ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸುರಗಣಾನ್ ಭೀತಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮೋ ವಾಚ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ। ಕಿಮರ್ಥಂ ಭೋ ಮಹಾಭಾಗಾ ಭೀತಾ ಉದ್ವಿಗ್ನಚೇತಸಃ ।। ೫೪.

ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ನಿಮಗೆ ಏನು ಭಯ, ಏಕೆ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತೆಗೊಂಡಿದೆ?'

ಮಯಾಷ್ಟಗುಣಮೈಶ್ವರ್ಯಂ ಭವತಾಂ ಸಮ್ಪ್ರಕಲ್ಪಿತಮ್। ಕೇನ ವ್ಯಾವರ್ತ್ತಿತೈಶ್ವರ್ಯಾ ಯೂಯಂ ವೈ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ ।। ೫೪.

'ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಎಂಟು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ದೇವತೆಗಳೆ, ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ?'

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಯೇಶ್ವರಾ ಯೂಯಂ ಸರ್ವೇ ವೈ ವಿಗತಜ್ವರಾಃ। ಪ್ರಜಾಸರ್ಗೇ ನ ಸೋಽಸ್ತೀಹ ಆಜ್ಞಾಂ ಯೋ ಮೇ ನಿವರ್ತ್ತಯೇತ್ ।। ೫೪.

'ನೀವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯರು, ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದೀರಿ. ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆದೇಶವನ್ನು ಯಾರೂ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'

ವಿಮಾನಗಾಮಿನಃ ಸರ್ವೇ ಸರ್ವೇ ಸ್ವಚ್ಛನ್ದಗಾಮಿನಃ। ಅಧ್ಯಾತ್ಮೇ ಚಾಧಿಭೂತೇ ಚ ಅಧಿದೈವೇ ಚ ನಿತ್ಯಶಃ। ಪ್ರಜಾಃ ಕರ್ಮವಿಪಾಕೇನ ಶಕ್ತಾ ಯೂಯಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತಿತುಮ್ ।। ೫೪.

'ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರು, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವವರು. ಆತ್ಮ, ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ, ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮಫಲದಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದೀರಿ.'

ತತ್ಕಿಮರ್ಥಂ ಭಯೋದ್ವಿಗ್ನಾ ಮೃಗಾಃ ಸಿಂಹಾರ್ದಿತಾ ಇವ। ಕಿಂ ದುಃಖಂ ಕೇನ ಸನ್ತಾಪಃ ಕುಲೋ ವಾ ಭಯಮಾಗತಮ್। ಏತತ್ಸರ್ವಂ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ಶೀಗ್ರಮಾಖ್ಯಾತುಮರ್ಹಥ ।। ೫೪.

'ಹಾಗಾದರೆ, ನೀವು ಯಾಕೆ ಭಯದಿಂದ deerಗಳು ಸಿಂಹವನ್ನು ಕಂಡಂತೆ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ? ಯಾವ ದುಃಖ, ಯಾವ ಪೀಡೆ, ಅಥವಾ ಯಾವ ಅಪಾಯ ನಿಮ್ಮ ವಂಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಬೇಗನೆ ಹೇಳಿರಿ.'

ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ತತಸ್ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವೈ ಮಹಾತ್ಮನಃ। ಊಚುಸ್ತೇ ಋಷಿಭಿಃ ಸಾರ್ಧ್ಧಂ ಸುರದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರದಾನವಾಃ ।। ೫೪.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಋಷಿಗಳೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಇಂದ್ರರು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಸುರಾಸುರೈರ್ಮಥ್ಯಮಾನೇ ಪಾಥೋಧೌ ಚ ಮಹಾತ್ಮಭಿಃ। ಭುಜಙ್ಗಭೃಙ್ಗಸಙ್ಕಾಶಂ ನೀಲಜೀಮೂತಸನ್ನಿಭಮ್। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಂ ವಿಷಂ ಘೋರಂ ಸಂವರ್ತಾಗ್ನಿಸಮಪ್ರಭಮ್ ।। ೫೪.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದಾನವರು ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಾವುಗಳ ಗುಂಪಿನಂತೆ, ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಭಯಾನಕ ವಿಷವು ಹೊರಬಂದಿತು.

ಕಾಲಮೃತ್ಯುರಿವೋದ್ಭೂತಂ ಯುಗಾನ್ತಾದಿತ್ಯವರ್ಚಸಮ್। ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೋತ್ಸಾದಿ ಸೂರ್ಯಾಭಂ ಪ್ರಸ್ಫುರನ್ತಂ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೫೪.

ಅದು ಕಾಲ ಮತ್ತು ಮರಣದಂತೆ ಎದ್ದಿತು, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿಷೇಣೋತ್ತಿಷ್ಠಮಾನೇನ ಕಾಲಾನಲಸಮತ್ವಿಷಾ। ನಿರ್ದಗ್ಧೋ ರಕ್ತಗೌರಾಙ್ಗಃ ಕೃತಕೃಷ್ಣೋ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೫೪.

ಆ ವಿಷವು ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಎದ್ದಾಗ, ರಕ್ತವರ್ಣ ಮತ್ತು ಗೋರೆಂಗಿನ ದೇಹವಿದ್ದ ಜನಾರ್ದನನು ಸುಟ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗಿಹೋದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಂ ರಕ್ತಗೌರಾಙ್ಗಂ ಕೃತಕೃಷ್ಣಂ ಜನಾರ್ದನಮ್। ಭೀತಾಃ ಸರ್ವೇ ವಯಂ ದೇವಾಸ್ತ್ವಾಮೇವ ಶರಣಂ ಗತಾಃ ।। ೫೪.

ಆ ರಕ್ತಗೌರದೇಹಿಯ ಜನಾರ್ದನನು ಕಪ್ಪಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾವು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಪಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಶರಣು ಹೋದೆವು.

ಸುರಾಣಾಮಸುರಾಣಾಞ್ಚ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ಪಿತಾಮಹಃ। ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಮಹಾತೇಜಾ ಲೋಕಾನಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ ।। ೫೪.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಪಿತಾಮಹನು ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೃಣುಧ್ವಂ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವೇ ಋಷಯಶ್ಚ ತಪೋಧನಾಃ। ಯತ್ತದಗ್ರೇ ಸಮುತ್ಪನ್ನಂ ಮಥ್ಯಮಾನೇ ಮಹೋದಧೌ ।। ೫೪.

ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಋಷಿಗಳೂ, ನೀವು ಕೇಳಿರಿ—ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುವಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ಏನು ಹುಟ್ಟಿತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ವಿಷಂ ಕಾಲಾನಲಪ್ರಖ್ಯಂ ಕಾಲಕೂಟೇತಿ ವಿಶ್ರುತಮ್। ಯೇನ ಪ್ರೋದ್ಭೂತಮಾತ್ರೇಣ ಕೃತಕೃಷ್ಣೋ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೫೪.

ಅದು ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತಿರುವ ವಿಷವಾಗಿತ್ತು, ಕಾಲಕುಟವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅದು ಹೊರಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಜನಾರ್ದನನು ಕಪ್ಪಾಗಿಬಿಟ್ಟನು.

ತಸ್ಯ ವಿಷ್ಣುರಹಞ್ಚಾಪಿ ಸರ್ವೇ ತೇ ಸುರಪುಙ್ಗವಾಃ। ನ ಶಕ್ನುವನ್ತಿ ವೈ ಸೋಢುಂ ವೇಗಮನ್ಯೇ ತು ಶಙ್ಕರಾತ್ ।। ೫೪.

ಆ ವಿಷದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವೂ ನಾನು ಸಹ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಶಂಕರನೇ ತಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪಝಗರ್ಭಾಭಃ ಪಝಯೋನಿರಯೋನಿಜಃ । ತತಃ ಸ್ತೋತುಂ ಸಮಾರಬ್ಧೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ।। ೫೪.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಕಮಲದೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ, ಸ್ವಯಂಭುವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ನಮಸ್ತೇಽನೇಕಚಕ್ಷುಷೇ। ನಮಃ ಪಿನಾಕಹಸ್ತಾಯ ವಜ್ರಹಸ್ತಾಯ ವೈ ನಮಃ ।। ೫೪.

ಓ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನೆ, ಅನೇಕ ಕಣ್ಣುಗಳೊಡನೆ ಇರುವವನೆ, ಪಿನಾಕವನ್ನು ಹಿಡಿದವನೆ, ವಜ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯನಾಥಾಯ ಭೂತಾನಾಮ್ಪತಯೇ ನಮಃ। ನಮಃ ಸುರಾರಿಸಂಹರ್ತ್ರೇ ತಾಪಸಾಯ ತ್ರಿಚಕ್ಷುಷೇ ।। ೫೪.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಿಗೆ, ತಪಸ್ವಿಗೆ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಬ್ರಹಮಣೇ ಚೈವ ರುದ್ರಾಯ ವಿಷ್ಣವೇ ಚೈವ ತೇ ನಮಃ। ಸಾಙ್ಖ್ಯಾಯ ಚೈವ ಯೋಗಾಯ ಭೂತಗ್ರಾಮಾಯ ವೈ ನಮಃ ।। ೫೪.

ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿಯೂ, ರುದ್ರನಾಗಿಯೂ, ವಿಷ್ಣುವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಾಂಖ್ಯನಾಗಿಯೂ, ಯೋಗಿಯಾಗಿಯೂ, ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಗುಂಪಾಗಿಯೂ ಇರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಮನ್ಮತಾಙ್ಗವಿನಾಶಾಯ ಕಾಲಕಾಲಾಯ ವೈ ನಮಃ। ರುದ್ರಾಯ ಚ ಸುರೇಶಾಯ ದೇವದೇವಾಯ ತೇ ನಮಃ। ೫೪.

ಮದನನನ್ನೂ, ಗಜವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಕಾಲದ ಕಾಲನಿಗೆ, ರುದ್ರನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ, ದೇವರಲ್ಲಿ ದೇವನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಕಪರ್ದಿನೇ ಕರಾಲಾಯ ಶಙ್ಕರಾಯ ಕಪಾಲಿನೇ। ವಿರೂಪಾಯೈಕರೂಪಾಯ ಶಿವಾಯ ವರದಾಯ ಚ ।। ೫೪.

ಜಟಾಧಾರಿಯಾದವನಿಗೆ, ಭಯಂಕರನಿಗೆ, ಶುಭಕರನಿಗೆ, ಕಪಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ, ವಿಚಿತ್ರರೂಪನಿಗೆ, ಏಕರೂಪನಿಗೆ, ಶಿವನಿಗೆ, ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ತ್ರಿಪುರಘ್ನಾಯ ವನ್ದ್ಯಾಯ ಮಾತೄಣಾಮ್ಪತಯೇ ನಮಃ। ಬುದ್ಧಾಯ ಚೈವ ಶುದ್ಧಾಯ ಮುಕ್ತಾಯ ಕೇವಲಾಯ ಚ ।। ೫೪.

ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನಿಗೆ, ಪೂಜ್ಯನಿಗೆ, ಮಾತೃಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಯೂ, ಶುದ್ಧನೂ, ಮುಕ್ತನೂ, ಏಕಾಂತಿಯಾದವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಃ ಕಮಲಹಸ್ತಾಯ ದಿಗ್ವಾಸಾಯ ಶಿಖಣ್ಡಿನೇ । ಲೋಕ ತ್ರಯವಲಿಧಾತ್ರೇ ಚ ಚನ್ದ್ರಾಯ ವರುಣಾಯ ಚ ।। ೫೪.

ಕಮಲಹಸ್ತನಿಗೆ, ದಿಗ್ವಾಸನಿಗೆ, ಶಿಖಂಡಿನಿಗೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಚಂದ್ರನಿಗೂ, ವರುಣನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಅಗ್ರಾಯ ಚೈವ ಚೋಗ್ರಾಯ ವಿಪ್ರಾಯಾನೇಕಚಕ್ಷುಷೇ। ರಜಸೇ ಚೈವ ಸತ್ತ್ವಾಯ ತಮಸೇಽವ್ಯಕ್ತಯೋನಯೇ ।। ೫೪.

ಮುಖ್ಯನಿಗೂ, ಭಯಂಕರನಿಗೂ, ಜ್ಞಾನಿಯಿಗೂ, ಅನೇಕ ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನಿಗೂ, ರಜಸ್ಸಿಗೆ, ಸತ್ತ್ವಕ್ಕೆ, ತಮಸ್ಸಿಗೆ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮೂಲಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಿತ್ಯಾಯಾನಿತ್ಯರೂಪಾಯ ನಿತ್ಯಾನಿತ್ಯಾಯ ವೈ ನಮಃ। ವ್ಯಕ್ತಾಯ ಚೈವಾವ್ಯಕ್ತಾಯ ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಾಯ ವೈ ನಮಃ ।। ೫೪.

ಶಾಶ್ವತರೂಪನಿಗೂ, ಅಶಾಶ್ವತರೂಪನಿಗೂ, ಶಾಶ್ವತ-ಅಶಾಶ್ವತನಿಗೂ, ವ್ಯಕ್ತನಿಗೂ, ಅವ್ಯಕ್ತನಿಗೂ, ವ್ಯಕ್ತ-ಅವ್ಯಕ್ತನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಚಿನ್ತ್ಯಾಯ ಚೈವಾಚಿನ್ತ್ಯಾಯ ಚಿನ್ತ್ಯಾಚಿನ್ತ್ಯಾಯ ವೈ ನಮಃ। ಭಕ್ತಾನಾಮಾರ್ತಿನಾಶಾಯ ನರನಾರಾಯಣಾಯ ಚ ।। ೫೪.

ಚಿಂತಿಸಬಹುದಾದವನಿಗೂ, ಚಿಂತಿಸಲಾಗದವನಿಗೂ, ಚಿಂತಿಸಬಹುದೂ ಅಲ್ಲದವನಿಗೂ, ಭಕ್ತರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನಿಗೂ, ನರನಾರಾಯಣನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಉಮಾಪ್ರಿಯಾಯ ಶರ್ವಾಯ ನನ್ದಿಚಕ್ರಾಙ್ಕಿತಾಯ ಚ। ಪಕ್ಷಮಾಸಾರ್ದ್ಧಮಾಸಾಯ ನಮಃ ಸಂವತ್ಸರಾಯ ಚ ।। ೫೪.

ಉಮಾಪ್ರಿಯನಿಗೆ, ಶರ್ವನಿಗೆ, ನಂದಿಯ ಚಿಹ್ನೆಯಿರುವವನಿಗೆ, ಪಾಕ್ಷಿಕ, ಮಾಸಿಕ, ಅರ್ಧಮಾಸಿಕ, ಸಂವತ್ಸರ ರೂಪಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಬಹುರೂಪಾಯ ಮುಣ್ಡಾಯ ದಣ್ಡಿನೇಽಥ ವರೂಥಿನೇ। ನಮಃ ಕಪಾಲಹಸ್ತಾಯ ದಿಗ್ವಾಸಾಯ ಶಿಖಣಿಡನೇ ।। ೫೪.

ಬಹುರೂಪನಿಗೆ, ಮುಂಡನಿಗೆ, ದಂಡಧಾರಿಯಿಗೂ, ನಾಯಕನಿಗೂ, ಕಪಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೂ, ದಿಗ್ವಾಸನಿಗೂ, ಶಿಖಂಡಿನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಧ್ವಜಿನೇ ರಥಿನೇ ಚೈವ ಯಮಿನೇ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣೇ। ಋಗ್ಯಜುಃ ಸಾಮವೇದಾಯ ಪುರುಷಾಯೇಶ್ವರಾಯ ಚ। ಇತ್ಯೇವಮಾದಿಚರಿತೈಸ್ತುಭ್ಯಂ ದೇವ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ।। ೫೪.

ಧ್ವಜವಂತರಿಗೂ, ರಥಾರೂಢನಿಗೂ, ಯಮನಿಗೂ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗೂ, ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ ರೂಪಗಳಿಗೂ, ಪುರುಷನಿಗೂ, ಈಶ್ವರನಿಗೂ, ಇಂತಹ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ ನಿನಗೆ ದೇವಾ, ನಮಸ್ಕಾರ.

ಏವಂ ಸ್ತುತಸ್ತತೋ ದೇವೈಃ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ವರಾನನೇ ।। ೫೪.

ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೆ,