ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಭಗವತಾ ಪೂರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕಕರ್ತೃಣಾ। ಸ್ತುತೋಽಹಂ ವಿವಿಧೈಃ ಸ್ತೋತ್ರೈ ರ್ವೇದವೇದಾಙ್ಗಸಮ್ಭವೈಃ ।। ೫೪.

ಹೀಗೆ, ಹಿಂದೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು, ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ತತಃ ಪ್ರೀತೋ ಹ್ಯಹಂ ತಸ್ಮೈ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಸುಮಹಾತ್ಮನೇ। ತತೋಽಹಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಯಾ ವಾಚಾ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರುವಮ್ ।। ೫೪.

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದೆ.

ಭಗವನ್ ಭೂತಭವ್ಯೇಶ ಲೋಕನಾಥ ಜಗತ್ಪತೇ। ಕಿಂ ಕಾರ್ಯೇ ತೇ ಮಯಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಕರ್ತ್ತವ್ಯಂ ವದ ಸುವ್ರತ ।। ೫೪.

ಭಗವಂತ, ಭೂತ ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಲೋಕಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು? ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನೀನು ಹೇಳು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಮ್ಬುಜೇಕ್ಷಣಃ । ಭೂತಭವ್ಯಭವನ್ನಾಥ ಶ್ರೂಯತಾಂ ಕಾರಣೇಶ್ವರ ।। ೫೪.

ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನಗಳ ಒಡೆಯನೇ, ಕಾರಣಗಳ ದೇವನೇ, ಕೇಳು.'

ಸುರಾಸುರೈರ್ಮಥ್ಯಮಾನೇ ಪಯೋಧಾವಮ್ಬುಜೇಕ್ಷಣ। ಭಗವನ್ಮೇಘ ಸಙ್ಕಾಶಂ ನೀಲಜೀಮೂತಸನ್ನಿಭಮ್ ।। ೫೪.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನೇ, ಮেঘದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ನೀಲಿಯ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ರೂಪ ಹೊರಬಂದಿತು.

ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಂ ವಿಷಙ್ಘೋರಂ ಸಂವರ್ತ್ತಾಗ್ನಿಸಮಪ್ರಭಮ್। ಕಾಲಮೃತ್ಯುರಿವೋದ್ಭೂತಂ ಯುಗಾನ್ತಾದಿತ್ಯವರ್ಚ್ಚಸಮ್ ।। ೫೪.

ಅದು ಭಯಾನಕವಾದ ವಿಷವಾಗಿತ್ತು, ಸಂಹಾರದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾಲಮೃತ್ಯುವಿನಂತೆ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳದು, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೋತ್ಸಾದಿ ಸೂರ್ಯಾಭಂ ವಿಸ್ಫುರನ್ತಂ ಸಮನ್ತತಃ। ಅಗ್ರೇ ಸಮುತ್ಥಿತಂ ತಸ್ಮಿನ್ ವಿಷಙ್ಕಾಲಾನಲಪ್ರಭಮ್ ।। ೫೪.

ಅದು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ವಿಷವು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಬಂದಿತು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತುಂ ವಯಂ ಸರ್ವೇ ಭೀತಾಃ ಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತಚೇತಸಃ। ತತ್ ಪಿಬಸ್ವ ಮಹಾದೇವ ಲೋಕಾನಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ । ಭವಾನಗ್ರ್ಯಸ್ಯ ಭೋಕ್ತಾ ವೈ ಭವಾಂಶ್ವೈವ ವರಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೫೪.

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡೆವು; 'ಮಹಾದೇವಾ, ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಈ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯು. ನೀನೇ ಮುಖ್ಯ ಭೋಗಿ, ನೀನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ.' ಎಂದು ಕೇಳಿದೆವು.

ತ್ವಾಮೃತೇಽನ್ಯೋ ಮಹಾದೇವ ವಿಷಂ ಸೋಢುಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ । ನಾಸ್ತಿ ಕಶ್ಚಿತ್ ಪುಮಾನ್ ಶಕ್ತಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇಷು ಚ ಗೀಯತೇ ।। ೫೪.

ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾದೇವಾ, ಈ ವಿಷವನ್ನು ಸಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ತಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಬಾಢಮಿತ್ಯೇವ ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಯ ವರಾನನೇ ।। ೫೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, 'ಹೌದು' ಎಂದು ನಾನು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ, ಸುಂದರಿಯೇ.

ತತೋಽಹಂ ಪಾತುಮಾರಬ್ಧೋ ವಿಷಮನ್ತಕಸನ್ನಿಭಮ್। ಪಿಬತೋ ಮೇ ಮಹಾಘೋರಂ ವಿಷಂ ಸುರಭಯಙ್ಕರಮ್। ಕಣ್ಠಃ ಸಮಭವತ್ತೂರ್ಣಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಮೇ ವರವರ್ಣಿನಿ ।। ೫೪.

ನಂತರ ನಾನು ಆ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಂತಿರುವ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ; ಆ ಭಯಾನಕ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಕೂಡಲೇ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು, ಸುಂದರಿಯೇ.

ತಂದೃಷ್ಟ್ವೋ ತ್ಪಲಪತ್ರಾಭಂ ಕಣ್ಠೇ ಸಕ್ತಮಿವೋರಗಮ್ । ತಕ್ಷಕಂ ನಾಗರಾಜಾನಂ ಲೇಲಿಹಾನಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್ ।। ೫೪.

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀಲ ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ, ಆ ವಿಷವು ನನ್ನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಅದು ತಕ್ಷಕ ನಾಗರಾಜನು ನಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಥೋವಾಚ ಮಹಾತೇಜಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ। ಶೋಭಸೇ ತ್ವಂ ಮಹಾದೇವ ಕಣ್ಠೇನಾನೇನ ಸುವ್ರತ ।। ೫೪.

ಆಗ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಮಹಾದೇವಾ, ಈ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ನೀನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಧೈರ್ಯವಂತನೇ.'

ತತಸ್ತಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮಯಾ ಗಿರಿವರಾತ್ಮಜೇ। ಪಶ್ಯತಾಂ ದೇವಸಙ್ಗಾನಾಂ ದೈತ್ಯಾನಾಞ್ಚ ವರಾನನೇ ।। ೫೪.

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರ್ವತರಾಜನ ಮಗಳೇ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸುಂದರಿಯೇ,

ಯಕ್ಷಗನ್ಧರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪಿಶಾಚೋರಗರಕ್ಷಸಾಮ್। ಧೃತಂ ಕಣ್ಠೇ ವಿಷಂ ಘೋರಂ ನೀಲಕಣ್ಟಸ್ತತೋ ಹ್ಯಹಮ್ ।। ೫೪.

ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಭೂತಗಳು, ಪಿಶಾಚರು, ನಾಗರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ಮುಂದೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ವಿಷವನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನೀಲಕಂಠನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದೆ.

ತತ್ ಕಾಲಕೂಟಂ ವಿಷಮುಗ್ರತೇಜಃ ಕಣ್ಠೇ ಮಯಾ ಪರ್ವತರಾಜಪುತ್ರಿ। ನಿವೇಶ್ಯಮಾನಂ ಸುರದೈತ್ಯಸಙ್ಘೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಂ ವಿಸ್ಮಯಮಾಜಗಾಮ ।। ೫೪.

ಪರ್ವತರಾಜನ ಮಗಳೇ, ಆ ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕಾಲಕೂಟ ವಿಷವನ್ನು ನಾನು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರ ಗುಂಪುಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

ತತಃ ಸುರಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಸದೈತ್ಯೋರಗರಾಕ್ಷಸಾಃ। ಊಚುಃ ಪ್ರಾಞ್ಚಲಯೋ ಭೂತ್ವಾ ಮತ್ತಮಾತಙ್ಗಗಾಮಿನಿ ।। ೫೪.

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ನಾಗರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮದಮತ್ತ ಆನೆಗಳಂತೆ ನಡೆಯುವವಳೇ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಅಹೋ ಬಲಂ ವೀರ್ಯಪರಾಕ್ರಮಸ್ತೇ ಅಹೋ ಪುನರ್ಯೋಗಬಲಂ ತವೈವ। ಅಹೋ ಪ್ರಭುತ್ವಂ ತವ ದೇವದೇವ ಗಙ್ಗಾಜಲಾಸ್ಫಾಲಿತಮುಕ್ತಕೇಶ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೆಷ್ಟು ಮಹತ್ವವಾದದು! ನಿನ್ನ ಶೌರ್ಯ, ಧೈರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅಪಾರ! ನಿನ್ನ ಯೋಗಬಲವೂ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ದೇವತೆಗಳ ದೇವಾ, ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಿಂದ ತೊಯ್ದು ಹರಿದು ಬರುವ ಕೂದಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಭುತ್ವ ಎಷ್ಟು ಉನ್ನತವಾಗಿದೆ!

ತ್ವಮೇವ ವಿಷ್ಣುಶ್ಚತುರಾನನಸ್ತ್ವಂ ತ್ವಮೇವ ಮೃತ್ಯು ರ್ವರದಸ್ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಸೂರ್ಯೋ ರಜನೀಕರಶ್ಚ ತ್ವಮೇವ ಭೂಮಿಃ ಸಲಿಲಂ ತ್ವಮೇವ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ವಿಷ್ಣು, ನೀನೇ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳವನು; ನೀನೇ ಮರಣ, ನೀನೇ ವರ ನೀಡುವವನು; ನೀನೇ ಸೂರ್ಯ, ನೀನೇ ರಾತ್ರಿ ಮಾಡುವವನು; ನೀನೇ ಭೂಮಿ, ನೀನೇ ನೀರು.

ತ್ವಮೇವ ಯಜ್ಞೋ ನಿಯಮಸ್ತ್ವಮೇವ ತ್ವಮೇವ ಭೂತಂ ಭವಿತಾ ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಚಾದಿ ರ್ನಿಧನಂ ತ್ವಮೇವ ಸ್ಥೂಲಶ್ಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮಃ ಪುರುಷಸ್ತ್ವಮೇವ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ಯಜ್ಞ, ನೀನೇ ವ್ರತ; ನೀನೇ ಭೂತಕಾಲ, ನೀನೇ ಭವಿಷ್ಯ; ನೀನೇ ಆದಿ, ನೀನೇ ಅಂತ್ಯ; ನೀನೇ ಸ್ಥೂಲರೂಪಿ, ನೀನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮರೂಪಿ.

ತ್ವಮೇವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ಯ ಪರಸ್ಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ತ್ವಮೇವ ವಹ್ನಿಃ ಪವನಸ್ತ್ವಮೇವ। ತ್ವಮೇವ ಸರ್ವಸ್ಯ ಚರಾಚರಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಕರ್ತ್ತಾ ಪ್ರಲಯೇ ಚ ಗೋಪ್ತಾ ।। ೫೪.

ನೀನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ನೀನೇ ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ; ನೀನೇ ಅಗ್ನಿ, ನೀನೇ ಗಾಳಿ; ನೀನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಚರಾಚರಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು.

ಇತೀದಮುಕ್ತ್ವಾ ವಚನಂ ಸುರೇನ್ದ್ರಾಃ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಸೋಮಂ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮೂರ್ದ್ನಾ। ಗತಾ ವಿಮಾನೈರನಿಗೃಹ್ಯ ವೇಗೈರ್ಮಹಾತ್ಮನೋ ಮೇರುಮುಪೇತ್ಯ ಸರ್ವೇ ।। ೫೪.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ದೇವೇಂದ್ರರು ಸೋಮವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮೆರುವನ್ನು ತಲುಪಿದರು.

ಇತ್ಯೇತತ್ಪರಮಂ ಗುಹ್ಯಂ ಪುಣ್ಯಾತ್ಪುಣ್ಯಮಹತ್ತರಮ್। ನೀಲಕಣ್ಠೇತಿ ಯತ್ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ವಿಖ್ಯಾತಂ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಮ್ ।। ೫೪.

ಈ ರೀತಿ 'ನೀಲಕಂಠ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿರುವ, ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ, ಪವಿತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಈ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು.

ಸ್ವಯಂ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾಂ ಪುಣ್ಯಾಂ ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನೀಮ್। ಯಸ್ತು ಧಾರಯತೇ ನಿತ್ಯಮೇನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮೋದ್ಭವಾಂ ಕಥಾಮ್। ತಸ್ಯಾಹಂ ಸಂಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಫಲಂ ವೈ ವಿಪುಲಂ ಮಹತ್ ।। ೫೪.

ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಹೇಳಿದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಯಾರು ಈ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಸದಾ ಧಾರಣೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಈಗ ಮಹಾ ಫಲವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಿಷಂ ತಸ್ಯ ವರಾರೋಹೇ ಸ್ಥಾವರಂ ಜಙ್ಗಮನ್ತಥಾ। ಗಾತ್ರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಚ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ತತ್ ಪ್ರತಿಹನ್ಯತೇ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೊ ಸುಂದರಿ, ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಯಾವ ವಿಷವೂ, ಅದು ಸ್ಥಾವರವಾಗಿರಲಿ ಜಂಗಮವಾಗಿರಲಿ, ತಲುಪಿದರೂ ಕೂಡ, ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಮಯತ್ಯಶುಭಂ ಘೋರಂ ದುಃಸ್ವಪ್ನಞ್ಚಾಪಕರ್ಷತಿ। ಸ್ತ್ರೀಷು ವಲ್ಲಭತಾಂ ಯಾತಿ ಸಭಾಯಾಂ ಪಾರ್ಥಿವಸ್ಯ ಚ ।। ೫೪.

ಅದು ಅಶುಭ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕವಾದದುಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಕೆಟ್ಟ ಕನಸುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ, ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ವಿವಾದೇ ಜಯಮಾಪ್ನೋತಿ ಯುದ್ಧೇ ಶೂರತ್ವಮೇವ ಚ। ಗಚ್ಛತಃ ಕ್ಷೇಮಮಧ್ವಾನಂ ಗೃಹೇ ಚ ನಿತ್ಯಸಮ್ಪದಃ ।। ೫೪.

ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಮನೆಗೆ ಸದಾ ಐಶ್ವರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ.

ಶರೀರಭೇದೇ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಗತಿಂ ತಸ್ಯ ವರಾನನೇ। ನೀಲಕಣ್ಠೋ ಹರಿಚ್ಛಮಶ್ರುಃ ಶಶಾಙ್ಕಾಙ್ಕಿತಮೂರ್ದ್ಧಜಃ ।। ೫೪.

ಅಯ್ಯೋ ಸುಂದರಮುಖಿಯೆ, ಅವನು ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಅವನು ನೀಲಕಂಠನಂತೆ, ಹರಿಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಆನಂದದ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ, ಚಂದ್ರನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತ್ರ್ಯಕ್ಷಸ್ತ್ರಿಶೂಲಪಾಣಿಶ್ಚ ವೃಷಯಾನಃ ಪಿನಾಕಧೃಕ್। ನನ್ಧಿತುಲ್ಯಬಲಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ನನ್ದಿತುಲ್ಯಪರಾಕ್ರಮಃ ।। ೫೪.

ಅವನು ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದವನು, ಎಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವನು, ಪಿನಾಕ ಧರಿಸಿದವನು, ನಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯವನು, ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ನಂದಿಯಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಿಯೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.