ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ರಕ್ತಾಮ್ಬರಧರಾಃ ಸರ್ವೇ ರಕ್ತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಾಃ। ರಕ್ತಭಸ್ಮಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಾ ರಕ್ತಾಸ್ಯಾ ರಕ್ತಲೋಚನಾಃ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಕೆಂಪು ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ದೇಹಕ್ಕೆ ಕೆಂಪು ಬೂದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಅವರ ಬಾಯಿಯೂ ಕಣ್ಣೂ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾ ವ್ಯವಸಾಯಿನಃ। ಗೃಣನ್ತಶಚವ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮ ತದ್ವಾಮದೈವಕಮ್ ।। ೨೨.

ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ಆ ಪರಮ ದೈವಿಕ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥಂ ಲೋಕಾನಾಂ ಶಿಷ್ಯಾಣಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ। ಧರ್ಮೋಪದೇಶಮಖಿಲಂ ಕೃತ್ವಾ ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಪುನರೇವ ಮಹಾಮದೇವಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ರುದ್ರಮವ್ಯಯಮ್ ।। ೨೨.

ಲೋಕಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಾಶ್ವತ ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

ಯೇಽಪಿ ಚಾನ್ಯೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ ಯುಞ್ಜಾನಾ ವಾಮಮೀಶ್ವರಮ್। ಪ್ರಪದ್ಯನ್ತಿ ಮಹಾದೇಂ ತದ್ಭಕ್ತಾಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಾಃ ।। ೨೨.

ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು, ವಾಮಭಾಗದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು, ಮಹಾದೇವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾಗಿರುವವರು,

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ರುದ್ರಲೋಕಂ ಗಮಿಷ್ಯನ್ತಿ ಪುನರಾವೃತ್ತಿದುರ್ಲಭಮ್ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮರಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏಕತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪಃ ಪೀತವಾಸಾ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ। ಬ್ರಹ್ಮ ಯತ್ರ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪೀತವರ್ಣತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೨೩.

ಮೂವತ್ತೊಂದನೆಯ ಯುಗವನ್ನು ಪೀತವಾಸಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಳದಿ ವರ್ಣವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರಃ ಪೀತವಸ್ತ್ರವಾನ್ ।। ೨೩.

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬಾಲಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಪೀತಗನ್ಧಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಃ ಪೀತಮಾಲ್ಯಧರೋ ಯುವಾ। ಪೀತಯಜ್ಞೋಪವೀತಶ್ಚ ಪೀತೋಷ್ಣೀಷೋ ಮಹಾಭುಜಃ ।। ೨೩.

ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಳದಿ ಸುಗಂಧ ಹಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಹಳದಿ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಯುವಕನಾಗಿದ್ದ, ಹಳದಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಪಾಗಿಡು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು, ಭುಜಗಳು ಬಲವಾಗಿದ್ದವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕೇಶ್ವರಂ ಪ್ರಭುಮ್। ಮನಸಾ ಲೋಕಧಾತಾರಂ ವವನ್ದೇ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೨೩.

ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ನೋಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ತತೋ ಧ್ಯಾನಗತಸ್ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾಹೇಶ್ವರೀಂ ಪರಾಮ್। ಅಪಶ್ಯದ್ ಗಾಂ ವಿರುಪಾಂ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಮುಖಚ್ಯುತಾಮ್ ।। ೨೩.

ಆಗ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮಹಾದೇವನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನೂ, ಆ ಗೋಪನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಿದನು.

ಚತುಷ್ಪದಾಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಾಂ ಚತುರ್ಹಸ್ತಾಂ ಚತುಃಸ್ತನೀಮ್। ಚತುರ್ನ್ನೇತ್ರಾಂ ಚತುಃಶ್ರೃಙ್ಗೀಂ ಚತುರ್ದ್ದಂಷ್ಟ್ರಾಂ ಚತುರ್ಮುಖೀಮ್। ದ್ವಾತ್ರಿಂಶಲ್ಲೋಕಸಂಯುಕ್ತಾಮೀಶ್ವರೀಂ ಸರ್ವತೋಮುಖೀಮ್ ।। ೨೩.

ಆಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖ, ನಾಲ್ಕು ಕೈ, ನಾಲ್ಕು ಸ್ತನ, ನಾಲ್ಕು ಕಣ್ಣು, ನಾಲ್ಕು ಕೊಂಬು, ನಾಲ್ಕು ಹಲ್ಲು, ನಾಲ್ಕು ಬಾಯಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು; ಮೂವತ್ತೆರಡು ಲೋಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಳು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖವಿದ್ದ ಈಶ್ವರಿಯಾಗಿದ್ದಳು.

ಸ ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಮಹಾದೇವೀಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ಪುನರಾಹ ಮಹಾದೇವಃ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತಃ ।। ೨೩.

ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾದೇವಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ವಂದಿಸುವ ಮಹಾದೇವನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮತಿಃ ಸ್ಮೃತಿರ್ಬುದ್ಧಿರಿತಿ ಗಾಯಮಾನಃ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಏಹ್ಯೇಹೀತಿ ಮಹಾದೇವೀ ಸೋತ್ತಿಷ್ಠತ್ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ಭೃಶಮ್ ।। ೨೩.

'ಮತಿ, ಸ್ಮೃತಿ, ಬುದ್ಧಿ' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾದೇವಿ, ಮಹಾದೇವನು 'ಬಾ, ಬಾ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎದ್ದಳು.

ವಿಶ್ವಮಾವೃತ್ಯ ಯೋಗೇನ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ವಶೀಕುರು। ಅಥ ವಾ ಮಹಾದೇವೇನ ರುದ್ರಾಣೀ ತ್ವಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ। ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಹಿತಾರ್ಥಾಯ ಪರಮಾರ್ಥಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೩.

ನೀನು ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದುಕೋ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮಹಾದೇವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀನು ರುದ್ರಾಣಿಯಾಗುವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮಾರ್ಥರೂಪಿಯಾಗುವೆ.

ಅಥೈನಾಂ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರದದೌ ದೇವದೇವೇಶಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಾಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ತತಸ್ತಾಂ ಧ್ಯಾನಯೋಗೇನ ವಿದಿತ್ವಾ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್ ।। ೨೩.

ಆಗ, ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ನಂತರ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಯೋಗದಿಂದ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕನಮಸ್ಕಾರ್ಯಃ ಪ್ರಪದ್ಯ ತಾಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ಗಾಯತ್ರೀನ್ತು ತತೋ ರೌದ್ರೀಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸುಯನ್ತ್ರಿತಃ ।। ೨೩.

ಬ್ರಹ್ಮನು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಪೂಜಿಸುವ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಎದುರು ನೋಡಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು, ನಂತರ ಭಯಾನಕವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ತುಂಬಾ ನಿಯಮದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದನು.

ಇತ್ಯೇತಾಂ ವೈದಿಕೀಂ ವಿದ್ಯಾಂ ರೌದ್ರೀಂ ಗಾಯತ್ರೀಮರ್ಪಿತಾಮ್। ಜಪಿತ್ವಾ ತು ಮಹಾದೇವೀಂ ರುದ್ರಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಾಮ್। ಪ್ರಪನ್ನಸ್ತು ಮಹಾದೇವಂ ಧ್ಯಾನಯುಕ್ತೇನ ಚೇತಸಾ ।। ೨೩.

ಈ ರೀತಿ ವೇದದ ಜ್ಞಾನವಾದ, ರೌದ್ರರೂಪದ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ರುದ್ರಲೋಕದವರು ಪೂಜಿಸುವ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಮಹಾದೇವನ ಶರಣಾಗಿದ್ದನು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾದೇವೋ ದಿವ್ಯಂ ಯೋಗಂ ಪುನಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಸಮ್ಪತ್ತಿಂ ವೈರಾಗ್ಯಂ ಚ ದದೌ ಪುನಃ ।। ೨೩.

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವನು ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯವಾದ ಯೋಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದನು; ಪುನಃ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನು.

ಅಥಾಟ್ಟಹಾಸಂ ಮುಮುಚೇ ಭೀಷಣಂ ದೀಪ್ತಮೀಶ್ವರಃ। ತತೋಽಸ್ಯ ಸರ್ವತೋ ದೀಪ್ತಾಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾಃ ಕುಮಾರಕಾಃ ।। ೨೩.

ಆಗ ಭಯಂಕರವಾದ, ಹೊತ್ತಿರುವ ನಗುವನ್ನು ಈಶ್ವರನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಆ ನಗೆಯಿಂದ ಅವನ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಲಕರು ಪ್ರकटವಾದರು.

ಪೀತಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರಾಃ ಪೀತಗನ್ಧವಿಲೇಪನಾಃ । ಪೀತೋಷ್ಣೀಷಶಿರಸ್ಕಾಶ್ಚ ಪೀತಾಸ್ಯಾಃ ಪೀತಮೂರ್ದ್ಧಜಾಃ ।। ೨೩.

ಅವರು ಹಳದಿ ಹಾರಗಳು, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು; ಹಳದಿ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿದ್ದರು; ಹಳದಿ ಪಾಗಡಿ, ಹಳದಿ ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಕೂದಲು ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಉಷಿತ್ವಾ ವಿಮಲೌಜಸಃ। ಯೋಗಾತ್ಮಾನಸ್ತತಃ ಸ್ನಾತಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಹಿತೈಷಿಣಃ ।। ೨೩.

ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಶುದ್ಧ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಆ ಯೋಗಾತ್ಮರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಧರ್ಮಯೋಗಬಲೋಪೇತಾ ಋಷೀಣಾಂ ದೀರ್ಘಸತ್ರಿಣಾಮ್। ಉಪದಿಶ್ಯ ತು ತೇ ಯೋಗಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ರುದ್ರಮೀಶ್ವರಮ್ ।। ೨೩.

ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವರು, ದೀರ್ಘಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಯೋಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ನಂತರ ರುದ್ರನೊಳಗೆ ಲೀನರಾದರು.

ಏವಮೇತೇನ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರಪನ್ನಾ ಯೇ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ಅನ್ಯೇಽಪಿ ನಿಯತಾತ್ಮಾನೋ ಧ್ಯಾನಯುಕ್ತಾ ಜಿತೋನ್ದ್ರಿಯಾಃ ।। ೨೩.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನ ಶರಣಾದವರು, ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಇತರರೂ ಕೂಡ—

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ವಿರಜಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ಪ್ರವಿಶನ್ತಿ ಮಹಾದೇವಂ ರುದ್ರನ್ತೇ ತ್ವಪುನರ್ಭವಾಃ ।। ೨೩.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾದೇವನೊಳಗೆ, ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಗತೇ ಕಲ್ಪೇ ಪೀತವರ್ಣೇ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಃ। ಪುನರನ್ಯಃ ಪ್ರವೃತ್ತಸ್ತು ಸಿತಕಲ್ಪೋ ಹಿ ನಾಮತಃ ।। ೨೩.

ಆಮೇಲೆ ಆ ಪೀತವರ್ಣದ ಯುಗ ಮುಗಿದಾಗ, ಸ್ವಯಂಭುವು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು; ಮತ್ತೆ ಬೇರೊಂದು ಯುಗ ಆರಂಭವಾಯಿತು, ಅದು ಶ್ವೇತಯುಗವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಏಕಾರ್ಣವೇ ತದಾವೃತ್ತೇ ದಿವ್ಯೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಕೇ । ಸ್ರಷ್ಟುಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ದುಃಖಿತಃ ।। ೨೩.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯಮಾನಸ್ಯ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ವೈ ಪ್ರಭೋಃ । ಕೃಷ್ಣಃ ಸಮಭವದ್ವರ್ಣೋ ಧ್ಯಾಯತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ।। ೨೩.

ಆ ಪ್ರಭುವು ಮಗನಿಗಾಗಿ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ವರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಅಥಾಪಶ್ಯನ್ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಂ ಕುಮಾರಕಮ್। ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಂ ಮಹಾವೀರ್ಯಂ ದೀಪ್ಯಮಾನಂ ಸ್ವತೇಜಸಾ ।। ೨೩.

ಆಗ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಾಣುವನು.

ಕೃಷ್ಣಾಮ್ಬರವರೋಷ್ಣೀಷಂ ಕೃಷ್ಣಯಜ್ಞೋಪವೀತಿನಮ್। ಕೃಷ್ಣೇನ ಮೌಲಿನಾ ಯುಕ್ತಂ ಕೃಷ್ಣಸ್ರಗನುಲೇಪನಮ್ ।। ೨೩.

ಆ ಬಾಲಕನು ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ, ಕಪ್ಪು ಪಾಗಡಿ, ಕಪ್ಪು ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಪ್ಪು ಜಟೆ, ಕಪ್ಪು ಹಾರ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಸುಗಂಧದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು.