ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಮಮ ಭಕ್ತಾ ವರಾರೋಹೇ ಯೇ ಚ ಶ್ರೃಣ್ವನ್ತಿ ಮಾನವಾಃ। ತೇಷಾಂ ಗತಿಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಇಹ ಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ಚ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ ಸುಂದರಿ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಮಾನವರು, ಇವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ವೇದಮಾಪ್ನೋತಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯೋ ಜಯತೇ ಮಹೀಮ್। ವೈಶ್ಯಸ್ತು ಲಭತೇ ಲಾಭಂ ಶೂದ್ರಃ ಸುಖಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ ।। ೫೪.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ವೈಶ್ಯನು ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಶೂದ್ರನು ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವ್ಯಾಧಿತೋ ಮುಚ್ಯತೇ ರೋಗಾದ್ಬದ್ಧೋ ಮುಚ್ಯೇತ ಬನ್ಧನಾತ್। ಗುರ್ವಿಣೀ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ಕನ್ಯಾ ವಿನ್ದತಿ ಸತ್ಪತಿಮ್। ನಷ್ಟಞ್ಚ ಲಭತೇ ಸರ್ವಮಿಹಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ಚ ।। ೫೪.

ರೋಗಿಯಾದವನು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಗರ್ಭಿಣಿಗೆ ಪುತ್ರನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ, ಕನ್ಯೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಪತಿ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದದ್ದನ್ನೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಗವಾಂ ಶತಸಹಸ್ರಸ್ಯ ಸಮ್ಯಗ್ದತ್ತಸ್ಯ ಯತ್ ಫಲಮ್। ತತ್ ಫಲಂ ಭವತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಭೋರ್ದಿವ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಕಥಾಮ್ ।। ೫೪.

ನೂರು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಇದೆಯೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಈ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪಾದಂ ವಾ ಯದಿ ವಾಪ್ಯರ್ದ್ಧಂ ಶ್ಲೋಕಂ ಶ್ಲೋಕಾರ್ದ್ಧಮೇವ ವಾ। ಯಸ್ತು ಧಾರಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ರುದ್ರಲೋಕಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ ।। ೫೪.

ಯಾರು ಈ ಕಥೆಯ ಒಂದು ಪಾದವನ್ನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಅರ್ಧ ಶ್ಲೋಕವನ್ನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಶ್ಲೋಕದ ಅರ್ಧವನ್ನಾದರೂ ಸದಾ ಧಾರಣೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಕಥಾಮಿಮಾಂ ಪುಣ್ಯಫಲಾದಿಯುಕ್ತಾಂ ನಿವೇದ್ಯ ದೇವ್ಯಾಃ ಶಶಿಬದ್ಧ ಮೂರ್ದ್ಧಜಃ। ವೃಷಸ್ಯ ಪೃಷ್ಠೇನ ಸಹೋಮಯಾ ಪ್ರಭುರ್ಜಗಾಮ ಕಿಷ್ಕಿನ್ಧಗುಹಾಂ ಗುಹಪ್ರಿಯಃ ।। ೫೪.

ಈ ಪುಣ್ಯ ಫಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಚಂದ್ರನನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪ್ರಭು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತುಮೇಲೆ ಏರಿ, ಗುಹನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಿಷ್ಕಿಂಧಾ ಗುಹೆಗೆ ಹೊರಟರು.

ಕ್ರಾನ್ತಂ ಮಯಾ ಪಾಪಹರಂ ಮಹಾಪದಂ ನಿವೇದ್ಯ ತೇಭ್ಯಃ ಪ್ರದದೌ ಪ್ರಭಞ್ಜನಃ। ಅಧೀತ್ಯ ಸರ್ವಂ ತ್ವಖಿಲಂ ಸುಲಕ್ಷಣಂ ಜಗಾಮ ಆದಿತ್ಯಪಥಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಃ ।। ೫೪.

ನಾನು ಈ ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಪವನದೇವರು ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿ, ಆ ಉತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸೂರ್ಯನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ಗುಣಕರ್ಮಪ್ರಭಾವೈಶ್ಚ ಕೋಽಧಿಕೋ ವದತಾಂ ವರಃ। ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಹೇ ಸಮ್ಯಗಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಗುಣವಿಸ್ತರಮ್ ।। ೫೫.

ಗುಣ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ? ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಅತ್ರಾಪ್ಯುದಾಹರನ್ತೀಮಮಿತಿ ಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಮಹಾದೇವಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ವಿಭುತ್ವಞ್ಚ ಮಹಾತ್ಮನಃ ।। ೫೫.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಮಹಾದೇವನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಪೂರ್ವಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಜಯೇ ವಿಷ್ಣುನಾ ಸಮುದಾಹೃತಮ್। ಬಲಿಂ ಬದ್ಧ್ವಾ ಮಹೌಜಾಸ್ತು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾಧಿ ಪತಿಃ ಪುರಾ ।। ೫೫.

ಹಿಂದೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ಣುವು ಬಲಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದನು.

ಪ್ರಣಷ್ಟೇಷು ಚ ದೈತ್ಯೇಷು ಪ್ರಹೃಷ್ಟೇ ಚ ಶಚೀಪತೌ। ಅಥಾಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರಭುಂ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಸರ್ವೇ ದೇವಾಃ ಸವಾಸವಾಃ ।। ೫೫.

ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾದಾಗ ಮತ್ತು ಶಚೀಪತಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದರು.

ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ವಿಶ್ವರೂಪಾತ್ಮಾ ಕ್ಷೀರೋದಸ್ಯ ಸಮೀ ಪತಃ। ಸಿದ್ಧಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಯೋ ಯಕ್ಷಾ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಸಾಙ್ಗಣಾಃ ।। ೫೫.

ಅಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಹತ್ತಿರ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧರು, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರ ಗುಂಪುಗಳು ಸೇರಿದ್ದರು.

ನಾಗಾ ದೇವರ್ಷಯಶ್ಚೈವ ನದ್ಯಃ ಸರ್ವೇ ಚ ಪರ್ವತಾಃ। ಅಭಿಗಮ್ಯ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಸ್ತುವನ್ತಿ ಪುರುಷಂ ಹರಿಮ್ ।। ೫೫.

ನಾಗರು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ತ್ವಂ ಧಾತಾ ತ್ವಞ್ಚ ಕರ್ತ್ತಾಽಸ್ಯ ತ್ವಂ ಲೋಕಾನ್ ಸೃಜಸಿ ಪ್ರಭೋ। ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾಚ್ಚ ಕಲ್ಯಾಣಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮವ್ಯಯಮ್। ಅಸುರಾಶ್ಚ ಜಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಬಲಿರ್ಬದ್ಧಶ್ಚ ವೈ ತ್ವಯಾ ।। ೫೫.

ನೀನು ಈ ಲೋಕದ ಪೋಷಕನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಪ್ರಭುವೇ; ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಶುಭತೆ ದೊರೆತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಅಸುರರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಬಲಿಯನ್ನು ನೀನೇ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ಏವ ಮುಕ್ತಃ ಸುರೈರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಸಿದ್ಧೈಶ್ಚ ಪರಮರ್ಷಿಭಿಃ। ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ತತೋ ದೇವಾನ್ ಸರ್ವಾಂಸ್ತಾನ್ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೫೫.

ಇಂತಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವಿಷ್ಣುವು, ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೂಯತಾಮಭಿಧಾಸ್ಯಾಮಿ ಕಾರಣಂ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ। ಯಃ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಾಲಃ ಕಾಲಕರಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೫೫.

ಓ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕೇಳಿರಿ, ನಾನು ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಕಾಲನೂ, ಕಾಲವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪ್ರಭುವೂ ಅವನೇ.

ಯೇನ ಹಿ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸೃಷ್ಟಾ ಲೋಕಾಶ್ಚ ಮಾಯಯಾ। ತಸ್ಯೈವ ಚ ಪ್ರಸಾದೇನ ಆದೌ ಸಿದ್ಧತ್ವಮಾಗತಮ್ ।। ೫೫.

ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧತೆ ದೊರೆತಿತು.

ಪುರಾ ತಮಸಿ ಚಾವ್ಯಕ್ತೇ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಗ್ರಾಸಿತೇ ಮಯಾ। ಉದರಸ್ಥೇಷು ಭೂತೇಷು ಲೋಕೇಽಹಂ ಶಯಿತಸ್ತದಾ ।। ೫೫.

ಹಿಂದೆ, ಮೂವತ್ತು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತವು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆನು.

ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಭೂತ್ವಾ ಚ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್। ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾ ಪಾಣಿಃ ಶಯಿತೋ ವಿಮಲೇಽಮ್ಭಸಿ ।। ೫೫.

ನಾನು ಸಾವಿರ ತಲೆ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣು, ಸಾವಿರ ಕಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಶುಭ್ರವಾದ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದೆನು.

ಏತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರೇ ದೂರಾತ್ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಹ್ಯಮಿತಪ್ರಭಮ್। ಶತಸೂರ್ಯಪ್ರತೀಕಾಶಂ ಜ್ವಲನ್ತಂ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ ।। ೫೫.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನಂತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ, ನೂರು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

ಚತುರ್ವಕ್ರಂ ಮಹಾ ಯೋಗಂ ಪುರುಷಂ ಕಾಞ್ಚನಪ್ರಭಮ್। ಕೃಷ್ಣಾಜಿನಧರಂ ದೇವಂ ಕಮಣ್ಡಲುವಿಭೂಷಿತಮ್। ನಿಮೇಷಾನ್ತರಮಾತ್ರೇಣ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಸೌ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೫೫.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಮಹಾಯೋಗಿಯನ್ನು, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪುರುಷನನ್ನು, ಕಪ್ಪು ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಧರಿಸಿರುವ ದೇವರನ್ನು, ಕಮಂಡಲುವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವನನ್ನು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವಷ್ಟು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

ತತೋ ಮಾಮಬ್ರವೀದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸರ್ವಲೋಕ ನಮಸ್ಕೃತಃ। ಕಸ್ತ್ವಂ ಕುತೋ ವಾ ಕಿಞ್ಚೇಹ ತಿಷ್ಠಸೇ ವದ ಮೇ ವಿಭೋ ।। ೫೫.

ಆಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇದ್ದೀಯೆ? ಹೇಳು ಪ್ರಭುವೇ.'

ಅಹಂ ಕರ್ತ್ತಾಽಸ್ಮಿ ಲೋಕಾನಾಂ ಸ್ವಯಮ್ಬೂರ್ವಿಶ್ವತೋಮುಖಃ। ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ದೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಹಮುವಾಚ ತಮ್ ।। ೫೫.

'ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಸ್ವಯಂಭುವು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖವಿರುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆನು.

ಅಹಂ ಕರ್ತ್ತಾ ಚ ಲೋಕಾನಾಂ ಸಂಹರ್ತ್ತಾ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಏವಂ ಸಮ್ಭಾಷಮಾಣಾಭ್ಯಾಂ ಪರಸ್ಪರಜಯೈಷಿಣಾಮ್। ಉತ್ತರಾಂ ದಿಶಮಾಸ್ಥಾಯ ಜ್ವಾಲಾ ದೃಷ್ಟಾಪ್ಯಧಿಷ್ಠಿತಾ ।। ೫೫.

ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಜ್ವಾಲಾನ್ತತಸ್ತಾಮಾಲೋಕ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತ್ತೌ ಚ ತದಾನಯೋಃ । ತೇಜಸಾ ಚೈವ ತೇನಾಥ ಸರ್ವಂ ಜ್ಯೋತಿಃಕೃತಂ ಜಲಮ್ ।। ೫೫.

ಆ ಜ್ವಾಲೆಯೊಳಗಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು; ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ನೀರಿಗೂ ಬೆಳಕು ತುಂಬಿತು.

ವರ್ದ್ಧಮಾನೇ ತದಾ ವಹ್ನಾವತ್ಯನ್ತಪರಮಾದ್ಭುತೇ। ಅತಿದುದ್ರಾವ ತಾಂ ಜ್ವಾಲಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚಾಹಞ್ಚ ಸತ್ವರಃ ।। ೫೫.

ಆಗ ಆ ಬೆಂಕಿ ಬೇರೆಲ್ಲದರಿಗಿಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ, ಅಪೂರ್ವವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನೂ ನಾನು ಕೂಡಾ ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿಕೊಂಡೆವು.

ದಿವಂ ಭೂಮಿಞ್ಚ ವಿಷ್ಟಭ್ಯ ತಿಷ್ಠನ್ತಂ ಜ್ವಾಲಮಣ್ಡಲಮ್। ತಸ್ಯ ಜ್ವಾಲಸ್ಯ ಮಧ್ಯೇ ತು ಪಶ್ಯಾವೋ ವಿಪುಲಪ್ರಭಮ್ ।। ೫೫.

ಆ ಜ್ವಾಲೆಯ ವಲಯವು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿತ್ತು; ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಾರಿ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.

ಪ್ರಾದೇಶಮಾತ್ರಮವ್ಯಕ್ತಂ ಲಿಙ್ಗಂ ಪರಮದೀಪಿತಮ್। ನ ಚ ತತ್ಕಾಞ್ಚನಂ ಮಧ್ಯೇ ನ ಶೈಲಂ ನ ಚ ರಾಜತಮ್ ।। ೫೫.

ಅದರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮುಟ್ಟಿನಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಒಂದು ಗುರುತು ಇದ್ದಿತು; ಅದು ಚಿನ್ನವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಟ್ಟವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ಅನಿರ್ದ್ದೇಶ್ಯಮಚಿನ್ತ್ಯಞ್ಚ ಲಕ್ಷ್ಯಾಲಕ್ಷ್ಯಂ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಮಹೌಜಸಂ ಮಹಾಘೋರಂ ವರ್ದ್ಧಮಾನಂ ಭೃಶಂ ತದಾ। ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಯತಂ ನ್ಯಸ್ತಂ ಸರ್ವಭೂತಭಯಙ್ಕರಮ್ ।। ೫೫.

ಅದು ವರ್ಣನೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ, ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು, ಭಯಂಕರವಾದದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ, ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು.