ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಅಪ್ರಮೇಯಸ್ಯ ತತ್ತ್ವಸ್ಯ ಯಥಾ ವಿಝಃ ಸ್ವಶಕ್ತಿತಃ। ಕೀರ್ತಿತಂ ತವ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮಪಾರಂ ಪರಮಾತ್ಮನಃ। ಶಿವೋ ನೋ ಭವ ಸರ್ವತ್ರ ಯೋಽಸಿ ಸೋಽಸಿ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ।। ೨೪.

ಅಪಾರವಾದ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಶಿವನೇ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಇರಲಿ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

ಸಂಪಿಬನ್ನಿವ ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಧುಪಿಙ್ಗಾಯತೇಕ್ಷಣಃ । ಪ್ರಹೃಷ್ಟವದನೋಽತ್ಯರ್ಥಮಭವಚ್ಚ ಸ್ವಕೀರ್ತ್ತನಾತ್ ।। ೨೫.

ಅವರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ, ಜೇನು ಮತ್ತು ತಾಮ್ರದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಅವರೆಡೆಗೆ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು; ಅವರ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು.

ಉಮಾಪತಿರ್ವಿರೂಪಾಕ್ಷೋ ದಕ್ಷಯಜ್ಞವಿನಾಶನಃ। ಪಿನಾಕೀ ಖಣ್ಡಪರಶುರ್ಭೂತಪ್ರಾನ್ತಸ್ತ್ರಿಲೋಚನಃ ।। ೨೫.

ಉಮಾದೇವಿಯ ಪತಿ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನು, ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದವನು, ಮುರಿದ ಪರಶು ಹಿಡಿದವನು, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ದೇವಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಾಮೃತಂ ತಯೋಃ। ಜಾನನ್ನಪಿ ಮಹಾಭಾಗಃ ಪ್ರೀತಪೂರ್ವಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೫.

ಆ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಕೌ ಭವನ್ತೌ ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಪರಸ್ಪರಹಿತೈಷಿಣೌ। ಸಮೇತಾವಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷೌ ತಸ್ಮಿನ್ ಘೋರೇ ಜಲಪ್ಲವೇ ।। ೨೫.

ಈ ಭಯಾನಕ ಜಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಹಿತಚಿಂತಕರಾದ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮಹಾತ್ಮರು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ತಾವೂಚತೂರ್ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಸನ್ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಪರಸ್ಪರಮ್। ಭಗವನ್ ಕಿಞ್ಚ ತಥ್ಯೇನ ವಿಜ್ಞಾತೇನ ತ್ವಯಾ ವಿಭೋ। ಕುತ್ರ ವಾ ಸುಖಮಾನನ್ತ್ಯಮಿಚ್ಛಾಚಾರಮೃತೇ ತ್ವಯಾ ।। ೨೫.

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: 'ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನಿಂದ ಸತ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವೂ ಅನಂತತೆಯೂ ಇಲ್ಲ.'

ಉವಾಚ ಭಗವಾನ್ ದೇವೋ ಮಧುರಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ಗಿರಾ। ಭೋ ಭೋ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ತ್ವಾಂ ತ್ವಾಂ ಚ ಕೃಷ್ಣ ವದಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಭಗವಂತನು ಮಧುರವಾದ, ಮೃದು ಮಾತಿನಿಂದ ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ, ಓ ಕೃಷ್ಣ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.'

ಪ್ರೀತೋಽಹಮನಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಶಾಶ್ವತಾಕ್ಷರಯುಕ್ತಯಾ। ಭವನ್ತೌ ಮಾನನೀಯೌ ವೈ ಮಮ ಹ್ಯರ್ಹತರಾವುಭೌ। ಯುವಾಭ್ಯಾಂ ಕಿಂ ದದಾಮ್ಯದ್ಯ ವರಾಣಾಂ ವರಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೨೫.

ಈ ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಇಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಮಹಾವರವನ್ನು ನೀಡಲಿ?'

ತೇನೈವಮುಕ್ತೇ ವಚನೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ವಿಷ್ಣುರಬ್ರವೀತ್ । ಬ್ರೂಹಿ ಬ್ರೂಹಿ ಮಹಾಭಾಗ ವರೋ ಯಸ್ತೇ ವಿವಕ್ಷಿತಃ ।। ೨೫.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಹೇಳು, ಹೇಳು ಮಹಾಭಾಗ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.'

ಪ್ರಜಾಕಾಮೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ವಿಷ್ಣೋ ಪುತ್ರಮಿಚ್ಛಾಮಿ ಧೂರ್ವಹಮ್। ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೇರಪ್ಸುಃ ಪುತ್ರಲಿಪ್ಸಯಾ ।। ೨೫.

ನಾನು ಸಂತಾನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಗನನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಗನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಅಥ ವಿಷ್ಣುರುವಾಚೇದಂ ಪ್ರಜಾಕಾಮಂ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್। ವೀರಮಪ್ರತಿಮಂ ಪುತ್ರಂ ಯತ್ತ್ವಮಿಚ್ಛಸಿ ಧೂರ್ವಹಮ್ ।। ೨೫.

ಮಗನನ್ನು ಬಯಸಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಬಯಸುವ, ಶೌರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ, ಅಪೂರ್ವವಾದ, ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಾದ ಮಗನು—'

ಪುತ್ರತ್ವೇನಾಭಿಯುಙ್ಕ್ಷ್ವ ತ್ವಂ ದೇವದೇವಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ಸತಸ್ಯ ವಾಕ್ಯಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಕೇಶವಸ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೫.

ನೀನು ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊ. ಕೇಶವನ ಮಾತನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಪಿತಾಮಹನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು.

ಈಶಾನಂ ವರದಂ ರುದ್ರಮಭಿವಾದ್ಯ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ । ಉವಾಚ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ತು ವಾಕ್ಯಾನಿ ಸಹ ವಿಷ್ಣುನಾ ।। ೨೫.

ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮಗನನ್ನು ಬಯಸಿ, ಇಶಾನನಾದ ವರದಾತ ರುದ್ರನಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಯದಿ ಮೇ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರೀತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ನಿತ್ಯಶಃ। ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಭವ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ್ ಸ್ವತುಲ್ಯೋ ವಾಪಿ ಧೂರ್ವ್ವಹಃ। ನಾನ್ಯಂ ವರಮಹಂ ವವ್ರೇ ಪ್ರೀತೇ ತ್ವಯಿ ಮಹೇಶ್ವರ ।। ೨೫.

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಆಶಿಸುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಭಗವಂತನೇ, ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಧೂರ್ವಾಹನ, ನನ್ನಿಗೆ ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಲಿ. ಮಹೇಶ್ವರ, ನೀವು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯ ತಾಂ ಪ್ರಾರ್ಥನಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಭಗನೇತ್ರಹಾ। ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷಮಮಾಯಞ್ಚ ಬಾಢಮಿತ್ಯಬ್ರವೀದ್ವಚಃ ।। ೨೫.

ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ಭಗನೇತ್ರನಾಶಕನು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತ್ತು ಮೋಸವಿಲ್ಲದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, 'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಯದಾ ಕಾರ್ಯಸಮಾರಮ್ಭೇ ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿತ್ತವ ಸುವ್ರತ। ಅನಿಷ್ಣತ್ತೌ ಚ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕ್ರೋಧಸ್ತ್ವಾಂ ಸಮುಪೇಷ್ಯತಿ। ಆತ್ಮೈಕಾದಶ ಯೇ ರುದ್ರಾ ವಿಹಿತಾಃ ಪ್ರಾಣ ಹೇತವಃ ।। ೨೫.

ಓ ಸುಧೃಢವ್ರತ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅದು ಪೂರ್ಣವಾಗದೆ ಕೋಪವು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣದ ಕಾರಣಗಳಾದ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸೋಽಹಮೇಕಾದಶಾತ್ಮಾ ವೈ ಶೂಲಹಸ್ತಃ ಸಹಾನುಗಃ। ಋಷಿರ್ಮ್ಮಿತ್ರೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ವೈ ಲಲಾಟಾದ್ಭವಿತಾ ತದಾ ।। ೨೫.

ನಾನು ಆ ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದು, ನನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಮಿತ್ರ ಎಂಬ ಋಷಿ ನನ್ನ ಲಲಾಟದಿಂದ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕೃತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಾದೃಶಂ ಪುರಾ। ವಿಷ್ಣುಂ ಪುನರುವಾಚೇದಂ ದದಾಮಿ ಚ ವರನ್ತವ ।। ೨೫.

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅಪೂರ್ವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಆ ಭಗವಂತನು ಮತ್ತೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಈ ವರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.'

ಸ ಹೋವಾಚ ಮಹಾಭಾಗೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಭವಮಿದಂ ವಚಃ। ಸರ್ವ್ವಮೇತತ್ ಕೃತಂ ದೇವ ಪರಿತುಷ್ಟೋಽಸಿ ಮೇ ಯದಿ। ತ್ವಯಿ ಮೇ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಾಽಸ್ತು ಭಕ್ತಿರಮ್ಬುದವಾಹನ ।। ೨೫.

ಮಹಾಭಾಗನಾದ ವಿಷ್ಣು ಭವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ದೇವಾ, ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರಿದೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವವನೇ, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದೃಢವಾಗಿರಲಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ದೇವಸ್ತಮಭಾಷತ ಕೇಶವಮ್। ವಿಷ್ಣೋ ಶ್ರೃಣು ಯಥಾ ದೇವ ಪ್ರೀತೋಽಹನ್ತವ ಶಾಶ್ವತ ।। ೨೫.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು ಮೇಲೆ ದೇವರು ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.'

ಪ್ರಕಾಶಞ್ಚಾಪ್ರಕಾಶಞ್ಚ ಜಙ್ಗಮಂ ಸ್ಥಾವರಞ್ಚ ಯತ್ । ವಿಶ್ವರೂಪಮಿದಂ ಸರ್ವ್ವಂ ರುದ್ರನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಮ್ ।। ೨೫.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದೂ, ಕಾಣದಿರುವುದೂ, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಅಹಮಗ್ನಿರ್ಭವಾನ್ ಸೋಮೋ ಭವಾನ್ ರಾತ್ರಿರಹಂ ದಿನಮ್। ಭವಾನೃತಮಹಂ ಸತ್ಯಂ ಭವಾನ್ ಕ್ರತುರಹಂ ಫಲಮ್ ।। ೨೫.

ನಾನು ಅಗ್ನಿ, ನೀನು ಸೋಮ; ನೀನು ರಾತ್ರಿಯು, ನಾನು ಹಗಲು; ನೀನು ಸತ್ಯ, ನಾನು ನಿಜ; ನೀನು ಯಜ್ಞ, ನಾನು ಅದರ ಫಲ.

ಭವಾನ್ ಜ್ಞಾನಮಹಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಯಜ್ಜಪಿತ್ವಾ ಸದಾ ಜನಾಃ । ಮಾಂ ವಿಶನ್ತಿ ತ್ವಯಿ ಪ್ರೀತೇ ಜನಾಃ ಸುಕೃತಕಾರಿಣಃ। ಆವಾಭ್ಯಾಂ ಸಹಿತಾ ಚೈವ ಗತಿರ್ನಾನ್ಯಾ ಯುಗಕ್ಷಯೇ ।। ೨೫.

ನೀನು ಜ್ಞಾನ, ನಾನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು; ಯಾವವರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಾಗ ಪುಣ್ಯವಂತರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ಪುರುಷಂ ಶಿವಮ್। ಭವಾನರ್ದ್ಧಶರೀರಂ ಮೇ ತ್ವಹನ್ತವ ಯಥೈವ ಚ ।। ೨೫.

ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂದು ತಿಳಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪುರುಷರೂಪಿಯಾದ ಶಿವನೆಂದು ತಿಳಿ. ನೀನು ನನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಅರ್ಧದೇಹ.

ವಾಮಪಾರ್ಶ್ವಮಹಮ್ಮಹ್ಯಂ ಶ್ಯಾಮಂ ಶ್ರೀವತ್ಸಲಕ್ಷಣಮ್ । ತ್ವಞ್ಚ ವಾಮೇತರಂ ಪಾರ್ಶ್ವಂ ತ್ವಹಂ ವೈ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ।। ೨೫.

ನಾನು ಎಡ ಭಾಗ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವವನು; ನೀನು ಬಲ ಭಾಗ, ನಾನು ನೀಲ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದವನು.

ತ್ವಞ್ಚ ಮೇ ಹ್ವದಯಂ ವಿಷ್ಣೋ ತವ ಚಾಹಂ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಃ। ಭವಾನ್ ಸರ್ವ್ವಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ತ್ತಾಹಮಧಿದೈವತಮ್ ।। ೨೫.

ವಿಷ್ಣುವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಹೃದಯ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತನು ನೀನು, ಅಧಿದೇವತೆ ನಾನು.

ತದೇಹಿ ಸ್ವಸ್ತಿ ತೇ ವತ್ಸ ಗಮಿಷ್ಯಾಮ್ಯಮ್ಬುದಪ್ರಭ। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ವಿಷ್ಣೋರ್ದೇವೋಽನ್ತರ್ದ್ಧಾನಮೀಶ್ವರಃ ।। ೨೫.

ಆದರಿಂದ, ವತ್ಸಾ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೇ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತತಃ ಸೋಽನ್ತರ್ಹಿತೇ ದೇವೇ ಸಂಪ್ರಹೃಷ್ಟಸ್ತದಾ ಪುನಃ। ಅಶೇತ ಶಯನೇ ಭೂಪ ಪ್ರವಿಶ್ಯಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಹರಿಃ ।। ೨೫.

ಆ ದೇವರು ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಮೇಲೆ, ಹರಿಯು ಆನಂದದಿಂದ ಜಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದನು, ರಾಜನೇ.

ತಂ ಪದ್ಮಂ ಪದ್ಮಗರ್ಭಾಭಂ ಪದ್ಮಾಕ್ಷಃ ಪದ್ಮಸಮ್ಭವಃ। ಸಮ್ಪ್ರಹೃಷ್ಟಮನಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೇಜೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ತದಾಸನಮ್ ।। ೨೫.

ಪದ್ಮಾಕ್ಷನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಪದ್ಮದ ಗರ್ಭದಂತೆ ಕಾಣುವ, ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದನು.