ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಏವಮುಕ್ತಾ ಸ್ತತಃ ಸರ್ವಾ ದೇವತಾ ಋಷಿಭಿಃ ಸಹ। ಪ್ರಣಮ್ಯ ಶಿರಸಾ ದೇವಂ ಪುನರೂಚುರ್ಜಗತ್ಪತಿಮ್ ।। ೩೨.

ಈ ರೀತಿ ದೇವರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಋಷಿಗಳೊಡನೆ ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಮಹಾತೇಜಾ ಮಹಾಕಾಯೋ ಮಹಾವೀರ್ಯೋ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ। ಭೀಷಣಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಥಂ ಕಾಲಶ್ಚತುರ್ಮುಖಃ ।। ೩೨.

ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾ ರೂಪ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವ, ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾದವನೇ, ಕಾಲನು ಹೇಗೆ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ?

ಏಷ ಕಾಲಶ್ಚತುರ್ಮೂರ್ತಿಶ್ಚತುರ್ದಂಷ್ಟ್ರಶ್ಚತುರ್ಮುಖಃ। ಲೋಕಸಂರಕ್ಷಣಾರ್ಥಾಯ ಅತಿಕ್ರಾಮತಿ ಸರ್ವಶಃ ।। ೩೨.

ಈ ಕಾಲನು ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕು ಹಲ್ಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ, ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಾಸಾಧ್ಯಂ ವಿದ್ಯತೇ ಚಾಸ್ಯ ಸರ್ವಸ್ಮಿನ್ ಸಚರಾಚರೇ। ಕಾಲಃ ಸೃಜತಿ ಭೂತಾನಿ ಪುನಃಸಂಹರತಿ ಕ್ರಮಾತ್ ।। ೩೨.

ಚಲಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಚಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲನು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವೇ ಕಾಲಸ್ಯ ವಶಗಾ ನ ಕಾಲಃ ಕಸ್ಯಚಿದ್ವಶೇ। ತಸ್ಮಾತ್ತು ಸರ್ವಭೂತಾನಿ ಕಾಲಃ ಕಲಯತೇ ಸದಾ ।। ೩೨.

ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಲನಿಗೆ ಅಧೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಕಾಲನು ಯಾರಿಗೂ ಅಧೀನನಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಲನು ಸದಾ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವಿಕ್ರಮಸ್ಯ ಪದಾನ್ಯಸ್ಯ ಪೂರ್ವೋಕ್ತಾನ್ಯೇಕಸಪ್ತತಿಃ। ತಾನಿ ಮನ್ವನ್ತರಾಣೀಹ ಪರಿವೃತ್ತಯುಗಕ್ರಮಾತ್ ।। ೩೨.

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಕಾಲನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಹಂತಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮನ್ವಂತರಗಳಾಗಿವೆ, ಯುಗಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ.

ಏಕಂ ಪದಂ ಪರಿಕ್ರಮ್ಯ ಪದಾನಾಮೇಕಸಪ್ತತಿಃ। ಯದಾ ಕಾಲಃ ಪ್ರಕ್ರಮತೇ ತದಾ ಮನ್ವನ್ತರಕ್ಷಯಃ ।। ೩೨.

ಕಾಲನು ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಾಗ, ಕಾಲನು ಮುಂದುವರಿದಾಗ, ಆಗ ಒಂದು ಮನ್ವಂತರದ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ಭಗವಾನ್ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃದಾನವಾನ್। ನಮಸ್ಕೃತಶ್ಚ ತೈಃ ಸರ್ವೈಸ್ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ ।। ೩೨.

ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅದೆಡೆಗೆ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.

ಏವಂ ಸ ಕಾಲೇ ಭಗವಾನ್ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃದಾನವಾನ್। ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಹರತೇ ಸೃಜತೇ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। ೩೨.

ಹೀಗೆ, ಭಗವಂತನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅತೋ ಮನ್ವನ್ತರೇ ಚೈವ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃದಾನವೈಃ। ಪೂಜ್ಯತೇ ಭಗವಾನೀಶೋ ಭಯಾತ್ ಕಾಲಸ್ಯ ತಸ್ಯ ವೈ ।। ೩೨.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಆ ಕಾಲದ ಭಯದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನೇನ ಕಲೌ ಕುರ್ಯಾತ್ತಪೋ ದ್ವಿಜಃ। ಪ್ರಪನ್ನಸ್ಯ ಮಹಾದೇವಂ ತಸ್ಯ ಪುಣ್ಯಫಲಂ ಮಹತ್। ತಸ್ಮಾದ್ದೇವಾ ದಿವಂ ಗತ್ವಾ ಅವತೀರ್ಯ ಚ ಭೂತಲೇ ।। ೩೨.

ಆದುದರಿಂದ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು; ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಶರಣಾದವನು ಮಹಾ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಋಷಯಶ್ಚೈವ ದೇವಾಶ್ಚ ಕಲಿಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸುದಾರುಣಮ್। ತಪ ಇಚ್ಛನ್ತಿ ಭೂಯಿಷ್ಠಂ ಕರ್ತ್ತುಂ ಧರ್ಮಪರಾಯಣಾಃ। ಅವತಾರಾನ್ ಕಲಿಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಕರೋತಿ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। ೩೨.

ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಈ ಭಯಾನಕ ಕಳಿಯುಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಧರ್ಮಪರರಾಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕಳಿಯುಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ಕಾಲಾನ್ತರೇ ಸರ್ವೇ ಯೇಽತೀತಾ ವೈ ಸಹಸ್ರಶಃ। ವೈವಸ್ವತೇಽನ್ತರೇ ತಸ್ಮಿನ್ ದೇವರಾಜರ್ಷಯಸ್ತಥಾ ।। ೩೨.

ಹೀಗೆ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಹೋದಂತೆ, ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವತೆಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ಇದ್ದಾರೆ.

ದೇವಾಪಿಃ ಪೋರವೋ ರಾಜಾ ಮನುಶ್ವೇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಜಾಃ। ಮಹಾಯೋಗಬಲೋಪೇತಾಃ ಕಾಲಾನ್ತರಮುಪಾಸತೇ ।।೩೨.

ದೇವಾಪಿ ಎಂಬ ಪುರಾತನ ರಾಜನು ಮತ್ತು ಮನುವಿನ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶದ ವಂಶಜರು, ಮಹಾ ಯೋಗಬಲ ಹೊಂದಿರುವವರು, ಕಾಲದ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ಷೀಣೇ ಕಲಿಯುಗೇ ತಸ್ಮಿಸ್ತಿಷ್ಯೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ಕೃತೇ। ಸಪ್ತರ್ಷಿಭಿಶ್ಚೈವ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಭಾವ್ಯೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ಪುನಃ ಗೋತ್ರಾಣಾಂ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಣಾಞ್ಚ ಭವಿಷ್ಯಾಸ್ತೇ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ ।। ೩೨.

ಕಳಿಯುಗ ಮುಗಿದಾಗ, ತಿಷ್ಯ, ತ್ರೇತಾ ಮತ್ತು ಕೃತಯುಗಗಳಲ್ಲಿ, ಏಳುವರು ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಭವಿಷ್ಯ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ವಂಶಗಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.

ದ್ವಾಪರಾನ್ತೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠನ್ತೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾ ಋಷಿಭಿಃ ಸಹ। ಕೃತೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ಚೈವ ತಥಾ ಕ್ಷೀಣೇ ಚ ದ್ವಾಪರೇ। ನರಾಃ ಪಾತಕಿನೋ ಯೇ ವೈ ವರ್ತ್ತನ್ತೇ ತೇ ಕಲೌ ಸ್ಮೃತಾಃ ।। ೩೨.

ದ್ವಾಪರಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೃತಯುಗ, ತ್ರೇತಾಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದ್ವಾಪರಯುಗ ಮುಗಿದಾಗ, ಪಾಪಿಗಳು ಇದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕಳಿಯುಗದವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನ್ವನ್ತರಾಣಾಂ ಸಪ್ತಾನಾಂ ಸಾನ್ತಾನಾರ್ಥಾ ಶ್ರುತಿಃ ಸ್ಮೃತಿಃ। ಏವಮೇತೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಯುಗಕ್ಷಯಕ್ರಮಸ್ತಥಾ ।। ೩೨.

ಏಳು ಮನ್ವಂತರಗಳ ಅಂತ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಶ್ರುತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಯುಗಗಳ ಕ್ಷಯಕ್ರಮವೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಪರಸ್ಪರಂ ಯುಗಾನಾಞ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಷತ್ರಸ್ಯ ಚೋದ್ಭವಃ। ಯಥಾ ವೈ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ತೇಭ್ಯಃ ಪ್ರವೃತ್ತಾನಾಂ ಯಥಾ ಕ್ಷಯಮ್ ।। ೩೨.

ಯುಗಗಳ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಪರಸ್ಪರ ಉದ್ಭವ, ಅವರ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಅವರ ಕ್ಷಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜಾಮದಗ್ನ್ಯೇನ ರಾಮೇಣ ಕ್ಷತ್ರೇ ನಿರವಶೋಷಿತೇ। ಕ್ರಿಯನ್ತೇ ಕುಲಟಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯೈರ್ವಸುಧಾಧಿಪೈಃ। ದಿವಂ ಗತಾನಹಂ ತುಭ್ಯಂ ಕೀರ್ತ್ತಯಿಷ್ಯೇ ನಿಬೋಧತ ।। ೩೨.

ಜಾಮದಗ್ನಿಯ ರಾಮನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶ ಮಾಡಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ರಾಜರು ಎಲ್ಲ ಕುಲಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.

ಐಡಮಿಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಸ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಪರಿಚಕ್ಷತೇ। ರಾಜಾನಃ ಶ್ರೇಣಿಬನ್ಧಾಸ್ತು ತಕ್ಷಾನ್ಯೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾ ಭುವಿ ।। ೩೨.

ಐಡ ಮತ್ತು ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಗಳ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ರಾಜರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆ, ಇತರ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಕಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಐಡವಂಶೇಽಥ ಸಮ್ಭೂತಾ ಯಥಾ ಚೇಕ್ಷ್ವಾಕವೋ ನೃಪಾಃ। ತೇಭ್ಯ ಏವ ಶತಂ ಪೂರ್ಣಂ ಕುಲಾನಾಮಭಿಷೇಚಿತಮ್ ।। ೩೨.

ಐಡವಂಶದಲ್ಲಿ, ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶದ ರಾಜರಂತೆ, ಅವರಿಂದ ನೂರು ಪೂರ್ಣ ಕುಲಗಳು ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡಿವೆ.

ತಾವದೇವ ತು ಭೋಜಾನಾಂ ವಿಸ್ತರೋ ದ್ವಿಗುಣಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಭೋಜನ್ತು ತ್ರಿಶತಂ ಕ್ಷತ್ರಂ ಚತುರ್ದ್ಧಾ ತದ್ಯಥಾದಿಶಮ್ ।। ೩೨.

ಭೋಜರ ವಂಶದ ವಿಸ್ತಾರವು ಅದರ ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಭೋಜರು ಮೂರು ನೂರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ಹಂಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ತೇಷ್ವತೀತಾಸ್ತು ರಾಜಾನೋ ಬ್ರುವತಸ್ತಾನ್ನಿಬೋಧತ। ಶತಂ ವೈ ಪ್ರತಿವಿನ್ಧ್ಯಾನಾಂ ಹೈಹಯಾನಾಂ ತಥಾ ಶತಮ್ ।। ೩೨.

ಅವರಲ್ಲಿ ಹೋದ ರಾಜರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು: ಪ್ರತಿವಿಂಧ್ಯರ ನೂರು, ಹೇಹಯರ ನೂರೂ ಇದ್ದರು.

ಧಾರ್ತ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾಸ್ತ್ವೇಕಶತಂ ಅಶೀತಿರ್ಜನಮೇಜಯಾಃ। ಶತಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತಾನಾಂ ಕುಲಾನಾಂ ವೀರ್ಯಿಣಾಂ ಶತಮ್ ।। ೩೨.

ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರರು ನೂರು, ಜನಮೇಜಯರು ಎಂಭತ್ತು, ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತರು ನೂರು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಕುಲಗಳು ನೂರೂ ಇದ್ದವು.

ತತಃ ಶತನ್ತು ಪೌಲಾನಾಂ ಶತಂ ಕಾಶಿಕುಶಾದಯಃ । ತಥಾಪರಂ ಸಹಸ್ರನ್ತು ಯೇಽತೀತಾಃ ಶಶಬಿನ್ದವಃ। ಇಜಾನಾಸ್ತೇಽಶ್ವಮೇಧೈಸ್ತು ಸರ್ವೇ ನಿಯುತದಕ್ಷಿಣೈಃ ।। ೩೨.

ಆಮೇಲೆ ಪೌಲರು ನೂರು, ಕಾಶಿ ಮತ್ತು ಕುಶರು ನೂರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾವಿರಾರು ಶಶಬಿಂದುಗಳು ಹೋದರು; ಎಲ್ಲ ಇಜನರು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಏವಂ ಸಂಕ್ಷೇಪತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ನ ಶಕ್ಯಾ ವಿಸ್ತರೇಣ ತು। ವಕ್ತುಂ ರಾಜರ್ಷಯಃ ಕೃತ್ಸ್ನಾ ಯೇಽತೀತಾಸ್ತೈರ್ಯುಕೈಃಸಹ ।। ೩೨.

ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಹಳೆಯ ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಾಲಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏತೇ ಯಯಾತಿವಂಶಸ್ಯ ಬಭೂವುರ್ವಂಶವರ್ದ್ಧನಾಃ। ಕೀರ್ತಿತಾ ದ್ಯುತಿಮನ್ತಸ್ತೇ ಯೇ ಲೋಕಾನ್ ಧಾರಯನ್ತಿ ವೈ ।। ೩೨.

ಈ ಹೆಸರು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವರು ಯಯಾತಿ ವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರು; ಇವರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಉಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಲಭನ್ತೇ ಚ ವರಾನ್ ಪಞ್ಚ ದುರ್ಲಭಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಲೌಕಿಕಾನ್ । ಆಯುಃ ಪುತ್ರಾ ಧನಂ ಕೀರ್ತಿರೈಶ್ವರ್ಯಂ ಭೂತಿರೇವ ಚ ।। ೩೨.

ಇವರು ಐದು ಅಪರೂಪದ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ: ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಮಕ್ಕಳ ಸಂತಾನ, ಸಂಪತ್ತು, ಕೀರ್ತಿ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿ.

ಧಾರಣಾಚ್ಛ್ರವಣಾಚ್ಚೈವ ಪಞ್ಚವರ್ಗಸ್ಯ ಧೀಮತಾಮ್। ತಥೋಕ್ತಾ ಲೌಕಿಕಾಶ್ಚೈವ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ವ್ರಜನ್ತಿ ವೈ ।। ೩೨.

ಈ ಐದು ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಧಾರಣೆಮಾಡಿ, ಕೇಳುವ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಲೋಕದ ಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನೂ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.