ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಣಷ್ಟೇಷು ಚ ದೈತ್ಯೇಷು ಪ್ರಹೃಷ್ಟೇ ಚ ಶಚೀಪತೌ। ಅಥಾಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರಭುಂ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಸರ್ವೇ ದೇವಾಃ ಸವಾಸವಾಃ ।। ೫೫.

ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾದಾಗ ಮತ್ತು ಶಚೀಪತಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದರು.

ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ವಿಶ್ವರೂಪಾತ್ಮಾ ಕ್ಷೀರೋದಸ್ಯ ಸಮೀ ಪತಃ। ಸಿದ್ಧಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಯೋ ಯಕ್ಷಾ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಸಾಙ್ಗಣಾಃ ।। ೫೫.

ಅಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಹತ್ತಿರ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧರು, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರ ಗುಂಪುಗಳು ಸೇರಿದ್ದರು.

ನಾಗಾ ದೇವರ್ಷಯಶ್ಚೈವ ನದ್ಯಃ ಸರ್ವೇ ಚ ಪರ್ವತಾಃ। ಅಭಿಗಮ್ಯ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಸ್ತುವನ್ತಿ ಪುರುಷಂ ಹರಿಮ್ ।। ೫೫.

ನಾಗರು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ತ್ವಂ ಧಾತಾ ತ್ವಞ್ಚ ಕರ್ತ್ತಾಽಸ್ಯ ತ್ವಂ ಲೋಕಾನ್ ಸೃಜಸಿ ಪ್ರಭೋ। ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾಚ್ಚ ಕಲ್ಯಾಣಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮವ್ಯಯಮ್। ಅಸುರಾಶ್ಚ ಜಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಬಲಿರ್ಬದ್ಧಶ್ಚ ವೈ ತ್ವಯಾ ।। ೫೫.

ನೀನು ಈ ಲೋಕದ ಪೋಷಕನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಪ್ರಭುವೇ; ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಶುಭತೆ ದೊರೆತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಅಸುರರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಬಲಿಯನ್ನು ನೀನೇ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ಏವ ಮುಕ್ತಃ ಸುರೈರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಸಿದ್ಧೈಶ್ಚ ಪರಮರ್ಷಿಭಿಃ। ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ತತೋ ದೇವಾನ್ ಸರ್ವಾಂಸ್ತಾನ್ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೫೫.

ಇಂತಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವಿಷ್ಣುವು, ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೂಯತಾಮಭಿಧಾಸ್ಯಾಮಿ ಕಾರಣಂ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ। ಯಃ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಾಲಃ ಕಾಲಕರಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೫೫.

ಓ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕೇಳಿರಿ, ನಾನು ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಕಾಲನೂ, ಕಾಲವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪ್ರಭುವೂ ಅವನೇ.

ಯೇನ ಹಿ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸೃಷ್ಟಾ ಲೋಕಾಶ್ಚ ಮಾಯಯಾ। ತಸ್ಯೈವ ಚ ಪ್ರಸಾದೇನ ಆದೌ ಸಿದ್ಧತ್ವಮಾಗತಮ್ ।। ೫೫.

ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧತೆ ದೊರೆತಿತು.

ಪುರಾ ತಮಸಿ ಚಾವ್ಯಕ್ತೇ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಗ್ರಾಸಿತೇ ಮಯಾ। ಉದರಸ್ಥೇಷು ಭೂತೇಷು ಲೋಕೇಽಹಂ ಶಯಿತಸ್ತದಾ ।। ೫೫.

ಹಿಂದೆ, ಮೂವತ್ತು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತವು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆನು.

ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಭೂತ್ವಾ ಚ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್। ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾ ಪಾಣಿಃ ಶಯಿತೋ ವಿಮಲೇಽಮ್ಭಸಿ ।। ೫೫.

ನಾನು ಸಾವಿರ ತಲೆ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣು, ಸಾವಿರ ಕಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಶುಭ್ರವಾದ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದೆನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ದೂರಾತ್ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಹ್ಯಮಿತಪ್ರಭಮ್। ಶತಸೂರ್ಯಪ್ರತೀಕಾಶಂ ಜ್ವಲನ್ತಂ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ ।। ೫೫.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನಂತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ, ನೂರು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

ಚತುರ್ವಕ್ರಂ ಮಹಾ ಯೋಗಂ ಪುರುಷಂ ಕಾಞ್ಚನಪ್ರಭಮ್। ಕೃಷ್ಣಾಜಿನಧರಂ ದೇವಂ ಕಮಣ್ಡಲುವಿಭೂಷಿತಮ್। ನಿಮೇಷಾನ್ತರಮಾತ್ರೇಣ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಸೌ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೫೫.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಮಹಾಯೋಗಿಯನ್ನು, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪುರುಷನನ್ನು, ಕಪ್ಪು ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಧರಿಸಿರುವ ದೇವರನ್ನು, ಕಮಂಡಲುವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವನನ್ನು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವಷ್ಟು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

ತತೋ ಮಾಮಬ್ರವೀದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸರ್ವಲೋಕ ನಮಸ್ಕೃತಃ। ಕಸ್ತ್ವಂ ಕುತೋ ವಾ ಕಿಞ್ಚೇಹ ತಿಷ್ಠಸೇ ವದ ಮೇ ವಿಭೋ ।। ೫೫.

ಆಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇದ್ದೀಯೆ? ಹೇಳು ಪ್ರಭುವೇ.'

ಅಹಂ ಕರ್ತ್ತಾಽಸ್ಮಿ ಲೋಕಾನಾಂ ಸ್ವಯಮ್ಬೂರ್ವಿಶ್ವತೋಮುಖಃ। ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ದೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಹಮುವಾಚ ತಮ್ ।। ೫೫.

'ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಸ್ವಯಂಭುವು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖವಿರುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆನು.

ಅಹಂ ಕರ್ತ್ತಾ ಚ ಲೋಕಾನಾಂ ಸಂಹರ್ತ್ತಾ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಏವಂ ಸಮ್ಭಾಷಮಾಣಾಭ್ಯಾಂ ಪರಸ್ಪರಜಯೈಷಿಣಾಮ್। ಉತ್ತರಾಂ ದಿಶಮಾಸ್ಥಾಯ ಜ್ವಾಲಾ ದೃಷ್ಟಾಪ್ಯಧಿಷ್ಠಿತಾ ।। ೫೫.

ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಜ್ವಾಲಾನ್ತತಸ್ತಾಮಾಲೋಕ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತ್ತೌ ಚ ತದಾನಯೋಃ । ತೇಜಸಾ ಚೈವ ತೇನಾಥ ಸರ್ವಂ ಜ್ಯೋತಿಃಕೃತಂ ಜಲಮ್ ।। ೫೫.

ಆ ಜ್ವಾಲೆಯೊಳಗಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು; ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ನೀರಿಗೂ ಬೆಳಕು ತುಂಬಿತು.

ವರ್ದ್ಧಮಾನೇ ತದಾ ವಹ್ನಾವತ್ಯನ್ತಪರಮಾದ್ಭುತೇ। ಅತಿದುದ್ರಾವ ತಾಂ ಜ್ವಾಲಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚಾಹಞ್ಚ ಸತ್ವರಃ ।। ೫೫.

ಆಗ ಆ ಬೆಂಕಿ ಬೇರೆಲ್ಲದರಿಗಿಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ, ಅಪೂರ್ವವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನೂ ನಾನು ಕೂಡಾ ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿಕೊಂಡೆವು.

ದಿವಂ ಭೂಮಿಞ್ಚ ವಿಷ್ಟಭ್ಯ ತಿಷ್ಠನ್ತಂ ಜ್ವಾಲಮಣ್ಡಲಮ್। ತಸ್ಯ ಜ್ವಾಲಸ್ಯ ಮಧ್ಯೇ ತು ಪಶ್ಯಾವೋ ವಿಪುಲಪ್ರಭಮ್ ।। ೫೫.

ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ವಲಯವು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿತ್ತು; ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಾರಿ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.

ಪ್ರಾದೇಶಮಾತ್ರಮವ್ಯಕ್ತಂ ಲಿಙ್ಗಂ ಪರಮದೀಪಿತಮ್। ನ ಚ ತತ್ಕಾಞ್ಚನಂ ಮಧ್ಯೇ ನ ಶೈಲಂ ನ ಚ ರಾಜತಮ್ ।। ೫೫.

ಅದರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮುಟ್ಟಿನಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಒಂದು ಗುರುತು ಇದ್ದಿತು; ಅದು ಚಿನ್ನವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಟ್ಟವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ಅನಿರ್ದ್ದೇಶ್ಯಮಚಿನ್ತ್ಯಞ್ಚ ಲಕ್ಷ್ಯಾಲಕ್ಷ್ಯಂ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಮಹೌಜಸಂ ಮಹಾಘೋರಂ ವರ್ದ್ಧಮಾನಂ ಭೃಶಂ ತದಾ। ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಯತಂ ನ್ಯಸ್ತಂ ಸರ್ವಭೂತಭಯಙ್ಕರಮ್ ।। ೫೫.

ಅದು ವರ್ಣನೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ, ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು, ಭಯಂಕರವಾದದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ, ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು.

ಅಸ್ಯ ಲಿಙ್ಗಸ್ಯ ಯೋಽನ್ತಂ ವೈ ಗಚ್ಛತೇ ಮನ್ತ್ರಕಾರಣಮ್। ಘೋರ ರೂಪಿಣಮತ್ಯರ್ಥಂ ಭಿನ್ದನ್ತಮಿವ ರೋದಸೀ ।। ೫೫.

ಯಾರು ಈ ಗುರುತಿನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ತತೋ ಮಾಮಬ್ರವೀದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಅಧೋ ಗಚ್ಛ ತ್ವತನ್ದ್ರಿತಃ। ಅನ್ತಮಸ್ಯ ವಿಜಾನೀಮೋ ಲಿಙ್ಗಸ್ಯ ತು ಮಹಾತ್ಮನಃ ।। ೫೫.

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ, 'ನೀನು ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗು; ನಾವು ಈ ಮಹಾ ಗುರುತಿನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯೋಣ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಅಹಮೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಗಮಿಷ್ಯಾಮಿ ಯಾವದನ್ತೋಽಸ್ಯ ದೃಶ್ಯತೇ। ತದಾ ತೌ ಸಮಯಂ ಕೃತ್ವಾ ಗತಾವೂರ್ದ್ಧ್ವಮಧಶ್ಚ ಹ ।। ೫೫.

'ನಾನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ಇದರ ಅಂತ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.' ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಒಬ್ಬನು ಮೇಲಕ್ಕೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಕೆಳಗೆ ಹೋದೆವು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರನ್ತು ಅಹಂ ಪುನರಧೋ ಗತಃ। ನ ಚ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತಸ್ಯಾನ್ತಂ ಭೀತಶ್ಚಾಹಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೫೫.

ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಹೋದೆನು; ಆದರೆ ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಭಯವೂ ಆಯಿತು — ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚ ಶ್ರಾನ್ತಶ್ಚ ನ ಚಾನ್ತನ್ತಸ್ಯ ಪಶ್ಯತಿ। ಸಮಾಗತೋ ಮಯಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ತತ್ರೈವ ಚ ಮಹಾಮ್ಭಸಿ ।। ೫೫.

ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ದಣಿದು, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಆ ಮಹಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡನು.

ತತೋ ವಿಸ್ಮಯಮಾಪನ್ನಾವುಭೌ ತಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ ೫೫.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆ ನೋಡಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡೆವು.

ತತೋ ಧ್ಯಾನಗತನ್ತತ್ರ ಈಶ್ವರಂ ಸರ್ವತೋಮುಖಮ್। ಪ್ರಭವಂ ನಿಧನ಼ಞ್ಚೈವ ಲೋಕಾನಾಂ ಪ್ರಭುಮವ್ಯಯಮ್ ।। ೫೫.

ಆಗ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖವಿಟ್ಟಿರುವ, ಲೋಕಗಳ ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಒಡೆಯನನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದೆವು.

ಬ್ರಹ್ಮಾಞ್ಜಲಿಪುಟೋ ಭೂತ್ವಾ ತಸ್ಮೈ ಶರ್ವಾಯ ಶೂಲಿನೇ। ಮಹಾಭೈರವನಾದಾಯ ಭೀಮರೂಪಾಯ ದಂಷ್ಟ್ರಿಣೇ। ಅವ್ಯಕ್ತಾಯ ಮಹಾನ್ತಾಯ ನಮಸ್ಕಾರಂ ಪ್ರಕುರ್ಮಹೇ ।। ೫೫.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಶರ್ವನಿಗೆ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯವರಿಗೆ, ಭಯಂಕರ ನಾದವಿರುವ, ಭಯಾನಕ ರೂಪದ, ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವ, ಸ್ಪಷ್ಟವಲ್ಲದ, ಮಹಾನ್ ಸ್ವರೂಪದವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿತು.

ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಲೋಕಸುರೇಶ ದೇವ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಭೂತಪತೇ ಮಹಾಂಶ್ಚ। ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಶಾಶ್ವತ ಸಿದ್ಧಯೋನೇ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಸರ್ವಜಗತ್ಪ್ರತಿಷ್ಠ ।। ೫೫.

ನೀನು ದೇವತೆಗಳೂ, ಅಸುರರಿಗೂ ಒಡೆಯನು, ಮಹಾನ್, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಒಡೆಯನು; ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಿದ್ಧಿಯ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರ — ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಪರಮೇಷ್ಠೀ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಅಕ್ಷರಂ ಪರಮಂ ಪದಮ್। ಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ತ್ವಂ ವಾಮದೇವಶ್ಚ ರುದ್ರಃ ಸ್ಕನ್ದಃ ಶಿವಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೫೫.

ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಅವಿನಾಶಿ, ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ; ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ವಾಮದೇವ, ರುದ್ರ, ಸ್ಕಂದ, ಶಿವ, ಪ್ರಭು.