ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಚಲತೇ ಕ್ರೀಡತೇ ಚೈವ ಲಮ್ಬೋದರಶರೀರಿಣೇ। ನಮಃ ಕೃತಾಯ ಕಮ್ಪಾಯ ಮುಣ್ಡಾಯ ವಿಕರಾಯ ಚ ।। ೨೪.

ಚಲಿಸುವವನಿಗೆ, ಆಟವಾಡುವವನಿಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯ ದೇಹವಿರುವವನಿಗೆ, ಸಾಧಿಸಿದವನಿಗೆ, ಕಂಪಿಸುವವನಿಗೆ, ತಲೆಮೂಡಿದವನಿಗೆ, ವಿಕಾರವಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮ ಉನ್ಮತ್ತವೇಷಾಯ ಕಿಙ್ಕಿಣೀಕಾಯ ವೈ ನಮಃ। ನಮೋ ವಿಕೃತವೇಷಾಯ ಕ್ರೂರೋಗ್ರಾಮರ್ಷಣಾಯ ಚ ।। ೨೪.

ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಕಾಣುವವನಿಗೆ, ಕಿಂಕಿಣಿ ಧರಿಸಿರುವವನಿಗೆ, ವಿಕೃತವಾದ ವೇಷದವನಿಗೆ, ಕ್ರೂರನಾದ ಭಯಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಅಪ್ರಮೇಯಾಯ ದೀಪ್ತಾಯ ದೀಪ್ತಯೇ ನಿರ್ಗುಣಾಯ ಚ। ನಮಃ ಪ್ರಿಯಾಯ ವಾದಾಯ ಮುದ್ರಾಮಣಿಧರಾಯ ಚ ।। ೨೪.

ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶದ ಮೂಲವಿಗೆ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪ್ರಿಯನಿಗೆ, ಮಾತಾಡುವವನಿಗೆ, ಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ಮಣಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೋಕಾಯ ತನವೇ ಗುಣೈರಪ್ರತಿಮಾಯ ಚ। ನಮೋ ಗಣಾಯ ಗುಹ್ಯಾಯ ಅಗಮ್ಯಾಗಮನಾಯ ಚ ।। ೨೪.

ಬಾಲನಿಗೆ, ಸೊಪ್ಪು ದೇಹದವನಿಗೆ, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನರಹಿತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಗಣನಾಥನಿಗೆ, ಗುಪ್ತನಿಗೆ, ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಲೋಕ ಧಾತ್ರೀ ತ್ವಿಯಂ ಭೂಮಿಃ ಪಾದೌ ಸಜ್ಜನಸೇವಿತೌ। ಸರ್ವ್ವೇಷಾಂ ಸಿದ್ಧಯೋಗಾನಾಮಧಿಷ್ಠಾನನ್ತವೋದರಮ್ ।। ೨೪.

ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ಭೂಮಿಯೆ; ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸಜ್ಜನರು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಯೋಗಿಗಳ ಆಧಾರವೂ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಾಪಕತೆಯೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ.

ಮಧ್ಯೇಽನ್ತರಿಕ್ಷಂ ವಿಸ್ತೀರ್ಣನ್ತಾರಾಗಣವಿಭೂಷಿತಮ್। ತಾರಾಪಥ ಇವಾ ಭಾತಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹಾರಸ್ತವೋರಸಿ ।। ೨೪.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಆಕಾಶವು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಹಾದಿಯಂತೆ, ನಿನ್ನ ಉರಸಿನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸುಂದರ ಹಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.

ದಿಶೋ ದಶ ಭುಜಾಸ್ತೇ ವೈ ಕೇಯೂರಾಙ್ಗದಭೂಷಿತಾಃ। ವಿಸ್ತೀರ್ಣಪರಿಣಾಹಶ್ಚ ನೀಲಾಮ್ಬುದಚಯೋಪಮಃ ।। ೨೪.

ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳಾಗಿವೆ, ಅವು ಕಂಕಣ ಮತ್ತು ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳ ವಿಶಾಲತೆ ಗಾಢವಾದ ನೀಲಮೇಘಗಳ ಗುಡ್ಡೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಕಣ್ಠಸ್ತೇ ಶೋಭತೇ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹೇಮಸೂತ್ರವಿಭೂಷಿತಃ । ದಂಷ್ಟ್ರಾಕರಾಲದುರ್ದ್ಧರ್ಷಮನೌಪಮ್ಯಂ ಮುಖಂ ತವ ।। ೨೪.

ನಿನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೊನ್ನಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಶೋಭೆಯಿದೆ; ನಿನ್ನ ಮುಖವು ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರವಾಗಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಮಾನವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಪಝಮಾಲಾಕೃತೋಷ್ಣೀಷಂ ಶೀರ್ಷಣ್ಯಂ ಶೋಭತೇ ಕಥಮ್। ದೀಪ್ತಿಃ ಸೂರ್ಯೇ ವಪುಶ್ಚನ್ದ್ರೇ ಸ್ಥೈರ್ಯೇ ಭೂರ್ಹ್ಯನಿಲೋ ಬಲೇ ।। ೨೪.

ಕಪಾಲಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ನಿನ್ನ ತಲೆಯು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಕಾಶ ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ರೂಪ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ, ಸ್ಥೈರ್ಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಬಲವು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ತೈಕ್ಷ್ಣ್ಯಮಗ್ನೌ ಪ್ರಭಾ ಚನ್ದ್ರೇ ಖೇ ಶಬ್ದಃ ಶೈತ್ಯಮಪ್ಸು ಚ। ಅಕ್ಷರೋತ್ತಮನಿಷ್ಪನ್ದಾನ್ ಗುಣಾನೇತಾನ್ವಿದುರ್ಬುಧಾಃ ।। ೨೪.

ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕಾಶ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ, ಶಬ್ದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಶೈತ್ಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಅಚಲವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಗುಣಗಳೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಜಪೋ ಜಪ್ಯೋ ಮಹಾಯೋಗೀ ಮಹಾದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ। ಪುರೇಶಯೋ ಗುಹಾವಾಸೀ ಖೇಚರೋ ರಜನೀಚರಃ ।। ೨೪.

ಜಪವೂ ನೀನೇ, ಜಪಿಸುವವನು ನೀನೇ, ಮಹಾಯೋಗಿಯೂ ಮಹಾದೇವನೂ ಮಹೇಶ್ವರನೂ ನೀನೇ; ಪುರದಾಧಿಪತಿ, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ರಾತ್ರಿ ಸುತ್ತಾಡುವವನು ನೀನೇ.

ತಪೋನಿಧಿರ್ಗುಹಗುರುರ್ನನ್ದನೋ ನನ್ದಿವರ್ದ್ಧನಃ। ಹಯಶೀರ್ಷೋ ಧರಾಧಾತಾ ವಿಧಾತಾ ಭೂತಿವಾಹನಃ ।। ೨೪.

ತಪಸ್ಸಿನ ಭಂಡಾರ, ಗುಪ್ತ ಗುರು, ಆನಂದದಾತ, ಆನಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನು; ಕುದುರೆ ತಲೆಯವನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಹೊರುವವನು.

ಬೋದ್ಧವ್ಯೋ ಬೋಧನೋ ನೇತಾ ಧೂರ್ವಹೋ ದುಷ್ಪ್ರಕಮ್ಪಕಃ। ಬೃಹದ್ರಥೋ ಭೀಮಕರ್ಮಾ ಬೃಹತ್ಕೀರ್ತಿರ್ಧನಞ್ಜಯಃ ।। ೨೪.

ಅರಿಯಬೇಕಾದವನು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವವನು, ನಾಯಕ, ಧ್ರುವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸುವವನು, ಅಚಲನು; ಮಹಾರಥವಂತ, ಭಯಂಕರ ಕಾರ್ಯಗಳನು ಮಾಡುವವನು, ಮಹಾಪ್ರತಾಪಿ, ಧನವನ್ನು ಜಯಿಸುವವನು.

ಘಣ್ಟಾಪ್ರಿಯೋ ಧ್ವಜೀಛತ್ರೀ ಪತಾಕಾಧ್ವಜಿನೀಪತಿಃ। ಕವಚೀ ಪಟ್ಟಿಶೀ ಶಙ್ಖೀ ಪಾಶಹಸ್ತಃ ಪರಶ್ವಭೃತ್ ।। ೨೪.

ಘಂಟೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಧ್ವಜವನ್ನು ಮತ್ತು ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಧ್ವಜಗಳ ಸೇನೆಯ ಅಧಿಪತಿ; ಕವಚಧಾರಿ, ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದವನು, ಶಂಖವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಪಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಪರಶುವನ್ನು ಹೊತ್ತವನು.

ಅಗಮಸ್ತ್ವನಘಃ ಶೂರೋ ದೇವರಾಜಾರಿಮರ್ದನಃ। ತ್ವಾಂ ಪ್ರಸಾದ್ಯ ಪುರಾಽಸ್ಮಾಭಿರ್ದ್ವಿಷನ್ತೋ ನಿಹತಾ ಯುಧಿ ।। ೨೪.

ನೀನು ಅಪ್ರಾಪ್ಯ, ಪಾಪರಹಿತ, ಶೂರವೀರ, ದೇವರಾಜನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು; ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸೋಲಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಅಗ್ನಿಸ್ತ್ವಂ ಚಾರ್ಣವಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಪಿಭನ್ನೈವ ನ ತೃಪ್ಯಸೇ। ಕ್ರೋಧಾಗಾರಃ ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮಾ ಕಾಮಹಾ ಕಾಮದಃ ಪ್ರಿಯಃ ।। ೨೪.

ನೀನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕೂಡ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಕೋಪದ ಮನೆ, ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ. ನೀನು ಕಾಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಕಾಮವನ್ನು ಕೊಡುವವನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನಾಗಿರುವವನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯೋ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ ಚ ಗೋಘ್ನಸ್ತ್ವಂ ಶಿಷ್ಟಪೂಜಿತಃ। ವೇದಾನಾಮವ್ಯಯಃ ಕೋಶಸ್ತ್ವಯಾ ಯಜ್ಞಃ ಪ್ರಕಲ್ಪಿತಃ ।। ೨೪.

ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತನೂ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯೂ ಹೌದು. ಹಸುವನ್ನು ಕೊಂದರೂ ನೀನು ಸದಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಪೂಜಿತನು. ನೀನು ವೇದಗಳ ಶಾಶ್ವತ ಭಂಡಾರ, ಯಜ್ಞವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಹವ್ಯಞ್ಚ ವೇದಂ ವಹತಿ ವೇದೋಕ್ತಂ ಹವ್ಯವಾಹನಃ। ಪ್ರೀತೇ ತ್ವಯಿ ಮಹಾದೇವ ವಯಂ ಪ್ರೀತಾ ಭವಾಮಹೇ ।। ೨೪.

ನೀನು ಹೋಮದ್ರವ್ಯವನ್ನೂ ವೇದವನ್ನೂ, ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವವನು. ಮಹಾದೇವಾ, ನೀನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ ನಾವು ಕೂಡ ಸಂತೋಷಪಡುವೆವು.

ಭವಾನೀಶೋ ನಾದಿಮಾನ್ ಧಾಮರಾಶಿರ್ಬ್ರಹ್ಮಮ ಲೋಕಾನಾನ್ತ್ವಂ ಕರ್ತ್ತಾ ತ್ವಾದಿಸರ್ಗಃ। ಸಾಙ್ಖ್ಯಾಃ ಪ್ರಕೃತಿಭ್ಯಃ ಪರಮಂ ತ್ವಾಂ ವಿದಿತ್ವಾ ಕ್ಷೀಣಧ್ಯಾನಾಸ್ತೇ ನ ಮೃತ್ಯುಂ ವಿಶನ್ತಿ ।। ೨೪.

ನೀನು ಭವಾನಿಯ ಒಡೆಯ, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಪ್ರಕಾಶದ ಗುಡ್ಡ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ. ಸಂಖ್ಯಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರಿದ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಧ್ಯಾನ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮರಣವನ್ನು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಯೋಗೇನ ತ್ವಾನ್ಧ್ಯಾನಿನೋ ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಾಃ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಭೋಗಾನ್ ಸನ್ತ್ಯಜನ್ತೇ ಪುನಸ್ತಾನ್ । ಯೇಽನ್ಯೇ ಮರ್ತ್ತ್ಯಾಸ್ತ್ವಾಂ ಪ್ರಪನ್ನಾ ವಿಶುದ್ಧಾಸ್ತೇ ಕರ್ಮಭಿರ್ದಿವ್ಯಭೋಗಾನ್ ಭಜನ್ತೇ ।। ೨೪.

ಯೋಗದಿಂದ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿರುವವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತು, ಪುನಃ ಪುನಃ ಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತರ ಮನುಷ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಶರಣಾಗಿರುವಾಗ, ತಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ದೈವಿಕ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಪ್ರಮೇಯಸ್ಯ ತತ್ತ್ವಸ್ಯ ಯಥಾ ವಿಝಃ ಸ್ವಶಕ್ತಿತಃ। ಕೀರ್ತಿತಂ ತವ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮಪಾರಂ ಪರಮಾತ್ಮನಃ। ಶಿವೋ ನೋ ಭವ ಸರ್ವತ್ರ ಯೋಽಸಿ ಸೋಽಸಿ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ।। ೨೪.

ಅಪಾರವಾದ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಶಿವನೇ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಇರಲಿ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

ಸಂಪಿಬನ್ನಿವ ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಧುಪಿಙ್ಗಾಯತೇಕ್ಷಣಃ । ಪ್ರಹೃಷ್ಟವದನೋಽತ್ಯರ್ಥಮಭವಚ್ಚ ಸ್ವಕೀರ್ತ್ತನಾತ್ ।। ೨೫.

ಅವರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ, ಜೇನು ಮತ್ತು ತಾಮ್ರದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಅವರೆಡೆಗೆ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು; ಅವರ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು.

ಉಮಾಪತಿರ್ವಿರೂಪಾಕ್ಷೋ ದಕ್ಷಯಜ್ಞವಿನಾಶನಃ। ಪಿನಾಕೀ ಖಣ್ಡಪರಶುರ್ಭೂತಪ್ರಾನ್ತಸ್ತ್ರಿಲೋಚನಃ ।। ೨೫.

ಉಮಾದೇವಿಯ ಪತಿ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನು, ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದವನು, ಮುರಿದ ಪರಶು ಹಿಡಿದವನು, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದನು.

ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ದೇವಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಾಮೃತಂ ತಯೋಃ। ಜಾನನ್ನಪಿ ಮಹಾಭಾಗಃ ಪ್ರೀತಪೂರ್ವಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೫.

ಆ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಕೌ ಭವನ್ತೌ ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಪರಸ್ಪರಹಿತೈಷಿಣೌ। ಸಮೇತಾವಮ್ಬುಜಾಭಾಕ್ಷೌ ತಸ್ಮಿನ್ ಘೋರೇ ಜಲಪ್ಲವೇ ।। ೨೫.

ಈ ಭಯಾನಕ ಜಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಹಿತಚಿಂತಕರಾದ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮಹಾತ್ಮರು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ತಾವೂಚತೂರ್ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಸನ್ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಪರಸ್ಪರಮ್। ಭಗವನ್ ಕಿಞ್ಚ ತಥ್ಯೇನ ವಿಜ್ಞಾತೇನ ತ್ವಯಾ ವಿಭೋ। ಕುತ್ರ ವಾ ಸುಖಮಾನನ್ತ್ಯಮಿಚ್ಛಾಚಾರಮೃತೇ ತ್ವಯಾ ।। ೨೫.

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: 'ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನಿಂದ ಸತ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವೂ ಅನಂತತೆಯೂ ಇಲ್ಲ.'

ಉವಾಚ ಭಗವಾನ್ ದೇವೋ ಮಧುರಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ಗಿರಾ। ಭೋ ಭೋ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ತ್ವಾಂ ತ್ವಾಂ ಚ ಕೃಷ್ಣ ವದಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೫.

ಆ ಭಗವಂತನು ಮಧುರವಾದ, ಮೃದು ಮಾತಿನಿಂದ ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ, ಓ ಕೃಷ್ಣ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.'

ಪ್ರೀತೋಽಹಮನಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಶಾಶ್ವತಾಕ್ಷರಯುಕ್ತಯಾ। ಭವನ್ತೌ ಮಾನನೀಯೌ ವೈ ಮಮ ಹ್ಯರ್ಹತರಾವುಭೌ। ಯುವಾಭ್ಯಾಂ ಕಿಂ ದದಾಮ್ಯದ್ಯ ವರಾಣಾಂ ವರಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೨೫.

ಈ ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಇಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಮಹಾವರವನ್ನು ನೀಡಲಿ?'

ತೇನೈವಮುಕ್ತೇ ವಚನೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ವಿಷ್ಣುರಬ್ರವೀತ್ । ಬ್ರೂಹಿ ಬ್ರೂಹಿ ಮಹಾಭಾಗ ವರೋ ಯಸ್ತೇ ವಿವಕ್ಷಿತಃ ।। ೨೫.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಹೇಳು, ಹೇಳು ಮಹಾಭಾಗ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.'