ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪನಿರ್ಮ್ಮುಕ್ತಾ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ಬ್ರಹ್ಮಲೋ ಕಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ವ್ರಜನ್ತಿ ಚ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಮೀರಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ತತಸ್ತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪೋ ರಕ್ತೋ ನಾಮ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಃ। ರಕ್ತೋ ಯತ್ರ ಮಹಾತೇಜಾ ರಕ್ತವರ್ಣ ಮಧಾರಯತ್ ।। ೨೨.

ಅನಂತರ ಮೂವತ್ತನೇ ಕಾಲ್ಪವನ್ನು ರಕ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಯುವಕನು ಕೆಂಪು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರೋ ರಕ್ತವಿಗ್ರಹಃ। ರಕ್ತಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರೋ ರಕ್ತನೇತ್ರಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ ।। ೨೨.

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ಕೆಂಪು ದೇಹದ, ಕೆಂಪು ಹಾರ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಯುವಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಸ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ಕುಮಾರಂ ರಕ್ತವಾಸಸಮ್। ಧ್ಯಾನಯೋಗಂ ಪರಙ್ಗತ್ವಾ ಬುಬುಧೇ ವಿಶ್ವಮೀಶ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

ಆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ಯುವಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಅವನು ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಸ ತಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪರಮಯನ್ತ್ರಿತಃ। ವಾಮದೇವಂ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಕಂ ವ್ಯಚಿನ್ತಯತ್ ।। ೨೨.

ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ವಾಮದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಧ್ಯಾತೋ ಮಹಾದೇವೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ। ಮನಸಾ ಪ್ರೀತಿಯುಕ್ತೇನ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸಂತೋಷಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಧ್ಯಾಯತಾ ಪುತ್ರಕಾಮೇನ ಯಸ್ಮಾತ್ತೇಹಂ ಪಿತಾಮಹಃ। ದೃಷ್ಟಃ ಪರಮಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಧ್ಯಾನಯೋಗೇನ ಸತ್ತಮ ।। ೨೨.

ಪಿತಾಮಹನೇ, ನೀನು ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಯೋಗದ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೀ.

ತಸ್ಮಾದ್ಧಯಾನಂ ಪರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಮಹಾತಪಾಃ। ವೇತ್ಸ್ಯಸೇ ಮಾಂ ಮಹಾಸತ್ತ್ವ ಲೋಕಧಾತಾರಮೀಶ್ವರಮ್। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತಃ ಶರ್ವಃ ಅಟ್ಟಹಾಸಂ ಮುಮೋಚ ಹ ।। ೨೨.

ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ನೀನು ಪರಮ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧರಿಸುವ ಈಶ್ವರನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶರ್ವನು ಭಾರಿಯಾದ ನಗೆಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದನು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮಾನಶ್ಚತ್ವಾರಶ್ಚ ಕುಮಾರಕಾಃ। ಸಮ್ಬಭೂವುರ್ಮಮಾಹಾತ್ಮಾನೋ ವಿರೇಜುಃ ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಯಃ ।। ೨೨.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬಾಲಕರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಿರಜಸ್ವ ವಿವಾಹಶ್ಚ ವಿಶೋಕೋ ವಿಶ್ವಭಾವನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತುಲ್ಯಾ ವೀರಾ ಅಧ್ಯವಸಾಯಿನಃ ।। ೨೨.

ಅವರು ಕಾಮವಿಲ್ಲದವರು, ವಿವಾಹವಾಗದವರು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವರು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿರುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಮತ್ತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ್ದವರು.

ರಕ್ತಾಮ್ಬರಧರಾಃ ಸರ್ವೇ ರಕ್ತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಾಃ। ರಕ್ತಭಸ್ಮಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಾ ರಕ್ತಾಸ್ಯಾ ರಕ್ತಲೋಚನಾಃ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಕೆಂಪು ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ದೇಹಕ್ಕೆ ಕೆಂಪು ಬೂದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಅವರ ಬಾಯಿಯೂ ಕಣ್ಣೂ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾ ವ್ಯವಸಾಯಿನಃ। ಗೃಣನ್ತಶಚವ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮ ತದ್ವಾಮದೈವಕಮ್ ।। ೨೨.

ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ಆ ಪರಮ ದೈವಿಕ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥಂ ಲೋಕಾನಾಂ ಶಿಷ್ಯಾಣಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ। ಧರ್ಮೋಪದೇಶಮಖಿಲಂ ಕೃತ್ವಾ ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಪುನರೇವ ಮಹಾಮದೇವಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ರುದ್ರಮವ್ಯಯಮ್ ।। ೨೨.

ಲೋಕಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಾಶ್ವತ ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

ಯೇಽಪಿ ಚಾನ್ಯೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ ಯುಞ್ಜಾನಾ ವಾಮಮೀಶ್ವರಮ್। ಪ್ರಪದ್ಯನ್ತಿ ಮಹಾದೇಂ ತದ್ಭಕ್ತಾಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಾಃ ।। ೨೨.

ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು, ವಾಮಭಾಗದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು, ಮಹಾದೇವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾಗಿರುವವರು,

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ರುದ್ರಲೋಕಂ ಗಮಿಷ್ಯನ್ತಿ ಪುನರಾವೃತ್ತಿದುರ್ಲಭಮ್ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮರಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏಕತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪಃ ಪೀತವಾಸಾ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ। ಬ್ರಹ್ಮ ಯತ್ರ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪೀತವರ್ಣತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೨೩.

ಮೂವತ್ತೊಂದನೆಯ ಯುಗವನ್ನು ಪೀತವಾಸಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಳದಿ ವರ್ಣವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರಃ ಪೀತವಸ್ತ್ರವಾನ್ ।। ೨೩.

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬಾಲಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಪೀತಗನ್ಧಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಃ ಪೀತಮಾಲ್ಯಧರೋ ಯುವಾ। ಪೀತಯಜ್ಞೋಪವೀತಶ್ಚ ಪೀತೋಷ್ಣೀಷೋ ಮಹಾಭುಜಃ ।। ೨೩.

ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಳದಿ ಸುಗಂಧ ಹಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಹಳದಿ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಯುವಕನಾಗಿದ್ದ, ಹಳದಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಪಾಗಿಡು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು, ಭುಜಗಳು ಬಲವಾಗಿದ್ದವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕೇಶ್ವರಂ ಪ್ರಭುಮ್। ಮನಸಾ ಲೋಕಧಾತಾರಂ ವವನ್ದೇ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೨೩.

ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ನೋಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ತತೋ ಧ್ಯಾನಗತಸ್ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾಹೇಶ್ವರೀಂ ಪರಾಮ್। ಅಪಶ್ಯದ್ ಗಾಂ ವಿರುಪಾಂ ಚ ಮಹೇಶ್ವರಮುಖಚ್ಯುತಾಮ್ ।। ೨೩.

ಆಗ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮಹಾದೇವನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನೂ, ಆ ಗೋಪನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಿದನು.

ಚತುಷ್ಪದಾಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಾಂ ಚತುರ್ಹಸ್ತಾಂ ಚತುಃಸ್ತನೀಮ್। ಚತುರ್ನ್ನೇತ್ರಾಂ ಚತುಃಶ್ರೃಙ್ಗೀಂ ಚತುರ್ದ್ದಂಷ್ಟ್ರಾಂ ಚತುರ್ಮುಖೀಮ್। ದ್ವಾತ್ರಿಂಶಲ್ಲೋಕಸಂಯುಕ್ತಾಮೀಶ್ವರೀಂ ಸರ್ವತೋಮುಖೀಮ್ ।। ೨೩.

ಆಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖ, ನಾಲ್ಕು ಕೈ, ನಾಲ್ಕು ಸ್ತನ, ನಾಲ್ಕು ಕಣ್ಣು, ನಾಲ್ಕು ಕೊಂಬು, ನಾಲ್ಕು ಹಲ್ಲು, ನಾಲ್ಕು ಬಾಯಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು; ಮೂವತ್ತೆರಡು ಲೋಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಳು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖವಿದ್ದ ಈಶ್ವರಿಯಾಗಿದ್ದಳು.

ಸ ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಮಹಾದೇವೀಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ಪುನರಾಹ ಮಹಾದೇವಃ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತಃ ।। ೨೩.

ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾದೇವಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ವಂದಿಸುವ ಮಹಾದೇವನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮತಿಃ ಸ್ಮೃತಿರ್ಬುದ್ಧಿರಿತಿ ಗಾಯಮಾನಃ ಪುನಃ ಪುನಃ। ಏಹ್ಯೇಹೀತಿ ಮಹಾದೇವೀ ಸೋತ್ತಿಷ್ಠತ್ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ಭೃಶಮ್ ।। ೨೩.

'ಮತಿ, ಸ್ಮೃತಿ, ಬುದ್ಧಿ' ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾದೇವಿ, ಮಹಾದೇವನು 'ಬಾ, ಬಾ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎದ್ದಳು.

ವಿಶ್ವಮಾವೃತ್ಯ ಯೋಗೇನ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ವಶೀಕುರು। ಅಥ ವಾ ಮಹಾದೇವೇನ ರುದ್ರಾಣೀ ತ್ವಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ। ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಹಿತಾರ್ಥಾಯ ಪರಮಾರ್ಥಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೩.

ನೀನು ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದುಕೋ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮಹಾದೇವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀನು ರುದ್ರಾಣಿಯಾಗುವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮಾರ್ಥರೂಪಿಯಾಗುವೆ.

ಅಥೈನಾಂ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರದದೌ ದೇವದೇವೇಶಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಾಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ತತಸ್ತಾಂ ಧ್ಯಾನಯೋಗೇನ ವಿದಿತ್ವಾ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್ ।। ೨೩.

ಆಗ, ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ನಂತರ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಯೋಗದಿಂದ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕನಮಸ್ಕಾರ್ಯಃ ಪ್ರಪದ್ಯ ತಾಂ ಮಹೇಶ್ವರೀಮ್। ಗಾಯತ್ರೀನ್ತು ತತೋ ರೌದ್ರೀಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸುಯನ್ತ್ರಿತಃ ।। ೨೩.

ಬ್ರಹ್ಮನು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಪೂಜಿಸುವ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಎದುರು ನೋಡಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು, ನಂತರ ಭಯಾನಕವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ತುಂಬಾ ನಿಯಮದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದನು.

ಇತ್ಯೇತಾಂ ವೈದಿಕೀಂ ವಿದ್ಯಾಂ ರೌದ್ರೀಂ ಗಾಯತ್ರೀಮರ್ಪಿತಾಮ್। ಜಪಿತ್ವಾ ತು ಮಹಾದೇವೀಂ ರುದ್ರಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಾಮ್। ಪ್ರಪನ್ನಸ್ತು ಮಹಾದೇವಂ ಧ್ಯಾನಯುಕ್ತೇನ ಚೇತಸಾ ।। ೨೩.

ಈ ರೀತಿ ವೇದದ ಜ್ಞಾನವಾದ, ರೌದ್ರರೂಪದ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ರುದ್ರಲೋಕದವರು ಪೂಜಿಸುವ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಮಹಾದೇವನ ಶರಣಾಗಿದ್ದನು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾದೇವೋ ದಿವ್ಯಂ ಯೋಗಂ ಪುನಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಸಮ್ಪತ್ತಿಂ ವೈರಾಗ್ಯಂ ಚ ದದೌ ಪುನಃ ।। ೨೩.

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾದೇವನು ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯವಾದ ಯೋಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದನು; ಪುನಃ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನು.

ಅಥಾಟ್ಟಹಾಸಂ ಮುಮುಚೇ ಭೀಷಣಂ ದೀಪ್ತಮೀಶ್ವರಃ। ತತೋಽಸ್ಯ ಸರ್ವತೋ ದೀಪ್ತಾಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾಃ ಕುಮಾರಕಾಃ ।। ೨೩.

ಆಗ ಭಯಂಕರವಾದ, ಹೊತ್ತಿರುವ ನಗುವನ್ನು ಈಶ್ವರನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಆ ನಗೆಯಿಂದ ಅವನ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಲಕರು ಪ್ರकटವಾದರು.