ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಕಾಶಞ್ಚಾಪ್ರಕಾಶಞ್ಚ ಜಙ್ಗಮಂ ಸ್ಥಾವರಞ್ಚ ಯತ್ । ವಿಶ್ವರೂಪಮಿದಂ ಸರ್ವ್ವಂ ರುದ್ರನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಮ್ ।। ೨೫.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದೂ, ಕಾಣದಿರುವುದೂ, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಅಹಮಗ್ನಿರ್ಭವಾನ್ ಸೋಮೋ ಭವಾನ್ ರಾತ್ರಿರಹಂ ದಿನಮ್। ಭವಾನೃತಮಹಂ ಸತ್ಯಂ ಭವಾನ್ ಕ್ರತುರಹಂ ಫಲಮ್ ।। ೨೫.

ನಾನು ಅಗ್ನಿ, ನೀನು ಸೋಮ; ನೀನು ರಾತ್ರಿಯು, ನಾನು ಹಗಲು; ನೀನು ಸತ್ಯ, ನಾನು ನಿಜ; ನೀನು ಯಜ್ಞ, ನಾನು ಅದರ ಫಲ.

ಭವಾನ್ ಜ್ಞಾನಮಹಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಯಜ್ಜಪಿತ್ವಾ ಸದಾ ಜನಾಃ । ಮಾಂ ವಿಶನ್ತಿ ತ್ವಯಿ ಪ್ರೀತೇ ಜನಾಃ ಸುಕೃತಕಾರಿಣಃ। ಆವಾಭ್ಯಾಂ ಸಹಿತಾ ಚೈವ ಗತಿರ್ನಾನ್ಯಾ ಯುಗಕ್ಷಯೇ ।। ೨೫.

ನೀನು ಜ್ಞಾನ, ನಾನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು; ಯಾವವರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ ಪುಣ್ಯವಂತರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ಪುರುಷಂ ಶಿವಮ್। ಭವಾನರ್ದ್ಧಶರೀರಂ ಮೇ ತ್ವಹನ್ತವ ಯಥೈವ ಚ ।। ೨೫.

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ತಿಳಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪುರುಷರೂಪಿಯಾದ ಶಿವನೆಂದು ತಿಳಿ. ನೀನು ನನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ.

ವಾಮಪಾರ್ಶ್ವಮಹಮ್ಮಹ್ಯಂ ಶ್ಯಾಮಂ ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷಣಮ್ । ತ್ವಞ್ಚ ವಾಮೇತರಂ ಪಾರ್ಶ್ವಂ ತ್ವಹಂ ವೈ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ।। ೨೫.

ನಾನು ಎಡ ಭಾಗ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವವನು; ನೀನು ಬಲ ಭಾಗ, ನಾನು ನೀಲ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದವನು.

ತ್ವಞ್ಚ ಮೇ ಹ್ವದಯಂ ವಿಷ್ಣೋ ತವ ಚಾಹಂ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಃ। ಭವಾನ್ ಸರ್ವ್ವಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ತ್ತಾಹಮಧಿದೈವತಮ್ ।। ೨೫.

ವಿಷ್ಣುವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಹೃದಯ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತನು ನೀನು, ಅಧಿದೇವತೆ ನಾನು.

ತದೇಹಿ ಸ್ವಸ್ತಿ ತೇ ವತ್ಸ ಗಮಿಷ್ಯಾಮ್ಯಮ್ಬುದಪ್ರಭ। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ವಿಷ್ಣೋರ್ದೇವೋಽನ್ತರ್ದ್ಧಾನಮೀಶ್ವರಃ ।। ೨೫.

ಆದರಿಂದ, ವತ್ಸಾ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೇ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತತಃ ಸೋಽನ್ತರ್ಹಿತೇ ದೇವೇ ಸಂಪ್ರಹೃಷ್ಟಸ್ತದಾ ಪುನಃ। ಅಶೇತ ಶಯನೇ ಭೂಪ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಃ ।। ೨೫.

ಆ ದೇವರು ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಮೇಲೆ, ಹರಿಯು ಆನಂದದಿಂದ ಜಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದನು, ರಾಜನೇ.

ತಂ ಪದ್ಮಂ ಪದ್ಮಗರ್ಭಾಭಂ ಪದ್ಮಾಕ್ಷಃ ಪದ್ಮಸಮ್ಭವಃ। ಸಮ್ಪ್ರಹೃಷ್ಟಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೇಜೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ತದಾಸನಮ್ ।। ೨೫.

ಪದ್ಮಾಕ್ಷನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಪದ್ಮದ ಗರ್ಭದಂತೆ ಕಾಣುವ, ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದನು.

ಅಥ ದೀರ್ಘಣ ಕಾಲೇನ ತತ್ರಾಪ್ಯಪ್ರತಿಮಾವುಭೌ। ಮಹಾಬಲೌ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೌ ಭ್ರಾತರೌ ಮಧುಕೈಟಭೌ ।। ೨೫.

ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಅಪಾರ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ತೊಡಕು ಇಲ್ಲದ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರಾದ ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ಊಚತುಶ್ವೈವ ವಚನಂ ಭಕ್ಷ್ಯೋ ವೈ ನೌ ಭವಿಷ್ಯಸಿ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತೌ ತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರ್ದ್ಧಾನಂ ಗತಾವುಭೌ ।। ೨೫.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ನಮ್ಮ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತೀಯೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ದಾರುಣನ್ತು ತಯೋರ್ಭಾವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪುಷ್ಕರಸಮ್ಭವಃ । ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಚಾತ್ಮನೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ವಿಜ್ಞಾತುಮುಪಚಕ್ರಮೇ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರ ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.

ಕರ್ಣಿಕಾಘಟನಂ ಭೂಯೋ ನಾಭ್ಯಜಾನಾದ್ಯದಾ ಗತಿಮ್। ತತಃ ಸ ಪದ್ಮನಾಲೇನ ಅವತೀರ್ಯ್ಯ ರಸಾತಲಮ್। ಕೃಷ್ಣಾಜಿನೋತ್ತರಾಸಙ್ಗನ್ದದೃಶೇಽನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ದಾರಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಾಗದೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಕೆಳಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಕರುಡಿನ ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಜಲದೊಳಗೆ ಕಂಡನು.

ಸ ಚ ತಂ ಬೋಧಯಾಮಾಸ ವಿಬುದ್ಧಂ ಚೇದಮಬ್ರವೀತ್ । ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಭಯಂ ದೇವ ತ್ರಾಯಸ್ವೋತ್ತಿಷ್ಠ ಶಙ್ಕುರು ।। ೨೫.

ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಪ್ರಭು, ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಯವಾಗಿದೆ, ದಯಮಾಡಿ ರಕ್ಷಿಸು, ಎದ್ದು ಚಿಂತಿಸು' ಎಂದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಸಪ್ರಹಾಸಮರಿನ್ದಮಃ। ನ ಭೇತವ್ಯಂ ನ ಭೇತವ್ಯಮಿತ್ಯುವಾಚ ಮುನಿಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೨೫.

ಆಗ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ತಸ್ಮಾತ್ಪೂರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಚೋಕ್ತಂ ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಮಹದ್ಭಯಮ್। ತಸ್ಮಾದ್ಭೂತಾದಿವಾಕ್ಯೈಸ್ತೌ ದೈತ್ಯೌ ತ್ವಂ ನಾಶಯಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೫.

'ಈಗಾಗಲೇ ನೀನು ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಭಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಭೂತಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ.'

ಭೂರ್ಭೂವಃಸ್ವಸ್ತತೋ ದೇವಂ ವಿವಿಶುಸ್ತಮಯೋನಿಜಮ್ । ತತಃ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ಕೃತ್ವಾ ತಮೇವಾಸೀನಮಾಗತಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಬಳಿಕ ಭೂಃ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ ಎಂಬವು ಆ ಸ್ವಯಂಭುವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಅವನು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವು.

ಗತೇ ತಸ್ಮಿಂತತೋಽನನ್ತ ಉದ್ಗೀರ್ಯ ಭ್ರಾತರೌ ಮುಖಾತ್। ವಿಷ್ಣುಂ ಜಿಷ್ಣುಞ್ಚ ಪ್ರೋವಾಚ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಭಿರಕ್ಷತಾಮ್। ಮಧುಕೈಟಭಯೋರ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತಯೋರಾಗಮನಂ ಪುನಃ ।। ೨೫.

ಅವು ಹೋದ ನಂತರ ಅನಂತನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಿಗೆ 'ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಚಕ್ರಾತೇ ರೂಪ ಸಾದೃಶ್ಯಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ಜಿಷ್ಣೋಶ್ಚ ಸತ್ತಮೌ। ಕೃತಸಾದೃಶ್ಯರೂಪೌ ತೌ ತಾವೇವಾಭಿಮುಖೌ ಸ್ಥಿತೌ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರು; ಹಾಗೆ ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ, ಅವರ ಎದುರು ನಿಂತರು.

ತತಸ್ತೌ ಪ್ರೋಚತುರ್ದ್ದೈತ್ಯೌ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ದಾರುಣಂ ವಚಃ। ಅಸ್ಮಾಕಂ ಯುಧ್ಯಮಾನಾನಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವೈ ಪ್ರಾಶ್ನಿಕೋ ಭವ ।। ೨೫.

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಯಾನಕವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: 'ನಾವು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನ್ಯಾಯ ತೀರಿಸು' ಎಂದರು.

ತತಸ್ತೌ ಜಲಮಾವಿಶ್ಯ ಸಂಸ್ತಮ್ಭ್ಯಾಪಃ ಸ್ವಮಾಯಯಾ । ಚಕ್ರತುಸ್ತುಮುಲಂ ಯುದ್ಧಂ ಯಸ್ಯ ಯೇನೇಪ್ಸಿತಂ ತದಾ ।। ೨೫.

ನಂತರ ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಭಾರೀ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.

ತೇಷಾನ್ತು ಯುಧ್ಯಮಾನಾನಾಂ ದಿವ್ಯಂ ವರ್ಷಶತಙ್ಗತಮ್। ನ ಚ ಯುದ್ಧಮದೋತ್ಸೇಕೋ ಹ್ಯನ್ಯೋನ್ಯಂ ಸಂನ್ಯವರ್ತ್ತತ ।। ೨೫.

ಅವರು ದಿವ್ಯವಾದ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರೂ, ಯಾರೂ ಗೆಲುವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ, ಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಲಕ್ಷಣದ್ವಯಸಂಸ್ಥಾನಾದ್ರೂಪವನ್ತೌ ಸ್ಥಿತೇಙ್ಗಿತೌ। ಸಾದೃಶ್ಯಾದ್ವ್ಯಾಕುಲಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಧ್ಯಾನಮುಪಾಗಮತ್ ।। ೨೫.

ಅವರ ರೂಪ ಹಾಗೂ ಚಲನೆ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದನು.

ಸ ತಯೋರನ್ತರಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದಿವ್ಯೇನ ಚಕ್ಷುಷಾ। ಪದ್ಮಕೇಸರಜಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಬಬನ್ಧ ಕವಚನ್ತಯೋಃ। ಆಮೇಖಲಞ್ಚ ಗಾತ್ರಞ್ಚ ತತೋ ಮನ್ತ್ರಮುದಾಹರತ್ ।। ೨೫.

ಬ್ರಹ್ಮನು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಮಲದ ರೇಖೆಯಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಕವಚವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಅವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ಜಪತಸ್ತ್ವಭವತ್ಕನ್ಯಾ ವಿಶ್ವರೂಪಸಮುತ್ಥಿತಾ। ಪದ್ಮೇನ್ದುವದನಪ್ರಖ್ಯಾ ಪದ್ಮಹಸ್ತಾ ಶುಭಾ ಸತೀ। ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವ್ಯಥಿತೌ ದೈತ್ಯೌ ಭಯಾದ್ವರ್ಣವಿವರ್ಜ್ಜಿತೌ ।। ೨೫.

ಅವನು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮುಖವಿರುವ, ಕಮಲ ಹಿಡಿದ, ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ಪ್ರकटವಾಯಿತು. ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಭಯದಿಂದ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ತತಃ ಪ್ರೋವಾಚ ತಾಂ ಕನ್ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಧುರಯಾ ಗಿರಾ। ಕಾಽತ್ರ ತ್ವಮವಗನ್ತವ್ಯಾ ಬ್ರೂಹಿ ಸತ್ಯಮನಿನ್ದಿತೇ ।। ೨೫.

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕನ್ಯೆಗೆ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, 'ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರು? ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು, ನಿರ್ದೋಷಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸಾಮ್ನಾ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಸಾ ಕನ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಸ್ತದಾ । ಮೋಹಿನೀಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಂ ಮಾಯಾಂ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸನ್ದೇಶಕಾರಿಣೀಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಕನ್ಯೆ ಕೈಮುಗಿದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ವಂದಿಸಿ, 'ನಾನು ಮೋಹಿನಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯೆಯ ಸಂದೇಶವಾಹಿನಿ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ತ್ವಯಾ ಸಙ್ಕೀರ್ತ್ತ್ಯಮಾನಾಽಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ತ್ವರಾಯುತಾ। ಅಸ್ಯಾಃ ಪ್ರೀತಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಗೌಣಂ ನಾಮ ಚಕಾರ ಹ ।। ೨೫.

'ನೀನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದೆನು; ಆಕೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಕೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರು ನೀಡಿದನು.'

ಮಯಾ ಚ ವ್ಯಾಹೃತಾ ಯಸ್ಮಾತ್ತ್ವಞ್ಚೈವ ಸಮುಪಸ್ಥಿತಾ। ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿರಿತ್ಯೇವ ನಾಮ ತೇ ವಿಚರಿಷ್ಯತಿ ।। ೨೫.

'ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದುದರಿಂದ, ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ನಿನಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.