വായുപുരാണമ്

ശ്രാദ്ധംകൊണ്ട് തൃപ്തരാകുന്ന പിതാക്കന്മാർ യോഗത്തിലൂടെ ഐക്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അവരുടെ ഈ യോഗശക്തിയാൽ സോമയെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു, അതാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നതിന് കാരണമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ശ്രാദ്ധവിളികൾ യോഗികളായ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയോടെ സമർപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. പിതൃപുത്രന്മാരുടെ ശക്തി യോഗത്തിലാണ്, യോഗത്തിലൂടെ സോമ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ശ്രാദ്ധത്തിൽ എത്തുന്ന എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ പോലും ആഹ്വാനിച്ച് പോഷിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ആയിരം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട അതിഥികളും നൂറ് ദീക്ഷിത വിദ്യാർത്ഥികളും ഉണ്ടായാലും, അവരിൽ യോഗശിക്ഷകനായ ഒരാൾ ഭക്ഷിക്കുന്നതാണു മഹാപ്രതാപം നൽകുന്നത്. ആയിരം ഗൃഹസ്ഥന്മാരിലും, നൂറ് വാനപ്രസ്ഥന്മാരിലും, ആയിരം ബ്രഹ്മചാരികളിലുമിടയിൽ, ഒരാൾ യോഗിയായാൽ അവൻ ഏറ്റവും ഉത്തമനാണ്. നാസ്തികൻ, പാപി, മിശ്രവർണ്ണൻ, അഥവാ കള്ളൻ—എന്ത് വർഗ്ഗക്കാരനായാലും, യോഗികൾക്ക് മാത്രം ദാനം ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് പ്രജാപതി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; മറ്റൊന്നും കാരണം ആവശ്യമില്ല. യോഗിയിൽ ഭക്ഷണം നൽകുന്ന പുത്രനോ പുത്രപൗത്രനോ പിതാക്കന്മാരെ അത്രയേറെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു, എങ്ങനെ നല്ല മഴ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നുവോ അതുപോലെയാണ്. യോഗികൾ അല്ലെങ്കിൽ ഭിക്ഷുക്കൾ ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ, ബ്രഹ്മചാരികളെ പോഷിപ്പിക്കണം; അവരും ഇല്ലെങ്കിൽ, ഒരു സമബുദ്ധിയുള്ളവനെയോ ഗൃഹസ്ഥനെയോ പോലും പോഷിപ്പിക്കാം. ഒരു പാദത്തിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കാലം വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചാൽ പോലും, യോഗത്തിൽ ലീനനായ ധ്യാനിയാണു ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ എന്ന് ബ്രഹ്മാവു ഉപദേശിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമിയിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ രൂപത്തിൽ സിദ്ധപുരുഷന്മാർ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു, എത്തുന്ന അതിഥിയെ കർത്തവ്യബുദ്ധിയോടെ സ്വീകരിക്കണം. അവരെ വെള്ളം, അത്തിഥിസത്കാരം, അന്നം എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിക്കണം. സമുദ്രത്തിന്റെ തീരങ്ങളിൽ നിന്നു വടക്കേ പ്രദേശം വരെ, ധർമ്മത്തിലൂടെ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ദൈവീയ യോഗീശ്വരന്മാർ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അതിഥികളെയും ദാനങ്ങൾ നൽകി ആദരിക്കണം. ഈ ദാനങ്ങളുടെ ഭേദങ്ങളും ഫലങ്ങളും ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. യോഗികൾക്ക് താമസസൗകര്യം ഒരുക്കുന്നത് ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളേക്കാൾ, നൂറ് രാജസൂയയാഗങ്ങളേക്കാൾ, ആയിരം പദ്മാർപ്പണങ്ങളേക്കാൾ ഉത്തമമാണ്. അനന്തശക്തിയുള്ള ഈ ആദ്യത്തെ പിതൃസംഹതിയെ ഞാൻ വിശദമാക്കി. ഏഴു കാലഘട്ടങ്ങളെ നിലനിര്‍ത്തുന്ന ഈ സംഹതി സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഇനി ഞാൻ എല്ലാ പിതൃസംഹതികളെയും അവയുടെ പരമ്പരയും, അവയുടെ സ്ഥാപനം, ധ്യാനം എന്നിവ ശരിയായ ക്രമത്തിൽ വിശദീകരിക്കാം. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഏറ്റവും ജ്ഞാനികളായ ഏഴ് പിതൃസംഹതികൾ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അവയിൽ നാലു രൂപമുള്ളവയാണു, മൂന്നു അരൂപികളാണ്. അവരുടെ ലോകസൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. അവരുടെ പുത്രിമാരും പുത്രപൗത്രിമാരും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; ധർമ്മത്തിന്റെ രൂപം ധരിച്ചവരാണ് അവരിൽ മൂന്നു ഉത്തമസംഹതികൾ. അവരുടെ പേരുകളും ലോകസൃഷ്ടിയും ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു. പ്രകാശമുള്ളവർ വസിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾ 'വിരാജ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പിതൃവൃന്ദങ്ങൾ അരൂപികളാണ്; അവർ പ്രജാപതി വിരാജാസിന്റെ പുത്രന്മാരാണ്, 'വൈരാജർ' എന്നാണവർ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇതാണ് വൈരാജരുടെ ആദ്യത്തെ ചക്രം. അവരിൽ മനസ്സിൽ ജനിച്ച മകൾ മേനാ, മഹാപർവതത്തിന്റെ പുത്രി, ഹിമവാന്റെ ഭാര്യയായി. അവരിൽ നിന്നാണ് മൈനാകൻ ജനിച്ചതെന്ന് പറയുന്നു. മൈനാകൻ എല്ലാ പർവതങ്ങളുടെയും അധിപൻ, എല്ലാ രത്നങ്ങളും ഉള്ളതും, ഉത്തമനും പുണ്യവാനും ആയ പർവതം. ക്രൗഞ്ചൻ അവന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. പർവതാധിപൻ മേനയിൽ നിന്ന് മൂന്നു പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു—അപര്ണ്ണ, ഏകപർണ്ണ, മൂന്നാമത്തേത് ഏകപാടലാ. ഇവരിൽ അപർണ്ണ വാസസ്ഥലമില്ലാതെ കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ഏകപർണ്ണ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു, ഏകപാടലാ പാടലവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു. ഒരു ലക്ഷ വർഷം ദേവതകൾക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും ദുഷ്കരമായ തപസ്സിൽ ഇവർ മുഴുകി. ഏകപർണ്ണ ഒരു ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചു; ഏകപാടലാ ഒരു പാടലപുഷ്പം മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചു. ഓരോ ഇരായിരം വർഷം കഴിഞ്ഞും അവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു; എന്നാൽ അവരിൽ ഒരാളും ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ തുടരുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവളോടു ചേർന്നു വാത്സല്യത്താൽ നിരോധിച്ചു, 'ഉ' എന്ന ശബ്ദം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്. അതിനാൽ, അമ്മയുടെ ആ വാക്കിനുസരിച്ച്, കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട ആ ദേവി 'ഉമാ' എന്ന പേരിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തയായി. ഈ മൂന്നുപെൺകുട്ടികളും ലോകത്തിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും; അവരുടെ തപസ്സിനാൽ ഭൂമി നിലനിൽക്കും. തപസ്സാൽ രൂപം പ്രാപിച്ചവരും, യോഗശക്തിയുള്ളവരുമായ ഈ ദേവികൾ വളരെ ഭാഗ്യശാലികളാണ്, എപ്പോഴും യുവതികളാണ്. ബ്രഹ്മം സംസാരിക്കുന്നവരും, നിർമ്മല ബ്രഹ്മചാരിണികളുമാണ്; അവരിൽ ഉമയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമയും, ശ്രേഷ്ഠയും, അതുല്യസൗന്ദര്യമുള്ളവളും. വലിയ യോഗശക്തിയോടെ ഉമ മഹാദേവനെ സമീപിച്ചു; ദന്തകാണ്വൻ അവളുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. ഏകപർണ്ണ, സ്ഥിരതയുള്ളവളും ധർമ്മപരവശയുമായവളും, ഹിമവാൻ അവളെ യോഗഗുരുവായ അസിതനു വിവാഹം നൽകി; അവരിൽ ദേവലൻ എന്ന മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രൻ, ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായവൻ, ജനിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത് ഏകപാടലാ, ജൈഗീഷവ്യൻ—ശതശിലാകന്റെ പുത്രൻ—അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവരിൽ ശംഖനും ലിഖിതനും എന്ന രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് അല്ലാതെ ജനിച്ചതായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹിമവാന്റെ ഈ പ്രസിദ്ധ പുത്രിമാർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്. പ്രധാനമായ രുദ്രാണി ഉമ, തന്റെ സദ്ഗുണങ്ങളാൽ ഉന്നതയാണ്; ഉമയും ശങ്കരനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരസ്നേഹം യഥാസമയം നിലനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ഐക്യവും ആസ്വാദനവും അറിഞ്ഞ് വൃത്രഹൻ—ഇന്ദ്രൻ—സംശയിച്ചു; അവർ സമാഗമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, സന്താനഭയത്താൽ ഇന്ദ്രൻ അഗ്നിയെ അവരിടയിൽ അയച്ചു. 'അഗ്നേ, നീ ഇവരുടെ ഐക്യത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കണം; നീ എവിടെയും ഉള്ളവൻ ആകയാൽ, ഇതിൽ ദോഷം ഇല്ല' എന്ന് ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അഗ്നി അതു ചെയ്തപ്പോൾ, ഉമ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ബീജം ഭൂമിയിൽ ഒഴുക്കി. അതിനുശേഷം, ദേവി ഉമ ക്രുദ്ധയായി അഗ്നിയെ ശപിച്ചു: 'ഞാൻ സംതൃപ്തയാകുന്നതിന് മുമ്പ്, നീ അഗ്നേ, ഐക്യത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചു; അത് നിനക്ക് യോജിച്ചതല്ല. അതുകൊണ്ട്, നീ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ ആകുന്നു' എന്ന് ഉമ ഉച്ചരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ശ്രാദ്ധത്തിന്റെ മഹാത്മ്യവും, പിതൃസംഹതികളുടെ ഉത്ഭവവും, ഉമയുടെയും സഹോദരിമാരുടെയും തപസ്സും, അവരുടെയൊരു സങ്കല്പവും, ഉമയുടെ മഹത്വവും, ശിവനുമായി നടന്ന സംഭവങ്ങളും—all ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ കഥയിലൂടെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.