ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಇತ್ಯೇತೈಃ ಕಾರಣೈಃ ಶುದ್ಧೈಸ್ತೇಽ ಮ़ತತ್ವಂ ಹಿ ಭೇಜಿರೇ। ಆಭೂತಸಮ್ಪ್ಲವಸ್ಥಾನಮಮೃತತ್ವಂ ವಿಭಾವ್ಯತೇ ॥ ೫೦.

ಈ ಶುದ್ಧ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅವರು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಭೂತಗಳ ಲಯಕ್ಕೂ ಮುಂಚಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಮೃತತ್ವ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಥಿತಿಕಾಲೋಽಯಮಪುನರ್ಮಾರ್ಗಗಾಮಿನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಶ್ವಮೇಧಾಭ್ಯಾಂ ಪುಣ್ಯಾಪಾಪಕೃತೋಽಪರಮ್। ಆಭೂತಸಮ್ಪ್ಲವಾನ್ತೇ ತು ಕ್ಷೀಯನ್ತೇ ಹ್ಯೂರ್ದ್ಧ್ವರೇತಸಃ ॥ ೫೦.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಾಲವಿದು, ಪುನಃ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬರುವದಿಲ್ಲದವರಿಗೆ. ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅಥವಾ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯಪಾಪಕ್ಕಿಂತ ಇದು ಬೇರೆ. ಮಹಾ ಪ್ರಳಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ವೀರ್ಯವಿರುವವರು ಕೂಡ ಕರಗುತ್ತಾರೆ.

ಊರ್ದ್ಧ್ವೋತ್ತರಮೃಷಿಭ್ಯಸ್ತು ಧ್ರುವೋ ಯತ್ರಾಸ್ತಿ ವೈ ಸ್ಮೃತಮ್। ಏತದ್ವಿಷ್ಣುಪದಂ ದಿವ್ಯಂ ತೃತೀಯಂ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಭಾಸ್ವರಮ್ ॥ ೫೦.

ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೆ, ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಆ ದಿವ್ಯವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೂರನೇ ಲೋಕವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ತತ್ರ ಗತ್ವಾ ನ ಶೋಚನ್ತಿ ತದ್ವಿಷ್ಣೋಃ ಪರಮಂ ಪದಮ್। ಧರ್ಮಧ್ರುವಾದ್ಯಾಸ್ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಯತ್ರ ತೇ ಲೋಕಸಾಧಕಾಃ ॥ ೫೦.

ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದವರು ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದ. ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾದ ಧ್ರುವ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವವರು, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೇ ನಿಸರ್ಗೇ ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾತಾನ್ಯುತ್ತರಾಣಿ ತು। ಭವಿಷ್ಯಾಣಿ ಚ ಸರ್ವಾಣಿ ತೇಷಾಂ ವಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯನುಕ್ರಮಮ್ ।। ೫೧.

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ನಾನು ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತು ಮುನಯಃ ಪಪ್ರಚ್ಛುರ್ಲೋಮಹರ್ಷಣಮ್। ಸೂರ್ಯಾಚನ್ದ್ರಮಸೋಶ್ಚಾರಂ ಗ್ರಹಾಣಾಞ್ಚೈವ ಸರ್ವಶಃ ।। ೫೧.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮುನಿಗಳು ಲೋಮಹರ್ಷಣರನ್ನು ಕೇಳಿದರು: ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರ ಉದಯಾಸ್ತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಎಂದು.

ಭ್ರಮನ್ತೇ ಕಥಮೇತಾನಿ ಜ್ಯೋತೀಂಷಿ ದಿವಿ ಮಣ್ಡಲಮ್। ತಿರ್ಯಗ್ವ್ಯೂಹೇನ ಸರ್ವಾಣಿ ತಥೈವಾಸಙ್ಕರೇಣ ಚ। ಕಶ್ಚ ಭ್ರಾಮಯತೇ ತಾನಿ ಭ್ರಮನ್ತಿ ಯದಿ ವಾ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೫೧.

ಈ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯ ವಸ್ತುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸುತ್ತುತ್ತವೆ? ಅವು ತಿರಚು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆತು ಹೇಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ? ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಚಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ಅವು ಸ್ವತಃ ಸುತ್ತುತ್ತವೆಯೇ?

ಏತದ್ವೇದಿತುಮಿಚ್ಛಾಮಸ್ತನ್ನೋ ನಿಗದ ಸತ್ತಮ್। ಭೂತಸಮ್ಮೋಹನನ್ತ್ವೇತಚ್ಛ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೫೧.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ, ಮಹಾನೊಬ್ಬನೇ, ನಮಗೆ ಭೂತಗಳ ಮೋಹದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಬಂದಿದೆ.

ಭೂತಸಮ್ಮೋಹನಂ ಹ್ಯೇತದ್ ಬ್ರುವತೋ ಮೇ ನಿಬೋಧತ। ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮಪಿ ದೃಸ್ಯಂ ಯತ್ತತ್ ಸಂಮೋಹಯತೇ ಪ್ರಜಾಃ ।। ೫೧.

ಭೂತಗಳ ಮೋಹದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಜನರನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಯೋಽಸೌ ಚತುರ್ದಿಶಂ ಪುಚ್ಛೇ ಶಿಶುಮಾರೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ। ಉತ್ತಾನಪಾದಪುತ್ರೋಽಸೌ ಮೇಢೀಭೂತೋ ಧ್ರುವೋ ದಿವಿ ।। ೫೧.

ಶಿಶುಮಾರ ಚಿಹ್ನೆಯ ಬಾಲದಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುವವನು, ಉತ್ತಾನಪಾದನ ಮಗ ಧ್ರುವನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

ಸ ಹಿ ಭ್ರಮನ್ ಭ್ರಾಮಯತೇ ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಗ್ರಹೈಃ ಸಹ। ಭ್ರಮನ್ತಮನುಗಚ್ಛನ್ತಿ ನಕ್ಷತ್ರಾಣಿ ಚ ಚಕ್ರವತ್ ।। ೫೧.

ಅವನು ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರನು, ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸುತ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಅವನನ್ನು ಚಕ್ರದಂತೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ.

ಧ್ರುವಸ್ಯ ಮನಸಾ ಚಾಸೌ ಸರ್ಪತೇ ಭಗಣಃ ಸ್ವಯಮ್। ಸೂರ್ಯಾಚನ್ದ್ರಮಸೌ ತಾರಾ ನಕ್ಷತ್ರಾಣಿ ಗ್ರಹೈಃ ಸಹ ।। ೫೧.

ಧ್ರುವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ಗುಂಪು ಸ್ವತಃ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ: ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತವೆ.

ವಾತಾನೀಕಮಯೈರ್ಬನ್ಧೈರ್ಧ್ರುವೇ ಬದ್ಧಾನಿ ತಾನಿ ವೈ। ತೇಷಾಂ ಯೋಗಸ್ವ ಭೇದಾಶ್ಚ ಕಾಲಚಾರಸ್ತಥೈವ ಚ ।। ೫೧.

ವಾಯು ರೂಪದ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಅವುಗಳು ಧ್ರುವನಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವುಗಳ ಸಂಯೋಗ, ವಿಭೇದ ಮತ್ತು ಕಾಲಾನುಸಾರ ಚಲನೆಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಅಸ್ತೋದಯೌ ತಥೋತ್ಪಾತಾ ಅಯನೇ ದಕ್ಷಿಣೋತ್ತರೇ। ವಿಷುವದ್‌ಗ್ರಹವರ್ಣಾಶ್ಚ ಧ್ರುವಾತ್ಸರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೫೧.

ಉದಯಾಸ್ತ, ಅಪಶಕುನುಗಳು, ದಕ್ಷಿಣಾಯನ-ಉತ್ತರಾಯನ, ವಿಷುವತ್ತು, ಗ್ರಹಗಳ ಬಣ್ಣಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಧ್ರುವನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ.

ವರ್ಷಾ ಘರ್ಮೋ ಹಿಮಂ ರಾತ್ರಿಃ ಸನ್ಧ್ಯಾ ಚೈವ ದಿನಂ ತಥಾ । ಶುಭಾಶುಭಂ ಪ್ರಜಾನಾಞ್ಚ ಧ್ರುವಾತ್ಸರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೫೧.

ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲು, ಚಳಿ, ರಾತ್ರಿಯು, ಸಂಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಹಗಲು, ಜೀವಿಗಳ ಶುಭ-ಅಶುಭ—allವು ಧ್ರುವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಧ್ರುವೇಣಾಧಿಕೃತಾಂಶ್ಚೈವ ಸೂರ್ಯೋಽಪಾವೃತ್ತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ। ತದೇಷ ದೀಪ್ತಕಿರಣಃ ಸ ಕಾಲಾಗ್ನಿರ್ದ್ದಿವಾಕರಃ ।। ೫೧.

ಧ್ರುವನಿಂದ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆದ ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಾಗಿ, ಹಗಲಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೆ.

ಪರಿವರ್ತ್ತ ಕ್ರಮಾದ್ವಿಪ್ರಾ ಭಾಭಿರಾಲೋಕಯನ್ ದಿಶಃ। ಸೂರ್ಯಃ ಕಿರಣಜಾಲೇನ ವಾಯುಯುಕ್ತೇನ ಸರ್ವಶಃ। ಜಗತೋ ಜಲಮಾದತ್ತೇ ಕೃತ್ಸ್ನಸ್ಯ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ ।। ೫೧.

ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಸೂರ್ಯನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಕಿರಣಗಳ ಜಾಲವು ವಾಯುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆಧಿತ್ಯಪೀತಂ ಸೂರ್ಯಾಗ್ನೇಃ ಸೋಮಂ ಸಂಕ್ರಮತೇ ಜಲಮ್। ನಾಡೀಭಿರ್ವಾಯುಯುಕ್ತಾಭಿರ್ಲೋಕಾಧಾನಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೫೧.

ಸೂರ್ಯಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಹೀರಿದ ನೀರು ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ; ವಾಯು ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ನಾಳಿಗಳ ಮೂಲಕ ಅದು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಪೋಷಣೆಯಾಗಿ ಹರಡುತ್ತದೆ.

ಯತ್ಸೋಮಾತ್ ಸ್ರವತೇ ಸೂರ್ಯಸ್ತದಗ್ರೇಷ್ವವತಿಷ್ಠತೇ। ಮೇಘಾ ವಾಯುನಿಘಾತೇನ ವಿಸೃಜನ್ತಿ ಜಲಮ್ಭುವಿ ।। ೫೧.

ಚಂದ್ರನಿಂದ ಹೊರಡುವುದನ್ನು ಸೂರ್ಯನು ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತಾನೆ; ವಾಯುವಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.

ಏಕಮುತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯತೇ ಚೈವ ಪತತೇ ಚ ಪುನರ್ಜ್ಜಲಮ್। ನಾನಾಪ್ರಕಾರಮುದಕನ್ತದೇವ ಪರಿವರ್ತ್ತತೇ ।। ೫೧.

ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನೀರು ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸನ್ಧಾರಣಾರ್ಥಂ ಭೂತಾನಾಂ ಮಾಯೈಷಾ ವಿಶ್ವನಿರ್ಮಿತಾ। ಅನಯಾ ಮಾಯಯಾ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್ ।। ೫೧.

ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಈ ಮಾಯೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೂಡಿರುವ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿವೆ.

ವಿಶ್ವೇಶೋ ಲೋಕಕೃದ್ದೇವಃ ಸಹಸ್ರಾಂಶುಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ। ಧಾತಾ ಕೃತ್ಸ್ನಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಪ್ರಭು ರ್ವಿಷ್ಣುರ್ದಿವಾಕರಃ ।। ೫೧.

ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯನು, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ದೇವರು, ಸಾವಿರ ಕಿರಣಗಳಿರುವವನು, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಭು, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೋಕದ ಪೋಷಕನು, ವಿಷ್ಣು, ಸೂರ್ಯನು.

ಸರ್ವಲೌಕಿಕಮಮ್ಭೋ ವೈ ಯತ್ಸೋಮಾನ್ನಭಸಃ ಸ್ನುತಮ್। ಸೋಮಾಧಾರಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಮೇತತ್ತಥ್ಯಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್ ।। ೫೧.

ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳುವ ಎಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತಿನ ನೀರನ್ನು ಸೋಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೋಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ.

ಸೂರ್ಯಾದುಷ್ಣಂ ನಿಸ್ರವತೇ ಸೋಮಾಚ್ಛೀತಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ। ಶೀತೋಷ್ಣವೀರ್ಯೌ ದ್ವಾವೇತೌ ಯುಕ್ತೌ ಧಾರಯತೋ ಜಗತ್ ।। ೫೧.

ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಉಷ್ಣತೆ ಹರಡುತ್ತದೆ, ಚಂದ್ರನಿಂದ ಶೀತಲತೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳು, ಉಷ್ಣ ಮತ್ತು ಶೀತ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಸೋಮಾಧಾರಾ ನದೀ ಗಙ್ಗಾ ಪವಿತ್ರಾ ವಿಮಲೋದಕಾ। ಸೋಮಪುತ್ರಪುರೋಗಾಶ್ಚ ಮಹಾನದ್ಯೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ।। ೫೧.

ಗಂಗೆಯ ನದಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ವಚ್ಛ ನೀರಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವದು, ಸೋಮದ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಮಹಾನದಿಗಳು ಕೂಡ ಸೋಮನ ಮಕ್ಕಳ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಬರುತ್ತವೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಟ.

ಸರ್ವಭೂತಶರೀರೇಷು ಆಪೋ ಹ್ಯನುಗತಾಶ್ಚ ಯಾಃ । ತೇಷು ಸನ್ದಹ್ಯಮಾನೇಷು ಜಙ್ಗಮಸ್ಥಾವರೇಷು ಚ। ಧೂಮಭೂತಾಸ್ತು ತಾ ಆಪೋ ನಿಷ್ಕ್ರಾಮನ್ತೀಹ ಸರ್ವಶಃ ।। ೫೧.

ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ನೀರು, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಲ ಜೀವಿಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುವಾಗ, ಆ ನೀರು ಧೂಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ತೇನ ಚಾಭ್ರಾಣಿ ಜಾಯನ್ತೇ ಸ್ಥಾನಮತ್ರಾಮ್ಭಸಾಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಆರ್ಕನ್ತೇಜೋ ಹಿ ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಹ್ಯಾದತ್ತೇ ರಶ್ಮಿಭಿರ್ಜಲಮ್ ।। ೫೧.

ಅದರಿಂದ ಮೋಡಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಇದನ್ನು ನೀರಿನ ಸ್ಥಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಭೂತಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸಮುದ್ರಾದ್ವಾಯುಸಂಯೋಗಾದ್ವಹನ್ತ್ಯಾಪೋ ಗಭಸ್ತಯಃ। ಯತಸ್ತ್ವೃತುವಶಾತ್ ಕಾಲೇ ಪರಿವರ್ತ್ತೋ ದಿವಾಕರಃ। ಯಚ್ಛತ್ಯಪೋ ಹಿ ಮೇಘೇಭ್ಯಃ ಶುಕ್ಲಾಃ ಶುಕ್ಲಗಭಸ್ತಿಭಿಃ ।। ೫೧.

ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಗಾಳಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕಿರಣಗಳು ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕಾಲಾನುಸಾರವಾಗಿ, ಋತುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ಬಿಳಿ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಮೋಡಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಅಭ್ರಸ್ಥಾ ಪ್ರಪತನ್ತ್ಯಾಪೋ ವಾಯುನಾ ಸಮುದೀರಿತಾಃ। ಸರ್ವಭೂತಹಿತಾರ್ಥಾಯ ವಾಯುಭಿಶ್ಚ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೫೧.

ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ನೀರು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಈ ನೀರು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹರಡುತ್ತದೆ.