ദാനവകൂട്ടങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി; അതിനാൽ, അവൻ ശക്തനായ സ്കന്ദനാണ്. കൃതികകൾ പഴയകാലത്ത് പോഷിച്ചതുകൊണ്ട്, അവൻ കാർത്തികേയൻ—അസുരന്മാരെ വധിച്ചവൻ—എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ദൈത്യശത്രു യawning ചെയ്തപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്ന്, അഗ്നിക്കിരീടമണിയുന്ന, അതിവിശ്വസ്തമായ ശക്തി പുറത്തുവന്നു. സ്കന്ദന്റെ വിനോദത്തിനായി, മഹാവിഷ്ണു, ഗരുഡനും ആദിതിയുടെ പുത്രനും എന്ന രണ്ട് ശ്രേഷ്ഠപക്ഷികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഹിമവത്പർവ്വതന്റെ കുടുംബത്തിലെ ഈ ദൈവിക കഥ, തപസ്സിന്റെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും, അതിവിശാലമായ ശക്തിയുടെയും, ദൈവങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങളുടെയും ഒരു മഹാ ഗാഥയായി നിലനിൽക്കുന്നു.