ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಸಶರೀರಾಃ ಶ್ರಯನ್ತೇ ಸ್ಮ ಜನಲೋಕಂ ಸಹಾನುಗಾಃ। ಏವಂ ದೇವೇಷ್ವತೀತೇಷು ಮಹರ್ಲ್ಲೋಕಾಜ್ಜನಂ ತಪಃ ।। ೨೪.

ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಜನಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರು; ದೇವತೆಗಳು ಇಲ್ಲದಾಗ ಮಹರ್ಲೋಕದಿಂದ ಜನಲೋಕಕ್ಕೆ, ನಂತರ ತಪೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಮನ್ವನ್ತರೇಷ್ವತೀತೇಷು ದೇವಾಃ ಸರ್ವೇ ಮಹೌಜಸಃ। ತತಸ್ತೇಷು ಗತೇಷೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಸಾಯುಜ್ಯಂ ಕಲ್ಪವಾಸಿನಾಮ್ ।। ೨೪.

ಹಿಂದಿನ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಅವುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಕಲ್ಪ ನಿವಾಸಿಗಳ ಜೊತೆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಮೇತ್ಯ ದೇವೈಸ್ತೇ ದೇವಾಃ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸಙ್ಕಾಲನೇ ತದಾ। ಮಹರ್ಲೋಕಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಗಣಾಸ್ತೇ ವೈ ಚತುರ್ದ್ದಶ ।। ೨೪.

ಸಂಹಾರ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ಆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಗುಂಪಿನ ದೇವತೆಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ, ಮಹರ್ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಭೂತದಿಷ್ವವಶಿಷ್ಟೇಷು ಸ್ಥಾವರಾನ್ತೇಷು ವೈ ತದಾ । ಶೂನ್ಯೇಷು ತೇಷು ಲೋಕೇಷು ಮಹಾನ್ತೇಷು ಭುವಾದಿಷು। ದೇವೇಷ್ವಥ ಗತೇಷೂರ್ದ್ಧ್ವಂ ಕಲ್ಪವಾಸಿಷು ವೈ ಜನಮ್ ।। ೨೪.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ದೊಡ್ಡ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ಸ್ಥಾವರಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಕಲ್ಪ ನಿವಾಸಿಗಳು ಜನಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ತತ್ಸಂಹತ್ಯಾ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದೇವರ್ಷಿಗಣದಾನವಾನ್। ಸಂಸ್ಥಾಪಯತಿ ವೈ ಸರ್ವ್ವಾನ್ ದಾಹವೃಷ್‌ಟ್ಯಾ ಯುಗಕ್ಷಯೇ ।। ೨೪.

ಆ ಸಮಾವೇಶದಿಂದ ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯಿಂದಾದ ವಿನಾಶದ ನಂತರ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯೋಽತೀತಃ ಸಪ್ತಮಃ ಕಲ್ಪೋ ಮಯಾ ವಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ। ಸಮುದ್ರೈಃ ಸಪ್ತಭಿರ್ಗಾಢಮೇಕೀಭೂತೈರ್ಮಹಾರ್ಣವೈಃ । ಆಸೀದೇಕಾರ್ಣವಂ ಘೋರಮವಿಭಾಗಂ ತಮೋಮಯಮ್ ।। ೨೪.೮ ಮಾಯಯೈಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರಃ। ಜೀಮೂತಾಭೋಽಮ್ಬುಜಾಕ್ಷಶ್ಚ ಕಿರೀಟೀ ಶ್ರೀಪತಿರ್ಹರಿಃ ।। ೨೪.

ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ಏಳನೇ ಕಲ್ಪವು ಮುಗಿಯಿತು; ಅದು ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಒಂದೇ ಮಹಾಸಾಗರವಾಗಿ, ಭಯಾನಕವಾದ, ಒಂದು ರೂಪದ, ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಯಿತು.

ನಾರಾಯಣಮುಖೋದ್ಗೀರ್ಣಃ ಸೋಽಷ್ಟಮಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ। ಅಷ್ಟಬಾಹುರ್ಮಹೋರಸ್ಕೋ ಲೋಕಾನಾಂ ಯೋನಿರುಚ್ಯತೇ। ಕಿಮಪ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಂ ಯುಕ್ತಾತ್ಮಾ ಯೋಗಮಾಸ್ಥಾಯ ಯೋಗವಿತ್ ।। ೨೪.

ಆ ಒಂದೇ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ನಾರಾಯಣನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಎಂಟು ಕೈಗಳಿರುವ, ವಿಶಾಲವಾದ ಎದೆ ಹೊಂದಿದ, ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾದ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿದ, ಅಚಿಂತ್ಯ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಪರಮಾತ್ಮನು ಉದಯಿಸಿದನು.

ಫಣಾಸಹಸ್ರಕಲಿತಂ ತಮಪ್ರತಿಮವರ್ಚಸಮ್। ಮಹಾಭೋಗಪತೇರ್ಭೋಗಮನ್ವಾಸ್ತೀರ್ಯ ಮಹೋಚ್ಛ್ರಯಮ್। ತಸ್ಮಿನ್ಮಹತಿ ಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಶೇತೇ ವೈ ಕನಕಪ್ರಭೇ ।। ೨೪.

ಅವನದು ಹೋಲಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಕಾಶ; ಸಾವಿರ ಫಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಮಹಾ ನಾಗಪತಿಯ ಭೋಗೆ, ಮಹಾ ಉನ್ನತವಾದ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.

ಏವಂ ತತ್ರ ಶಯಾನೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ। ಆತ್ಮಾರಾಮೇಣ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಸೃಷ್ಟಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ತು ಪಙ್ಕಜಮ್ ।। ೨೪.

ಹೀಗಾಗಿ, ತನ್ನಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವು, ಆಟದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ಕಮಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಂ ತರುಣಾದಿತ್ಯವರ್ಚ್ಚಸಮ್। ಬಜ್ರದಣ್ಡಂ ಮಹೋತ್ಸೇಧಂ ಲೀಲಯಾ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುನಾ ।। ೨೪.

ಆ ಕಮಲವು ನೂರು ಯೋಜನ ಅಗಲವಿದ್ದು, ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ವಜ್ರದಂತೆ ದಂಡವಿದ್ದು, ಮಹಾ ಎತ್ತರ ಹೊಂದಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯೈವಂ ಕ್ರೀಡಮಾನಸ್ಯ ಸಮೀಪಂ ದೇವಮೀಢುಷಃ। ಹೇಮಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ರುಕ್ಮವರ್ಣೋಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯಃ। ಚತುರ್ಮುಖೋ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಃ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ।। ೨೪.

ಅವನ ಆಟದ ನಡುವೆ, ಪಾರಾಯಣ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಆ ದೇವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದ ಅಂಡದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಬಂಗಾರದ ವರ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ, ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಶ್ರಿಯಾ ಯುಕ್ತೇನ ನವ್ಯೇನ ಸುಪ್ರಭೇಣ ಸುಗನ್ಧಿನಾ। ತಂ ಕ್ರೀಡಮಾನಂ ಪಝೇನ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಭೇಜಿವಾನ್ ।। ೨೪.

ಹೊಸದು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ಸ ವಿಸ್ಮಯಮಥಾಗಮ್ಯ ಶಸ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣಯಾ ಗಿರಾ। ಪ್ರೋವಾಚ ಕೋ ಭವಾನ್ ಶೇತೇ ಆಕ್ಷಿತೋ ಮ್ಧ್ಯಮಮ್ಭಸಾಮ್ ।। ೨೪.

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಯಾರು? ನೀನು ಯಾರೂ ನೋಡದಂತೆ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವೆ?'

ಅಥ ತಸ್ಯಾಚ್ಯುತಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಶುಭಂ ವಚಃ। ಉದತಿಷ್ಠತ ಪರ್ಯ್ಯಙ್ಕಾದ್ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಫುಲ್ಲಲೋಚನಃ ।। ೨೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದವು.

ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೋತ್ತರಂ ಚೈವ ಕ್ರಿಯತೇ ಯಚ್ಚ ಕಿಞ್ಚನ। ದ್ಯೌರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ಭೂತಞ್ಚ ಪರಂ ಪದಮಹಂ ಪ್ರಭುಃ ।। ೨೪.

ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, 'ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವು ಆಗಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರಲಿ, ಮಧ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿರಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿರಲಿ, ನಾನು ಪರಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಒಡೆಯನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ತಮೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಪುನರಥಾವ್ರವೀತ್ । ಕಸ್ತ್ವಂ ಖಲು ಸಮಾಯಾತಃ ಸಮೀಪಂ ಭಗವಾನ್ ಕುತಃ । ಕುತಸ್ವ ಭೂಯೋ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಕುತ್ರ ವಾ ತೇ ಪ್ರತಿಶ್ರಯಃ ।। ೨೪.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಭಗವನೇ, ನೀನು ಯಾರು? ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ನಿನಗೆ ಆಶ್ರಯ ಯಾವುದು?'

ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿಸ್ತ್ವಂ ಕರ್ತ್ತವ್ಯಂ ಕಿಞ್ಚ ತೇ ಮಯಾ। ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣ ವೈಕುಣ್ಠಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೪.

'ನೀನು ಯಾರು? ನಿನ್ನ ರೂಪವೇ ಈ ವಿಶ್ವವಲ್ಲವೇ? ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?' ಎಂದು ವೈಕುಂಠನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪಿತಾಮಹನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಯಥಾ ಭವಾಂಸ್ತಥಾ ಚಾಹಮಾದಿಕರ್ತ್ತ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ। ನಾರಾಯಣಸಮಾಖ್ಯಾತಃ ಸರ್ವ್ವಂ ವೈ ಮಯಿ ತಿಷ್ಠತಿ ।। ೨೪.

'ನೀನು ಇದ್ದಂತೆ ನಾನೂ ಇದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪ್ರಥಮ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಜಾಪತಿ, ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನು. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿವೆ.' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಸವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕಕರ್ತೃಣಾ। ಸೋಽನುಜ್ಞಾತೋ ಭಗವತಾ ವೈಕುಣ್ಠೋ ವಿಶ್ವಸಮ್ಭವಃ ।। ೨೪.

ಈ ಮಹತ್ವದ ಮಾತನ್ನು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಕೇಳಿ, ವಿಶ್ವದ ಮೂಲವಾದ ವೈಕುಂಠನು ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಕೌತೂಹಲಾನ್ಮಹಾಯೋಗೀ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮುಖಮ್। ಇಮಾನಷ್ಟಾದಶದ್ವೀಪಾನ್ ಸಸಮುದ್ರಾನ್ ಸಪರ್ವ್ವತಾನ್। ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಸ ಮಹಾತೇಜಾಶ್ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಸಮಾಕುಲಾನ್। ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಸ್ತಮ್ಬಪರ್ಯ್ಯನ್ತಾನ್ ಸಪ್ತಲೋಕಾನ್ ಸನಾತನಾನ್ ।। ೨೪.

ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಯು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹದಿನೆಂಟು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು, ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜಗತ್ತನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಹಿಡಿದು ತೊಗಲು (ಸ್ತಂಭ)ವರೆಗೆ ಇರುವ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಏಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತೂದರೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವ್ವಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾಯಶಾಃ। ಅಹೋಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯ್ಯಂ ಪುನಃ ಪುನರಭಾಷತ ।। ೨೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು ಪುನಃ ಪುನಃ 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು!' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು.

ಪರ್ಯ್ಯಟನ್ ವಿವಿಧಾನ್ ಲೋಕಾನ್ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾನಾವಿಧಾಶ್ರಮಾನ್। ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ನಾನ್ತಂ ಹಿ ದದೃಶೇ ತದಾ ।। ೨೪.

ವಿಷ್ಣು ವಿವಿಧ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತದಾಽಸ್ಯ ವಕ್ರಾನ್ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಪನ್ನಗೇನ್ದ್ರಾರಿಕೇತನಃ। ಅಜಾತಶತ್ರುರ್ಭಗವಾನ್ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೪.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವಕ್ರವಾದ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಪನ್ನಗೇಂದ್ರನಿವಾಸಿಯಾದ, ಶತ್ರುಹೀನನಾದ ಭಗವಂತನು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಭಗವನ್ ಆದಿ ಮಧ್ಯಞ್ಚ ಅನ್ತಂ ಕಾಲದಿಶೋರ್ನ ಚ। ನಾಹಮನ್ತಂ ಪ್ರಪಶ್ಯಾಮಿ ಹ್ಯುದರಸ್ಯ ತವಾನಘ ।। ೨೪.

'ಭಗವಂತನೆ, ಕಾಲದ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಪಾಪವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಬ್ರವೀದ್ಭೂಯಃ ಪಿತಾಮಹಮಿದಂ ಹರಿಃ। ಭವಾನಪ್ಯೇವಮೇವಾದ್ಯ ಹ್ಯುದರಂ ಮಮ ಶಾಶ್ವತಮ್। ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಲೋಕಾನ್ ಪಶ್ಯೈತಾನನೌಪಮ್ಯಾನ್ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ।। ೨೪.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ಮತ್ತೆ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ನನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಈ ತೂಲನೆಯಾದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೆ.'

ಮನಃಪ್ರಹ್ಲಾದನೀಂ ವಾಣೀಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಸ್ಯಾಭಿನನ್ದ್ಯ ಚ। ಶ್ರೀಪತೇರುದರಂ ಭೂಯಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೪.

ಆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಪಿತಾಮಹನು ಮತ್ತೆ ಶ್ರೀಪತಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಾನೇವ ಲೋಕಾನ್ ಗರ್ಭಸ್ಥಃ ಪಶ್ಯನ್ ಸೋಽಚಿನ್ತ್ಯವಿಕ್ರಮಃ। ಪರ್ಯಟಿತ್ವಾದಿದೇವಸ್ಯ ದದರ್ಶಾನ್ತಂ ನ ವೈ ಹರೇಃ ।। ೨೪.

ಅಚಿಂತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದು, ಆ ಅದೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಆದಿದೇವನಾದ ಹರಿಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಜ್ಞಾತ್ವಾಗಮನ್ತಸ್ಯ ಪಿತಾಮಹಸ್ಯ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಧಾಯ ವಿಷ್ಣುಃ। ವಿಭುರ್ಮನಃ ಕರ್ತ್ತುಮಿಯೇಷ ಚಾಶು ಸುಖಂ ಪ್ರಸುಪ್ತೋಽಸ್ಮಿ ಮಹಾಜಲೌಘೇ ।। ೨೪.

ಪಿತಾಮಹನು ಹೊರಬರಲಾಗದೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ವಿಷ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಮಹಾ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಯಲ್ಲೇ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

ತತೋ ದ್ವಾರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪಿಹಿತಾನ್ಯುಪಲಕ್ಷ್ಯತೇ। ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಕೃತ್ವಾತ್ಮನೋ ರೂಪಂ ನಾಭ್ಯಾಂ ದ್ವಾರಮವಿನ್ದತ ।। ೨೪.

ನಂತರ, ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಆತನು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಒಂದು ಬಾಗಿಲು ಕಂಡನು.