ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಊಚತುಶ್ವೈವ ವಚನಂ ಭಕ್ಷ್ಯೋ ವೈ ನೌ ಭವಿಷ್ಯಸಿ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತೌ ತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರ್ದ್ಧಾನಂ ಗತಾವುಭೌ ।। ೨೫.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ನಮ್ಮ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತೀಯೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ದಾರುಣನ್ತು ತಯೋರ್ಭಾವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪುಷ್ಕರಸಮ್ಭವಃ । ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಚಾತ್ಮನೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ವಿಜ್ಞಾತುಮುಪಚಕ್ರಮೇ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರ ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.

ಕರ್ಣಿಕಾಘಟನಂ ಭೂಯೋ ನಾಭ್ಯಜಾನಾದ್ಯದಾ ಗತಿಮ್। ತತಃ ಸ ಪದ್ಮನಾಲೇನ ಅವತೀರ್ಯ್ಯ ರಸಾತಲಮ್। ಕೃಷ್ಣಾಜಿನೋತ್ತರಾಸಙ್ಗನ್ದದೃಶೇಽನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ದಾರಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಾಗದೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಕೆಳಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಕರುಡಿನ ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಜಲದೊಳಗೆ ಕಂಡನು.

ಸ ಚ ತಂ ಬೋಧಯಾಮಾಸ ವಿಬುದ್ಧಂ ಚೇದಮಬ್ರವೀತ್ । ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಭಯಂ ದೇವ ತ್ರಾಯಸ್ವೋತ್ತಿಷ್ಠ ಶಙ್ಕುರು ।। ೨೫.

ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಪ್ರಭು, ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಯವಾಗಿದೆ, ದಯಮಾಡಿ ರಕ್ಷಿಸು, ಎದ್ದು ಚಿಂತಿಸು' ಎಂದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಸಪ್ರಹಾಸಮರಿನ್ದಮಃ। ನ ಭೇತವ್ಯಂ ನ ಭೇತವ್ಯಮಿತ್ಯುವಾಚ ಮುನಿಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೨೫.

ಆಗ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ತಸ್ಮಾತ್ಪೂರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಚೋಕ್ತಂ ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಮಹದ್ಭಯಮ್। ತಸ್ಮಾದ್ಭೂತಾದಿವಾಕ್ಯೈಸ್ತೌ ದೈತ್ಯೌ ತ್ವಂ ನಾಶಯಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೫.

'ಈಗಾಗಲೇ ನೀನು ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಭಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಭೂತಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ.'

ಭೂರ್ಭೂವಃಸ್ವಸ್ತತೋ ದೇವಂ ವಿವಿಶುಸ್ತಮಯೋನಿಜಮ್ । ತತಃ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ಕೃತ್ವಾ ತಮೇವಾಸೀನಮಾಗತಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಬಳಿಕ ಭೂಃ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ ಎಂಬವು ಆ ಸ್ವಯಂಭುವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಅವನು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವು.

ಗತೇ ತಸ್ಮಿಂತತೋಽನನ್ತ ಉದ್ಗೀರ್ಯ ಭ್ರಾತರೌ ಮುಖಾತ್। ವಿಷ್ಣುಂ ಜಿಷ್ಣುಞ್ಚ ಪ್ರೋವಾಚ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಭಿರಕ್ಷತಾಮ್। ಮಧುಕೈಟಭಯೋರ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತಯೋರಾಗಮನಂ ಪುನಃ ।। ೨೫.

ಅವು ಹೋದ ನಂತರ ಅನಂತನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಿಗೆ 'ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಚಕ್ರಾತೇ ರೂಪ ಸಾದೃಶ್ಯಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ಜಿಷ್ಣೋಶ್ಚ ಸತ್ತಮೌ। ಕೃತಸಾದೃಶ್ಯರೂಪೌ ತೌ ತಾವೇವಾಭಿಮುಖೌ ಸ್ಥಿತೌ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರು; ಹಾಗೆ ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ, ಅವರ ಎದುರು ನಿಂತರು.

ತತಸ್ತೌ ಪ್ರೋಚತುರ್ದ್ದೈತ್ಯೌ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ದಾರುಣಂ ವಚಃ। ಅಸ್ಮಾಕಂ ಯುಧ್ಯಮಾನಾನಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವೈ ಪ್ರಾಶ್ನಿಕೋ ಭವ ।। ೨೫.

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಯಾನಕವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: 'ನಾವು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನ್ಯಾಯ ತೀರಿಸು' ಎಂದರು.

ತತಸ್ತೌ ಜಲಮಾವಿಶ್ಯ ಸಂಸ್ತಮ್ಭ್ಯಾಪಃ ಸ್ವಮಾಯಯಾ । ಚಕ್ರತುಸ್ತುಮುಲಂ ಯುದ್ಧಂ ಯಸ್ಯ ಯೇನೇಪ್ಸಿತಂ ತದಾ ।। ೨೫.

ನಂತರ ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಭಾರೀ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.

ತೇಷಾನ್ತು ಯುಧ್ಯಮಾನಾನಾಂ ದಿವ್ಯಂ ವರ್ಷಶತಙ್ಗತಮ್। ನ ಚ ಯುದ್ಧಮದೋತ್ಸೇಕೋ ಹ್ಯನ್ಯೋನ್ಯಂ ಸಂನ್ಯವರ್ತ್ತತ ।। ೨೫.

ಅವರು ದಿವ್ಯವಾದ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರೂ, ಯಾರೂ ಗೆಲುವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ, ಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಲಕ್ಷಣದ್ವಯಸಂಸ್ಥಾನಾದ್ರೂಪವನ್ತೌ ಸ್ಥಿತೇಙ್ಗಿತೌ। ಸಾದೃಶ್ಯಾದ್ವ್ಯಾಕುಲಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಧ್ಯಾನಮುಪಾಗಮತ್ ।। ೨೫.

ಅವರ ರೂಪ ಹಾಗೂ ಚಲನೆ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದನು.

ಸ ತಯೋರನ್ತರಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದಿವ್ಯೇನ ಚಕ್ಷುಷಾ। ಪದ್ಮಕೇಸರಜಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಬಬನ್ಧ ಕವಚನ್ತಯೋಃ। ಆಮೇಖಲಞ್ಚ ಗಾತ್ರಞ್ಚ ತತೋ ಮನ್ತ್ರಮುದಾಹರತ್ ।। ೨೫.

ಬ್ರಹ್ಮನು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಮಲದ ರೇಖೆಯಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಕವಚವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಅವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ಜಪತಸ್ತ್ವಭವತ್ಕನ್ಯಾ ವಿಶ್ವರೂಪಸಮುತ್ಥಿತಾ। ಪದ್ಮೇನ್ದುವದನಪ್ರಖ್ಯಾ ಪದ್ಮಹಸ್ತಾ ಶುಭಾ ಸತೀ। ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವ್ಯಥಿತೌ ದೈತ್ಯೌ ಭಯಾದ್ವರ್ಣವಿವರ್ಜ್ಜಿತೌ ।। ೨೫.

ಅವನು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮುಖವಿರುವ, ಕಮಲ ಹಿಡಿದ, ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ಪ್ರकटವಾಯಿತು. ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಭಯದಿಂದ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ತತಃ ಪ್ರೋವಾಚ ತಾಂ ಕನ್ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಧುರಯಾ ಗಿರಾ। ಕಾಽತ್ರ ತ್ವಮವಗನ್ತವ್ಯಾ ಬ್ರೂಹಿ ಸತ್ಯಮನಿನ್ದಿತೇ ।। ೨೫.

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕನ್ಯೆಗೆ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, 'ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರು? ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು, ನಿರ್ದೋಷಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸಾಮ್ನಾ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಸಾ ಕನ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಸ್ತದಾ । ಮೋಹಿನೀಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಂ ಮಾಯಾಂ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸನ್ದೇಶಕಾರಿಣೀಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಕನ್ಯೆ ಕೈಮುಗಿದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ವಂದಿಸಿ, 'ನಾನು ಮೋಹಿನಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯ ಸಂದೇಶವಾಹಿನಿ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ತ್ವಯಾ ಸಙ್ಕೀರ್ತ್ತ್ಯಮಾನಾಽಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ತ್ವರಾಯುತಾ। ಅಸ್ಯಾಃ ಪ್ರೀತಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಗೌಣಂ ನಾಮ ಚಕಾರ ಹ ।। ೨೫.

'ನೀನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದೆನು; ಆಕೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಕೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರು ನೀಡಿದನು.'

ಮಯಾ ಚ ವ್ಯಾಹೃತಾ ಯಸ್ಮಾತ್ತ್ವಞ್ಚೈವ ಸಮುಪಸ್ಥಿತಾ। ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿರಿತ್ಯೇವ ನಾಮ ತೇ ವಿಚರಿಷ್ಯತಿ ।। ೨೫.

'ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದುದರಿಂದ, ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ನಿನಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಉತ್ಥಿತಾ ಚ ಶಿರೋ ಭಿತ್ತ್ವಾ ಸಾವಿತ್ರೀ ತೇನ ಚೋಚ್ಯತೇ। ಏಕಾನಂಶಾತ್ತು ಯಸ್ಮಾತ್ತ್ವಮನೇಕಾಂಶಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೫.

ಅವಳ ತಲೆ ಎದ್ದು ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವಳನ್ನು ಸಾವಿತ್ರಿ ಎಂದು ಅವನು ಕರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಒಂದೇ ಭಾಗದಿಂದ ಅಲ್ಲದೆ, ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಆಗುವೆ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು.

ಗೌಣಾನಿ ತಾವದೇತಾನಿ ಕರ್ಮಜಾನ್ಯಪರಾಣಿ ಚ। ನಾಮಾನಿ ತೇ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಮತ್ಪ್ರಸಾದಾತ್ ಶುಭಾನನೇ ।। ೨೫.

ನಿನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತ ಮುಖವಾಳೆ, ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಉಪನಾಮಗಳು ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ತತಸ್ತೌ ಪೀಡ್ಯಮಾನೌ ತು ವರಮೇನಮಯಾಚತಾಮ್। ಅನಾವೃತಂ ನೌ ಮರಣಂ ಪುತ್ರತ್ವಞ್ಚ ಭವೇತ್ತವ ।। ೨೫.

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದರು: ನಮ್ಮ ಮರಣವು ಗುಪ್ತವಾಗಿರಬಾರದು ಮತ್ತು ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಗನಾಗಬೇಕು.

ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತತಸ್ತೂರ್ಣಮನಯತ್ ಯಮಸಾದನಮ್। ಅನಯತ್ ಕೈಟಭಂ ವಿಷ್ಣುರ್ಜಿಷ್ಣುಶ್ಚಾಪ್ಯನಯನ್ಮಧುಮ್ ।। ೨೫.

ಹೌದು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅವರನ್ನು ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ವಿಷ್ಣು ಕೈಟಭನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು, ಜಿಷ್ಣು ಕೂಡ ಮಧುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ಏವನ್ತೌ ನಿಹತೌ ದೈತ್ಯೌ ವಿಷ್ಣುನಾ ಜಿಷ್ಣುನಾ ಸಹ। ಪ್ರೀತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚಾಥ ಲೋಕಾನಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ ।। ೨೫.

ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ವಿಷ್ಣು ಜಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹರ್ಷಪಟ್ಟನು.

ಪುತ್ರತ್ವಮೀಶೇನ ಯಥಾ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ದತ್ತೋ ನಿಬೋಧತ। ವಿಷ್ಣುನಾ ಜಿಷ್ಣುನಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಮಧುಕೈಟಭಯೋಸ್ತಥಾ। ಸಮ್ಪರಾಯೇ ವ್ಯತಿಕ್ರಾನ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಮಭಾಷತ ।। ೨೫.

ಯಾವ ರೀತಿ ಈಶ್ವರನು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಮಗತ್ವವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣು ಜಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭನಿಗೂ ಕೊಟ್ಟನು. ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಅದ್ಯ ವರ್ಷಶತಂ ಪೂರ್ಣಂ ಸಮಯಃ ಪ್ರತ್ಯುಪಸ್ಥಿತಃ। ಸಂಕ್ಷೇಪಸಂಪ್ಲವಙ್ಘೋರಂ ಸ್ವಸ್ಥಾನಂ ಯಾಮಿ ಚಾಪ್ಯಹಮ್ ।। ೨೫.

ಈಗ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ನಿಗದಿತ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಭಯಾನಕ ಸಂಹಾರ ಕ್ಷಣ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ಸ ತಸ್ಯ ವಚಸಾ ದೇವಃ ಸಂಹಾರಮಕರೋತ್ತದಾ। ಮಹೀಂ ನಿಸ್ಥಾವರಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥಾಂಶ್ಚ ಜಙ್ಗಮಾನ್ ।। ೨೫.

ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರು ಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾವರರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಚರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಅವರ ಮೂಲ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದನು.

ಯದಿ ಗೋವಿನ್ದ ಭದ್ರನ್ತೇ ಕ್ಷಿಪ್ತಸ್ತೇ ಯಾದಸಾಂ ಪತಿಃ। ಬ್ರೂಹಿ ಯತ್ ಕರಣೀಯಂ ಸ್ಯಾನ್ಮಯಾ ತೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿವರ್ದ್ಧನ ।। ೨೫.

ಗೋವಿಂದಾ, ನಿನಗೆ ಕ್ಷೇಮವಿದ್ದರೆ, ಜಲಪತಿಯು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನೇ, ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳು.

ಬಾಢಂ ಶ್ರೃಣು ಹೇಮಾಭ ಪದ್ಮಯೋನೇ ವಚೋ ಮಮ । ಪ್ರಸಾದೋ ಯಸ್ತ್ವಯಾ ಲಬ್ಧ ಈಶ್ವರಾತ್ ಪುತ್ರಲಿಪ್ಸಯಾ ।। ೨೫.

ಹೌದು, ಹಿಮದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವನೇ, ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು: ಮಗನಿಗಾಗಿ ನೀನು ಈಶ್ವರನಿಂದ ಪಡೆದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು—