ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಅಥ ವಿಷ್ಣುರುವಾಚೇದಂ ಪ್ರಜಾಕಾಮಂ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್। ವೀರಮಪ್ರತಿಮಂ ಪುತ್ರಂ ಯತ್ತ್ವಮಿಚ್ಛಸಿ ಧೂರ್ವಹಮ್ ।। ೨೫.

ಮಗನನ್ನು ಬಯಸಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಬಯಸುವ, ಶೌರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ, ಅಪೂರ್ವವಾದ, ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಾದ ಮಗನು—'

ಪುತ್ರತ್ವೇನಾಭಿಯುಙ್ಕ್ಷ್ವ ತ್ವಂ ದೇವದೇವಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ಸತಸ್ಯ ವಾಕ್ಯಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಕೇಶವಸ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೫.

ನೀನು ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊ. ಕೇಶವನ ಮಾತನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಪಿತಾಮಹನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು.

ಈಶಾನಂ ವರದಂ ರುದ್ರಮಭಿವಾದ್ಯ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ । ಉವಾಚ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ತು ವಾಕ್ಯಾನಿ ಸಹ ವಿಷ್ಣುನಾ ।। ೨೫.

ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮಗನನ್ನು ಬಯಸಿ, ಇಶಾನನಾದ ವರದಾತ ರುದ್ರನಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಯದಿ ಮೇ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರೀತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ನಿತ್ಯಶಃ। ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಭವ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ್ ಸ್ವತುಲ್ಯೋ ವಾಪಿ ಧೂರ್ವ್ವಹಃ। ನಾನ್ಯಂ ವರಮಹಂ ವವ್ರೇ ಪ್ರೀತೇ ತ್ವಯಿ ಮಹೇಶ್ವರ ।। ೨೫.

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಆಶಿಸುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಭಗವಂತನೇ, ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಧೂರ್ವಾಹನ, ನನ್ನಿಗೆ ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಲಿ. ಮಹೇಶ್ವರ, ನೀವು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯ ತಾಂ ಪ್ರಾರ್ಥನಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಭಗನೇತ್ರಹಾ। ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷಮಮಾಯಞ್ಚ ಬಾಢಮಿತ್ಯಬ್ರವೀದ್ವಚಃ ।। ೨೫.

ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ಭಗನೇತ್ರನಾಶಕನು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತ್ತು ಮೋಸವಿಲ್ಲದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, 'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಯದಾ ಕಾರ್ಯಸಮಾರಮ್ಭೇ ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿತ್ತವ ಸುವ್ರತ। ಅನಿಷ್ಣತ್ತೌ ಚ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕ್ರೋಧಸ್ತ್ವಾಂ ಸಮುಪೇಷ್ಯತಿ। ಆತ್ಮೈಕಾದಶ ಯೇ ರುದ್ರಾ ವಿಹಿತಾಃ ಪ್ರಾಣ ಹೇತವಃ ।। ೨೫.

ಓ ಸುಧೃಢವ್ರತ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅದು ಪೂರ್ಣವಾಗದೆ ಕೋಪವು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣದ ಕಾರಣಗಳಾದ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸೋಽಹಮೇಕಾದಶಾತ್ಮಾ ವೈ ಶೂಲಹಸ್ತಃ ಸಹಾನುಗಃ। ಋಷಿರ್ಮ್ಮಿತ್ರೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ವೈ ಲಲಾಟಾದ್ಭವಿತಾ ತದಾ ।। ೨೫.

ನಾನು ಆ ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದು, ನನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಮಿತ್ರ ಎಂಬ ಋಷಿ ನನ್ನ ಲಲಾಟದಿಂದ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕೃತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಾದೃಶಂ ಪುರಾ। ವಿಷ್ಣುಂ ಪುನರುವಾಚೇದಂ ದದಾಮಿ ಚ ವರನ್ತವ ।। ೨೫.

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅಪೂರ್ವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಆ ಭಗವಂತನು ಮತ್ತೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಈ ವರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.'

ಸ ಹೋವಾಚ ಮಹಾಭಾಗೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಭವಮಿದಂ ವಚಃ। ಸರ್ವ್ವಮೇತತ್ ಕೃತಂ ದೇವ ಪರಿತುಷ್ಟೋಽಸಿ ಮೇ ಯದಿ। ತ್ವಯಿ ಮೇ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಾಽಸ್ತು ಭಕ್ತಿರಮ್ಬುದವಾಹನ ।। ೨೫.

ಮಹಾಭಾಗನಾದ ವಿಷ್ಣು ಭವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ದೇವಾ, ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರಿದೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವವನೇ, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದೃಢವಾಗಿರಲಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ದೇವಸ್ತಮಭಾಷತ ಕೇಶವಮ್। ವಿಷ್ಣೋ ಶ್ರೃಣು ಯಥಾ ದೇವ ಪ್ರೀತೋಽಹನ್ತವ ಶಾಶ್ವತ ।। ೨೫.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು ಮೇಲೆ ದೇವರು ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.'

ಪ್ರಕಾಶಞ್ಚಾಪ್ರಕಾಶಞ್ಚ ಜಙ್ಗಮಂ ಸ್ಥಾವರಞ್ಚ ಯತ್ । ವಿಶ್ವರೂಪಮಿದಂ ಸರ್ವ್ವಂ ರುದ್ರನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಮ್ ।। ೨೫.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದೂ, ಕಾಣದಿರುವುದೂ, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಅಹಮಗ್ನಿರ್ಭವಾನ್ ಸೋಮೋ ಭವಾನ್ ರಾತ್ರಿರಹಂ ದಿನಮ್। ಭವಾನೃತಮಹಂ ಸತ್ಯಂ ಭವಾನ್ ಕ್ರತುರಹಂ ಫಲಮ್ ।। ೨೫.

ನಾನು ಅಗ್ನಿ, ನೀನು ಸೋಮ; ನೀನು ರಾತ್ರಿಯು, ನಾನು ಹಗಲು; ನೀನು ಸತ್ಯ, ನಾನು ನಿಜ; ನೀನು ಯಜ್ಞ, ನಾನು ಅದರ ಫಲ.

ಭವಾನ್ ಜ್ಞಾನಮಹಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಯಜ್ಜಪಿತ್ವಾ ಸದಾ ಜನಾಃ । ಮಾಂ ವಿಶನ್ತಿ ತ್ವಯಿ ಪ್ರೀತೇ ಜನಾಃ ಸುಕೃತಕಾರಿಣಃ। ಆವಾಭ್ಯಾಂ ಸಹಿತಾ ಚೈವ ಗತಿರ್ನಾನ್ಯಾ ಯುಗಕ್ಷಯೇ ।। ೨೫.

ನೀನು ಜ್ಞಾನ, ನಾನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು; ಯಾವವರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ ಪುಣ್ಯವಂತರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ಪುರುಷಂ ಶಿವಮ್। ಭವಾನರ್ದ್ಧಶರೀರಂ ಮೇ ತ್ವಹನ್ತವ ಯಥೈವ ಚ ।। ೨೫.

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ತಿಳಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪುರುಷರೂಪಿಯಾದ ಶಿವನೆಂದು ತಿಳಿ. ನೀನು ನನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ.

ವಾಮಪಾರ್ಶ್ವಮಹಮ್ಮಹ್ಯಂ ಶ್ಯಾಮಂ ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷಣಮ್ । ತ್ವಞ್ಚ ವಾಮೇತರಂ ಪಾರ್ಶ್ವಂ ತ್ವಹಂ ವೈ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ।। ೨೫.

ನಾನು ಎಡ ಭಾಗ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವವನು; ನೀನು ಬಲ ಭಾಗ, ನಾನು ನೀಲ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದವನು.

ತ್ವಞ್ಚ ಮೇ ಹ್ವದಯಂ ವಿಷ್ಣೋ ತವ ಚಾಹಂ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಃ। ಭವಾನ್ ಸರ್ವ್ವಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ತ್ತಾಹಮಧಿದೈವತಮ್ ।। ೨೫.

ವಿಷ್ಣುವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಹೃದಯ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತನು ನೀನು, ಅಧಿದೇವತೆ ನಾನು.

ತದೇಹಿ ಸ್ವಸ್ತಿ ತೇ ವತ್ಸ ಗಮಿಷ್ಯಾಮ್ಯಮ್ಬುದಪ್ರಭ। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ವಿಷ್ಣೋರ್ದೇವೋಽನ್ತರ್ದ್ಧಾನಮೀಶ್ವರಃ ।। ೨೫.

ಆದರಿಂದ, ವತ್ಸಾ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೇ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತತಃ ಸೋಽನ್ತರ್ಹಿತೇ ದೇವೇ ಸಂಪ್ರಹೃಷ್ಟಸ್ತದಾ ಪುನಃ। ಅಶೇತ ಶಯನೇ ಭೂಪ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಃ ।। ೨೫.

ಆ ದೇವರು ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಮೇಲೆ, ಹರಿಯು ಆನಂದದಿಂದ ಜಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದನು, ರಾಜನೇ.

ತಂ ಪದ್ಮಂ ಪದ್ಮಗರ್ಭಾಭಂ ಪದ್ಮಾಕ್ಷಃ ಪದ್ಮಸಮ್ಭವಃ। ಸಮ್ಪ್ರಹೃಷ್ಟಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೇಜೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ತದಾಸನಮ್ ।। ೨೫.

ಪದ್ಮಾಕ್ಷನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಪದ್ಮದ ಗರ್ಭದಂತೆ ಕಾಣುವ, ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದನು.

ಅಥ ದೀರ್ಘಣ ಕಾಲೇನ ತತ್ರಾಪ್ಯಪ್ರತಿಮಾವುಭೌ। ಮಹಾಬಲೌ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೌ ಭ್ರಾತರೌ ಮಧುಕೈಟಭೌ ।। ೨೫.

ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಅಪಾರ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ತೊಡಕು ಇಲ್ಲದ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರಾದ ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ಊಚತುಶ್ವೈವ ವಚನಂ ಭಕ್ಷ್ಯೋ ವೈ ನೌ ಭವಿಷ್ಯಸಿ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತೌ ತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರ್ದ್ಧಾನಂ ಗತಾವುಭೌ ।। ೨೫.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ನಮ್ಮ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತೀಯೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ದಾರುಣನ್ತು ತಯೋರ್ಭಾವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪುಷ್ಕರಸಮ್ಭವಃ । ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಚಾತ್ಮನೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ವಿಜ್ಞಾತುಮುಪಚಕ್ರಮೇ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರ ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.

ಕರ್ಣಿಕಾಘಟನಂ ಭೂಯೋ ನಾಭ್ಯಜಾನಾದ್ಯದಾ ಗತಿಮ್। ತತಃ ಸ ಪದ್ಮನಾಲೇನ ಅವತೀರ್ಯ್ಯ ರಸಾತಲಮ್। ಕೃಷ್ಣಾಜಿನೋತ್ತರಾಸಙ್ಗನ್ದದೃಶೇಽನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ದಾರಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಾಗದೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಕೆಳಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಕರುಡಿನ ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಜಲದೊಳಗೆ ಕಂಡನು.

ಸ ಚ ತಂ ಬೋಧಯಾಮಾಸ ವಿಬುದ್ಧಂ ಚೇದಮಬ್ರವೀತ್ । ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಭಯಂ ದೇವ ತ್ರಾಯಸ್ವೋತ್ತಿಷ್ಠ ಶಙ್ಕುರು ।। ೨೫.

ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಪ್ರಭು, ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಯವಾಗಿದೆ, ದಯಮಾಡಿ ರಕ್ಷಿಸು, ಎದ್ದು ಚಿಂತಿಸು' ಎಂದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಸಪ್ರಹಾಸಮರಿನ್ದಮಃ। ನ ಭೇತವ್ಯಂ ನ ಭೇತವ್ಯಮಿತ್ಯುವಾಚ ಮುನಿಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೨೫.

ಆಗ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ತಸ್ಮಾತ್ಪೂರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಚೋಕ್ತಂ ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಮೇ ಮಹದ್ಭಯಮ್। ತಸ್ಮಾದ್ಭೂತಾದಿವಾಕ್ಯೈಸ್ತೌ ದೈತ್ಯೌ ತ್ವಂ ನಾಶಯಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೫.

'ಈಗಾಗಲೇ ನೀನು ನನಗೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಭಾರೀ ಭಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಭೂತಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ.'

ಭೂರ್ಭೂವಃಸ್ವಸ್ತತೋ ದೇವಂ ವಿವಿಶುಸ್ತಮಯೋನಿಜಮ್ । ತತಃ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ಕೃತ್ವಾ ತಮೇವಾಸೀನಮಾಗತಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಬಳಿಕ ಭೂಃ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ ಎಂಬವು ಆ ಸ್ವಯಂಭುವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಅವನು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವು.

ಗತೇ ತಸ್ಮಿಂತತೋಽನನ್ತ ಉದ್ಗೀರ್ಯ ಭ್ರಾತರೌ ಮುಖಾತ್। ವಿಷ್ಣುಂ ಜಿಷ್ಣುಞ್ಚ ಪ್ರೋವಾಚ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಭಿರಕ್ಷತಾಮ್। ಮಧುಕೈಟಭಯೋರ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತಯೋರಾಗಮನಂ ಪುನಃ ।। ೨೫.

ಅವು ಹೋದ ನಂತರ ಅನಂತನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಿಗೆ 'ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭರು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಚಕ್ರಾತೇ ರೂಪ ಸಾದೃಶ್ಯಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ಜಿಷ್ಣೋಶ್ಚ ಸತ್ತಮೌ। ಕೃತಸಾದೃಶ್ಯರೂಪೌ ತೌ ತಾವೇವಾಭಿಮುಖೌ ಸ್ಥಿತೌ ।। ೨೫.

ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಜಿಷ್ಣು ಅವರಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರು; ಹಾಗೆ ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ, ಅವರ ಎದುರು ನಿಂತರು.