ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ತತೋಽಹಂ ಪಾತುಮಾರಬ್ಧೋ ವಿಷಮನ್ತಕಸನ್ನಿಭಮ್। ಪಿಬತೋ ಮೇ ಮಹಾಘೋರಂ ವಿಷಂ ಸುರಭಯಙ್ಕರಮ್। ಕಣ್ಠಃ ಸಮಭವತ್ತೂರ್ಣಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಮೇ ವರವರ್ಣಿನಿ ।। ೫೪.

ನಂತರ ನಾನು ಆ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಂತಿರುವ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ; ಆ ಭಯಾನಕ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಕೂಡಲೇ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು, ಸುಂದರಿಯೇ.

ತಂದೃಷ್ಟ್ವೋ ತ್ಪಲಪತ್ರಾಭಂ ಕಣ್ಠೇ ಸಕ್ತಮಿವೋರಗಮ್ । ತಕ್ಷಕಂ ನಾಗರಾಜಾನಂ ಲೇಲಿಹಾನಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್ ।। ೫೪.

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀಲ ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ, ಆ ವಿಷವು ನನ್ನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಅದು ತಕ್ಷಕ ನಾಗರಾಜನು ನಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಥೋವಾಚ ಮಹಾತೇಜಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ। ಶೋಭಸೇ ತ್ವಂ ಮಹಾದೇವ ಕಣ್ಠೇನಾನೇನ ಸುವ್ರತ ।। ೫೪.

ಆಗ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಮಹಾದೇವಾ, ಈ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ನೀನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಧೈರ್ಯವಂತನೇ.'

ತತಸ್ತಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮಯಾ ಗಿರಿವರಾತ್ಮಜೇ। ಪಶ್ಯತಾಂ ದೇವಸಙ್ಗಾನಾಂ ದೈತ್ಯಾನಾಞ್ಚ ವರಾನನೇ ।। ೫೪.

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರ್ವತರಾಜನ ಮಗಳೇ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸುಂದರಿಯೇ,

ಯಕ್ಷಗನ್ಧರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪಿಶಾಚೋರಗರಕ್ಷಸಾಮ್। ಧೃತಂ ಕಣ್ಠೇ ವಿಷಂ ಘೋರಂ ನೀಲಕಣ್ಟಸ್ತತೋ ಹ್ಯಹಮ್ ।। ೫೪.

ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಭೂತಗಳು, ಪಿಶಾಚರು, ನಾಗರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ಮುಂದೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ವಿಷವನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನೀಲಕಂಠನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದೆ.

ತತ್ ಕಾಲಕೂಟಂ ವಿಷಮುಗ್ರತೇಜಃ ಕಣ್ಠೇ ಮಯಾ ಪರ್ವತರಾಜಪುತ್ರಿ। ನಿವೇಶ್ಯಮಾನಂ ಸುರದೈತ್ಯಸಙ್ಘೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಂ ವಿಸ್ಮಯಮಾಜಗಾಮ ।। ೫೪.

ಪರ್ವತರಾಜನ ಮಗಳೇ, ಆ ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕಾಲಕೂಟ ವಿಷವನ್ನು ನಾನು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರ ಗುಂಪುಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

ತತಃ ಸುರಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಸದೈತ್ಯೋರಗರಾಕ್ಷಸಾಃ। ಊಚುಃ ಪ್ರಾಞ್ಚಲಯೋ ಭೂತ್ವಾ ಮತ್ತಮಾತಙ್ಗಗಾಮಿನಿ ।। ೫೪.

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ನಾಗರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮದಮತ್ತ ಆನೆಗಳಂತೆ ನಡೆಯುವವಳೇ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಅಹೋ ಬಲಂ ವೀರ್ಯಪರಾಕ್ರಮಸ್ತೇ ಅಹೋ ಪುನರ್ಯೋಗಬಲಂ ತವೈವ। ಅಹೋ ಪ್ರಭುತ್ವಂ ತವ ದೇವದೇವ ಗಙ್ಗಾಜಲಾಸ್ಫಾಲಿತಮುಕ್ತಕೇಶ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೆಷ್ಟು ಮಹತ್ವವಾದದು! ನಿನ್ನ ಶೌರ್ಯ, ಧೈರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅಪಾರ! ನಿನ್ನ ಯೋಗಬಲವೂ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ದೇವತೆಗಳ ದೇವಾ, ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಿಂದ ತೊಯ್ದು ಹರಿದು ಬರುವ ಕೂದಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಭುತ್ವ ಎಷ್ಟು ಉನ್ನತವಾಗಿದೆ!

ತ್ವಮೇವ ವಿಷ್ಣುಶ್ಚತುರಾನನಸ್ತ್ವಂ ತ್ವಮೇವ ಮೃತ್ಯು ರ್ವರದಸ್ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಸೂರ್ಯೋ ರಜನೀಕರಶ್ಚ ತ್ವಮೇವ ಭೂಮಿಃ ಸಲಿಲಂ ತ್ವಮೇವ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ವಿಷ್ಣು, ನೀನೇ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳವನು; ನೀನೇ ಮರಣ, ನೀನೇ ವರ ನೀಡುವವನು; ನೀನೇ ಸೂರ್ಯ, ನೀನೇ ರಾತ್ರಿ ಮಾಡುವವನು; ನೀನೇ ಭೂಮಿ, ನೀನೇ ನೀರು.

ತ್ವಮೇವ ಯಜ್ಞೋ ನಿಯಮಸ್ತ್ವಮೇವ ತ್ವಮೇವ ಭೂತಂ ಭವಿತಾ ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಚಾದಿ ರ್ನಿಧನಂ ತ್ವಮೇವ ಸ್ಥೂಲಶ್ಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮಃ ಪುರುಷಸ್ತ್ವಮೇವ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ಯಜ್ಞ, ನೀನೇ ವ್ರತ; ನೀನೇ ಭೂತಕಾಲ, ನೀನೇ ಭವಿಷ್ಯ; ನೀನೇ ಆದಿ, ನೀನೇ ಅಂತ್ಯ; ನೀನೇ ಸ್ಥೂಲರೂಪಿ, ನೀನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮರೂಪಿ.

ತ್ವಮೇವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ಯ ಪರಸ್ಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ತ್ವಮೇವ ವಹ್ನಿಃ ಪವನಸ್ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಸರ್ವಸ್ಯ ಚರಾಚರಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಕರ್ತ್ತಾ ಪ್ರಲಯೇ ಚ ಗೋಪ್ತಾ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ನೀನೇ ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ; ನೀನೇ ಅಗ್ನಿ, ನೀನೇ ಗಾಳಿ; ನೀನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಚರಾಚರಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು.

ಇತೀದಮುಕ್ತ್ವಾ ವಚನಂ ಸುರೇನ್ದ್ರಾಃ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಸೋಮಂ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮೂರ್ದ್ನಾ। ಗತಾ ವಿಮಾನೈರನಿಗೃಹ್ಯ ವೇಗೈರ್ಮಹಾತ್ಮನೋ ಮೇರುಮುಪೇತ್ಯ ಸರ್ವೇ ।। ೫೪.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ದೇವೇಂದ್ರರು ಸೋಮವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮೆರುವನ್ನು ತಲುಪಿದರು.

ಇತ್ಯೇತತ್ಪರಮಂ ಗುಹ್ಯಂ ಪುಣ್ಯಾತ್ಪುಣ್ಯಮಹತ್ತರಮ್। ನೀಲಕಣ್ಠೇತಿ ಯತ್ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ವಿಖ್ಯಾತಂ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಮ್ ।। ೫೪.

ಈ ರೀತಿ 'ನೀಲಕಂಠ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿರುವ, ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ, ಪವಿತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಈ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು.

ಸ್ವಯಂ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾಂ ಪುಣ್ಯಾಂ ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನೀಮ್। ಯಸ್ತು ಧಾರಯತೇ ನಿತ್ಯಮೇನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮೋದ್ಭವಾಂ ಕಥಾಮ್। ತಸ್ಯಾಹಂ ಸಂಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಫಲಂ ವೈ ವಿಪುಲಂ ಮಹತ್ ।। ೫೪.

ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಹೇಳಿದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಯಾರು ಈ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಸದಾ ಧಾರಣೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಈಗ ಮಹಾ ಫಲವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಿಷಂ ತಸ್ಯ ವರಾರೋಹೇ ಸ್ಥಾವರಂ ಜಙ್ಗಮನ್ತಥಾ। ಗಾತ್ರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಚ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ತತ್ ಪ್ರತಿಹನ್ಯತೇ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೊ ಸುಂದರಿ, ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಯಾವ ವಿಷವೂ, ಅದು ಸ್ಥಾವರವಾಗಿರಲಿ ಜಂಗಮವಾಗಿರಲಿ, ತಲುಪಿದರೂ ಕೂಡ, ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಮಯತ್ಯಶುಭಂ ಘೋರಂ ದುಃಸ್ವಪ್ನಞ್ಚಾಪಕರ್ಷತಿ। ಸ್ತ್ರೀಷು ವಲ್ಲಭತಾಂ ಯಾತಿ ಸಭಾಯಾಂ ಪಾರ್ಥಿವಸ್ಯ ಚ ।। ೫೪.

ಅದು ಅಶುಭ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕವಾದದುಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಕೆಟ್ಟ ಕನಸುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ, ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ವಿವಾದೇ ಜಯಮಾಪ್ನೋತಿ ಯುದ್ಧೇ ಶೂರತ್ವಮೇವ ಚ। ಗಚ್ಛತಃ ಕ್ಷೇಮಮಧ್ವಾನಂ ಗೃಹೇ ಚ ನಿತ್ಯಸಮ್ಪದಃ ।। ೫೪.

ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಮನೆಗೆ ಸದಾ ಐಶ್ವರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ.

ಶರೀರಭೇದೇ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಗತಿಂ ತಸ್ಯ ವರಾನನೇ। ನೀಲಕಣ್ಠೋ ಹರಿಚ್ಛಮಶ್ರುಃ ಶಶಾಙ್ಕಾಙ್ಕಿತಮೂರ್ದ್ಧಜಃ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ ಸುಂದರಮುಖಿಯೆ, ಅವನು ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಅವನು ನೀಲಕಂಠನಂತೆ, ಹರಿಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಆನಂದದ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ, ಚಂದ್ರನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತ್ರ್ಯಕ್ಷಸ್ತ್ರಿಶೂಲಪಾಣಿಶ್ಚ ವೃಷಯಾನಃ ಪಿನಾಕಧೃಕ್। ನನ್ಧಿತುಲ್ಯಬಲಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ನನ್ದಿತುಲ್ಯಪರಾಕ್ರಮಃ ।। ೫೪.

ಅವನು ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದವನು, ಎಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವನು, ಪಿನಾಕ ಧರಿಸಿದವನು, ನಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯವನು, ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ನಂದಿಯಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಿಯೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ವಿಚರತ್ಯಚಿರಾತ್ ಸರ್ವಾನ್ ಸರ್ವಲೋಕಾನ್ಮಮಾಜ್ಞಯಾ । ನ ಹನ್ಯತೇ ಗತಿಸ್ತಸ್ಯ ಅನಿಲಸ್ಯ ಯಥಾಮ್ಬರೇ। ಮಮ ತುಲ್ಯಬಲೋ ಭೂತ್ವಾ ತಿಷ್ಠತ್ಯಾಭೂತಸಮ್ಪ್ಲವಮ್ ।। ೫೪.

ಅವನು ನನ್ನ ಆದೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಗನೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಹಾನಿಯೂ ಆಗದು, ಅವನ ಚಲನೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಗಾಳಿಯಂತಿರುತ್ತದೆ; ನನ್ನ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಅವನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಲಯವಾಗುವವರೆಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಮಮ ಭಕ್ತಾ ವರಾರೋಹೇ ಯೇ ಚ ಶ್ರೃಣ್ವನ್ತಿ ಮಾನವಾಃ। ತೇಷಾಂ ಗತಿಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಇಹ ಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ಚ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ ಸುಂದರಿ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಮಾನವರು, ಇವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ವೇದಮಾಪ್ನೋತಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯೋ ಜಯತೇ ಮಹೀಮ್। ವೈಶ್ಯಸ್ತು ಲಭತೇ ಲಾಭಂ ಶೂದ್ರಃ ಸುಖಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ ।। ೫೪.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ವೈಶ್ಯನು ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಶೂದ್ರನು ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವ್ಯಾಧಿತೋ ಮುಚ್ಯತೇ ರೋಗಾದ್ಬದ್ಧೋ ಮುಚ್ಯೇತ ಬನ್ಧನಾತ್। ಗುರ್ವಿಣೀ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ಕನ್ಯಾ ವಿನ್ದತಿ ಸತ್ಪತಿಮ್। ನಷ್ಟಞ್ಚ ಲಭತೇ ಸರ್ವಮಿಹಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ಚ ।। ೫೪.

ರೋಗಿಯಾದವನು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಗರ್ಭಿಣಿಗೆ ಪುತ್ರನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ, ಕನ್ಯೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಪತಿ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದದ್ದನ್ನೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಗವಾಂ ಶತಸಹಸ್ರಸ್ಯ ಸಮ್ಯಗ್ದತ್ತಸ್ಯ ಯತ್ ಫಲಮ್। ತತ್ ಫಲಂ ಭವತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಭೋರ್ದಿವ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಕಥಾಮ್ ।। ೫೪.

ನೂರು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಇದೆಯೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಈ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪಾದಂ ವಾ ಯದಿ ವಾಪ್ಯರ್ದ್ಧಂ ಶ್ಲೋಕಂ ಶ್ಲೋಕಾರ್ದ್ಧಮೇವ ವಾ। ಯಸ್ತು ಧಾರಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ರುದ್ರಲೋಕಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ ।। ೫೪.

ಯಾರು ಈ ಕಥೆಯ ಒಂದು ಪಾದವನ್ನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಅರ್ಧ ಶ್ಲೋಕವನ್ನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಶ್ಲೋಕದ ಅರ್ಧವನ್ನಾದರೂ ಸದಾ ಧಾರಣೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಕಥಾಮಿಮಾಂ ಪುಣ್ಯಫಲಾದಿಯುಕ್ತಾಂ ನಿವೇದ್ಯ ದೇವ್ಯಾಃ ಶಶಿಬದ್ಧ ಮೂರ್ದ್ಧಜಃ। ವೃಷಸ್ಯ ಪೃಷ್ಠೇನ ಸಹೋಮಯಾ ಪ್ರಭುರ್ಜಗಾಮ ಕಿಷ್ಕಿನ್ಧಗುಹಾಂ ಗುಹಪ್ರಿಯಃ ।। ೫೪.

ಈ ಪುಣ್ಯ ಫಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಚಂದ್ರನನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪ್ರಭು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತುಮೇಲೆ ಏರಿ, ಗುಹನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಿಷ್ಕಿಂಧಾ ಗುಹೆಗೆ ಹೊರಟರು.

ಕ್ರಾನ್ತಂ ಮಯಾ ಪಾಪಹರಂ ಮಹಾಪದಂ ನಿವೇದ್ಯ ತೇಭ್ಯಃ ಪ್ರದದೌ ಪ್ರಭಞ್ಜನಃ। ಅಧೀತ್ಯ ಸರ್ವಂ ತ್ವಖಿಲಂ ಸುಲಕ್ಷಣಂ ಜಗಾಮ ಆದಿತ್ಯಪಥಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಃ ।। ೫೪.

ನಾನು ಈ ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಪವನದೇವರು ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿ, ಆ ಉತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸೂರ್ಯನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ಗುಣಕರ್ಮಪ್ರಭಾವೈಶ್ಚ ಕೋಽಧಿಕೋ ವದತಾಂ ವರಃ। ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಹೇ ಸಮ್ಯಗಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಗುಣವಿಸ್ತರಮ್ ।। ೫೫.

ಗುಣ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ? ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಅತ್ರಾಪ್ಯುದಾಹರನ್ತೀಮಮಿತಿ ಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಮಹಾದೇವಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ವಿಭುತ್ವಞ್ಚ ಮಹಾತ್ಮನಃ ।। ೫೫.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಮಹಾದೇವನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತದೆ.