ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಉಪಯಾಚಸ್ವ ಮಾಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸ್ಮರ್ತ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಚಾತ್ಮನಃ। ಮಾಂ ಚ ವೇತ್ಥಾತ್ಮಜಂ ರುದ್ರಂ ಪ್ರಸಾದಂ ಕುರು ಮೇ ಪ್ರಭೋ ।। ೨೫.

ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಾ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗ ರುದ್ರನೆಂದು ಅರಿತು, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡು, ಪ್ರಭುವೇ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ತ್ವಿದಂ ವಚಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರಭೂತಞ್ಚ ಮನೋಗತಮ್। ಪಿತಾಮಹಃ ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮಾ ನೇತ್ರೇ ಫುಲ್ಲಾಮ್ಬುಜಪ್ರಭೈಃ ।। ೨೫.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪಿತಾಮಹನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೂವಿನಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ತತಃ ಪ್ರತ್ಯಾಗತಪ್ರಾಣಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಗಮ್ಭೀರಯಾ ಗಿರಾ। ಉವಾಚ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶುದ್ಧಜಾಮ್ಬೂನದಪ್ರಭಃ ।। ೨೫.

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಮರಳಿ ಪಡೆದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮೃದುವಾದ ಹಾಗೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಭೋ ಭೋ ವದ ಮಹಾಭಾಗ ಆನನ್ದಯಸಿ ಮೇ ಮನಃ। ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಭೂತಿಸ್ತ್ವಂ ಸ್ಥಿತ ಏಕಾದಶಾತ್ಮಕಃ ।। ೨೫.

ಓ ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಹೇಳು! ನೀನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ತಂದೆ. ನೀನು ಯಾರು? ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿರುವ, ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು ಯಾರು?

ಏವಮುಕ್ತೋ ಭಗವತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಽನನ್ತತೇಜಸಾ। ತತಃ ಪ್ರತ್ಯವದದ್ರುದ್ರೋ ಹ್ಯಭಿವಾದ್ಯಾತ್ಮಜೈಃ ಸಹ ।। ೨೫.

ಅನಂತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ರುದ್ರನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಯತ್ತೇ ವರಮಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಯಾಚಿತೋ ವಿಷ್ಣುನಾ ಸಹ। ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಭವ ದೇವೇತಿ ತ್ವತ್ತುಲ್ಯೋ ವಾಪಿ ಧೂರ್ವಹಃ ।। ೨೫.

ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕೇಳಿದ್ದ ವರವೇನೆಂದರೆ: ನನ್ನ ಮಗ ದೇವರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ನಿನ್ನ ಸಮಾನನಾಗಲಿ ಎಂದು.

ಲೋಕೇಷು ವಿಶ್ರುತೈಃ ಕಾರ್ಯಂ ಸರ್ವೈರ್ವಿಶ್ವಾತ್ಮಸಮ್ಭವೈಃ। ವಿಷಾದನ್ತ್ಯಜ ದೇವೇಶ ಲೋಕಾಂಸ್ತ್ವಂ ಸ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಸಿ ।। ೨೫.

ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು, ನೆರವಿನಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನು, ಲೋಕಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಸ ಭಗವಾನುಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೀತಮನಾಭವತ್ । ರುದ್ರಂ ಪ್ರತ್ಯವದದ್ಭೂಯೋ ಲೋಕಾನ್ತೇ ನೀಲಲೋಹಿತಮ್ ।। ೨೫.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಲೋಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ ರುದ್ರನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಸಾಹಾಯ್ಯಂ ಮಮ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಂ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಜ ಮಯಾ ಸಹ। ಬೀಜೀ ತ್ವಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತತ್ಪ್ರಪನ್ನಸ್ತಥಾ ಭವ। ಬಾಢಮಿತ್ಯೇವ ತಾಂ ವಾಣೀಂ ಪ್ರತಿಜಗ್ರಾಹ ಶಙ್ಕರಃ ।। ೨೫.

ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಮಾಡು; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಬೀಜವಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗು. ಶಂಕರನು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಆ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನವಿಭೂಷಿತಃ। ಮನೋಽಗ್ರೇ ಸೋಽಸೃಜದ್ದೇವೋ ಭೂತಾನಾಂ ಧಾರಣಾಂ ತತಃ। ಜಿಹ್ವಾಂ ಸರಸ್ವತೀಞ್ಚೈವ ತತಸ್ತಾಂ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣೀಮ್ ।। ೨೫.

ಆಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಚಿರತೆ ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ದೇವರು ಜೀವಿಗಳ ಧಾರಣೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು, ಆಮೇಲೆ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಅವಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಭೃಗುಮಙ್ಗಿರಸಂ ದಕ್ಷಂ ಪುಲಸ್ತ್ಯಂ ಪುಲಹಂ ಕ್ರತುಮ್। ವಸಿಷ್ಠಞ್ಚ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಸಸೃಜೇ ಸಪ್ತ ಮಾನಸಾನ್ ।। ೨೫.

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಭೃಗು, ಅಂಗಿರಸ, ದಕ್ಷ, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠ ಎಂಬ ಏಳು ಮಾನಸ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಪುತ್ರಾನಾತ್ಮಸಮಾನನ್ಯಾನ್ ಸೋಽಸೃಜದ್ವಿಶ್ವಸಮ್ಭವಾನ್ । ತೇಷಾಂ ಭೂಯೋಽನುಮಾರ್ಗೇಣ ಗಾವೋ ವಕ್ರಾದ್ವಿಜಜ್ಞಿರೇ ।। ೨೫.

ಅವನು ತನ್ನ ಸಮಾನರಾದ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಗೋಪುಚ್ಛದಿಂದ ಗೋವುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.

ಓಙ್ಕಾರಪ್ರಮುಖಾನ್ ವೇದಾನಭಿಮಾನ್ಯಾಶ್ಚ ದೇವತಾಃ। ಏವಮೇತಾನ್ ಯತಾಪ್ರೋಕ್ತಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೫.

ಓಂಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಹೀಗೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ದಕ್ಷಾದ್ಯಾನ್ ಮಾನಸಾನ್ ಪುತ್ರಾನ್ ಪ್ರೋವಾಚ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಭುಃ। ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಜತ ಭದ್ರಂ ವೋ ರುದ್ರೇಣ ಸಹ ಧೀಮತಾ ।। ೨೫.

ದಕ್ಷನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಾನಸ ಪುತ್ರರನ್ನು ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀವು ರುದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಿ, ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.'

ಅನುಗಮ್ಯ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಪತಯಸ್ತದಾ। ವಯಮಿಚ್ಛಾಮಹೇ ದೇವ ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ತ್ವಯಾ ಸಹ। ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತ್ವೇಷ ಸನ್ದೇಶಸ್ತವ ಚೈವ ಮಹೇಶ್ವರ ।। ೨೫.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವನೇ, ನಾವು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಆದೇಶ, ಮಹೇಶ್ವರ.'

ತೈರೇವಮುಕ್ತೋ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರಃ ಪ್ರೋವಾಚ ತಾನ್ ಪ್ರಭುಃ। ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚಾತ್ಮಜಾ ಮಹ್ಯಂ ಪ್ರಾಣಾನ್ ಗೃಹ್ಯ ಚ ವೈ ಸುರಾಃ ।। ೨೫.

ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನಾದ ರುದ್ರನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗರಾದವರ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನನಗೆ ಕೊಡಿ.'

ಕೃತ್ವಾಗ್ರಜಾಗ್ರಜಾನೇತಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾತ್ಮಜಾನ್ಮಮ। ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಸ್ತಮ್ಬಪರ್ಯನ್ತಾನ್ ಸಪ್ತಲೋಕಾನ್ಮಮಾತ್ಮಕಾನ್। ಭವನ್ತಃ ಸ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹನ್ತಿ ವಚನಾನ್ಮಮ ಸ್ವಸ್ತಿ ವಃ ।। ೨೫.

ನನ್ನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಿರಿಯರೂ ಚಿಕ್ಕವರೂ ಆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಂಭವರೆಗೆ ಇರುವ ಏಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು. ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.

ತೇನೈವಮುಕ್ತಾಃ ಪ್ರತ್ಯೂಚುಃ ರುದ್ರಮಾದ್ಯನ್ತ್ರಿಶೂಲಿನಮ್। ಯಥಾಜ್ಞಾಪಯಸೇ ದೇವ ತಥಾ ತದ್ವೈ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೨೫.

ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳು ಮೊದಲನೇ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: 'ಪ್ರಭು, ನೀವು ಹೇಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡುತ್ತೀರೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು.'

ಅನುಮಾನ್ಯ ಮಹಾದೇವಂ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಪತಯಸ್ತದಾ। ಊಚುರ್ದಕ್ಷಂ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಭವಾನ್ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ। ತ್ವಾಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಭದ್ರನ್ತೇ ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಹೇ ವಯಮ್ ।। ೨೫.

ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದಕ್ಷನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದರು: 'ನೀನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಜಾಪತಿ. ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.'

ಏವಮಸ್ತ್ವಿತಿ ವೈ ದಕ್ಷಃ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ ಭಾಷಿತಮ್। ತೈಃ ಸಹ ಸ್ರಷ್ಟುಮಾರೇಭೇ ಪ್ರಜಾಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ। ಸರ್ಗಸ್ಥಿತೇ ತತಃ ಸ್ಥಾಣೌ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸರ್ಗಮಥಾಸೃಜತ್ ।। ೨೫.

ದಕ್ಷನು 'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ಥಂಭದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದನು.

ಅಥಾಸ್ಯ ಸಪ್ತಮೇಽತೀತೇ ಕಲ್ಪೇ ವೈ ಸಮ್ಬಭೂವತುಃ। ಋಭುಃ ಸನತ್ಕುಮಾರಶ್ಚ ತಪೋ ಲೋಕನಿವಾಸಿನೌ। ತತೌ ಮಹರ್ಷೀನನ್ಯಾನ್ ಸ ಮಾನಸಾನಸೃಜತ್ ಪ್ರಭುಃ ।। ೨೫.

ಮೂರನೇ ಕಾಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ಕಾಲ್ಪವು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಋಭು ಮತ್ತು ಸನತ್ಕುಮಾರ ಎಂಬ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರು; ನಂತರ ಆ ಪ್ರಭು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಅಹೋ ವಿಸ್ಮಯನೀಯಾನಿ ರಹಸ್ಯಾನಿ ಮಹಾಮತೇ। ತ್ವಯೋಕ್ತಾನಿ ಯಥಾತತ್ತ್ವಂ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕಾರಣಾತ್ ।। ೨೬.

ಅಯ್ಯೋ! ಎಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೀನು ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿಜವಾದಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದೀಯೋ, ಮಹಾಮತಿಯಾದವನೇ!

ತತ್ರ ವೈ ಸಂಶಯೋ ಮಹ್ಯಮವತಾ (ವಾ) ರೇಷು ಶೂಲಿನಃ। ಕಿಂ ಕಾರಣಂ ಮಹಾದೇವಃ ಕಲಿಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸುದಾರುಣಮ್। ಹಿತ್ವಾ ಯುಗಾನಿ ಪೂರ್ವಾಣಿ ಅವತಾರಂ ಕರೋತಿ ವೈ ।। ೨೬.

ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಇದೆ: ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಮಹಾದೇವನು ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಈ ಭಯಾನಕ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅವತಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ?

ಅಸ್ಮಿನ್ಮನ್ವನ್ತರೇ ಚೈವ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ವೈವಸ್ವತೇ ಪ್ರಭೋ। ಅವತಾರಂ ಕಥಞ್ಚಕ್ರೇ ಏತದಿಚ್ಛಾಮಿ ವೇದಿತುಮ್ ।। ೨೬.

ಈ ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಭುವೇ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಅವತಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನ ತೇಽಸ್ತ್ಯವಿದಿತಂ ಕಿಞ್ಚಿದಿಹ ಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ಚ। ಭಕ್ತಾನಾಮುಪದೇಶಾರ್ಥಂ ವಿನಯಾತ್ ಪೃಚ್ಛತೋ ಮಮ। ಕಥಯಸ್ವ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಯದಿ ಶ್ರಾವ್ಯಂ ಮಹಾಮತಮ್ ।। ೨೬.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೋ ನಿನಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತರ ಉಪದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ನಾನು ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಈ ಮಹಾತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.

ಏವಂ ಪೃಷ್ಟೋಽಥ ಭಗವಾನ್ ವಾಯುರ್ಲೋಕಹಿತೇ ರತಃ। ಇದಮಾಹ ಮಹಾತೇಜಾ ವಾಯುರ್ಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಃ ।। ೨೬.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಲೋಕಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವಾಯುಭಗವಂತನು, ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಏತದ್ಘುಪ್ತತಮಂ ಲೋಕೇ ಯನ್ಮಾನ್ತ್ವಂ ಪರಿಪೃಚ್ಛಸಿ। ತತ್ಸರ್ವಂ ಶ್ರೃಣು ಗಾಧೇಯ ಉಚ್ಯಮಾನಂ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ।। ೨೬.

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾದ ವಿಷಯ. ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೇಳು.

ಪುರಾ ಹ್ಯೇಕಾರ್ಣವೇ ವೃತ್ತೇ ದಿವ್ಯೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಕೇ। ಸ್ರಷ್ಟುಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ದುಃಶಿತಃ ।। ೨೬.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ದುಃಖಗೊಂಡನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯಮಾನಸ್ಯ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಃ ಕುಮಾರಕಃ। ದಿವ್ಯಗನ್ಧಃ ಸುಧಾಪೇಕ್ಷೀ ದಿವ್ಯಾಂ ಶ್ರುತಿಮುದೀರಯನ್ ।। ೨೬.

ಅವನ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಿವ್ಯ ಪರಿಮಳವಿರುವ, ಅಮೃತವನ್ನು ಬಯಸುವ, ದಿವ್ಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಒಂದು ಬಾಲಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.