ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಏಕೋನವಿಂಶಕಃ ಕಲ್ಪೋ ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಶ್ರೃತಲೋಹಿತಃ। ಯಸ್ಮಿಂಸ್ತತ್ ಪರಮಧ್ಯಾನಂ ಧ್ಯಾಯತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಥಾ ।। ೨೨.

ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಕಾಲ್ಪವನ್ನು ಶೃತಲೋಹಿತ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪರಮಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು.

ಶ್ವೇತೋಷ್ಣೀಷಃ ಶ್ವೇತಮಾಲ್ಯಃ ಶ್ವೇತಾಮ್ಬರಧರಃ ಶಿಖೀ। ಉತ್ಪನ್ನಸ್ತು ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರಃ ಪಾವಕೋಪಮಃ ।। ೨೨.

ಆಗ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ, ಬಿಳಿ ಪಾಗಡಿ, ಬಿಳಿ ಹಾರ, ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ, ಕಿರೀಟವಿರುವ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಯುವಕನು ಹುಟ್ಟಿಬಂದನು.

ಭೀಮಂ ಮುಖಂ ಮಹಾರೌದ್ರಂ ಸುಘೋರಂ ಶ್ವೇತಲೋಹಿತಮ್। ದೀಪ್ತಂ ದೀಪ್ತೇನ ವಪುಷಾ ಮಹಾಸ್ಯಂ ಶ್ವೇತವರ್ಚ್ಚಸಮ್ ।। ೨೨.

ಅವನ ಮುಖ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು, ಬಹಳ ಭೀಕರವಾಗಿತ್ತು, ಬಿಳಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಅವನ ರೂಪ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳವನು, ಬಿಳಿ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಂಗೊಳುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುರುಷಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೈ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಃ। ಕುಮಾರಂ ಲೋಕಧಾತಾರಂ ವಿಶ್ವರೂಪಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಖವಿರುವ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಆ ಯುವಕನನ್ನು, ಲೋಕಗಳ ಪಾಲಕನನ್ನು, ವಿಶ್ವರೂಪನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಪುರಾಣಪುರುಷಂ ದೇವಂ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಯೋಗಿನಾಂ ಚಿರಮ್। ವವನ್ದೇ ದೇವದೇವೇಶಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೨.

ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನು, ಪುರಾತನ ಪುರುಷನಾದ ದೇವರನ್ನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನನ್ನು, ಯೋಗಿಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು, ದೇವದೇವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿದನು.

ಹೃದಿ ಕೃತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮೀಶ್ವರಮ್। ಸದ್ಯೋಜಾತಂ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೈ ಸಮ ಚಿನ್ತಯತ್। ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಮುಮೋಚ ದೇವೇಶೋ ಹೃಷ್ಟೋ ಹಾಸಂ ಜಗತ್ಪತಿಃ ।। ೨೨.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು, ಈಶ್ವರನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸದ್ಯೋಜಾತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಅವನನ್ನು ಅರಿತು, ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಜಗತ್ಪತಿಯಾದ ದೇವರು ನಗುವನ್ನು ಬಿಡಿದನು.

ತತೋಽಸ್ಯ ಪಾರ್ಶ್ವತಃ ಶ್ವೇತಾ ಋಷಯೋ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾ ಮಹಾತ್ಮಾನಃ ಶ್ವೇತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಾಃ ।। ೨೨.

ಆಗ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಹಾರ ಮತ್ತು ಲೇಪನದಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದ, ಬ್ರಹ್ಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಬಿಳಿ ಋಷಿಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.

ಸುನನ್ದೋ ನನ್ದಕಶಚವೈವ ವಿಶ್ವನನ್ದೋಽಥ ನನ್ದನಃ। ಶಿಷ್ಯಾಸ್ತೇ ವೈ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಯೈಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ ತತೋ ವೃತಮ್ ।। ೨೨.

ಸುನಂದ, ನಂದಕ, ಶಚವ, ವಿಶ್ವನಂದ ಮತ್ತು ನಂದನ ಎಂಬ ಮಹಾತ್ಮರು ಅವನ ಶಿಷ್ಯರು; ಇವರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದನು.

ತಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣಾಭಃ ಶ್ವೇತನಾಮಾ ಮಹಾಮುನಿಃ। ವಿಜಜ್ಞೇಽಥ ಮಹಾತೇಜಾ ಯಸ್ಮಾಜ್ಜಜ್ಞೇ ನರಸ್ತ್ವಸೌ ।। ೨೨.

ಅವನ ಮುಂದೆ, ಬಿಳಿ ವರ್ಣದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ, ಶ್ವೇತ ಎಂಬ ಮಹಾಮುನಿ ಹುಟ್ಟಿಬಂದನು; ಅವನಿಂದ ಮಾನವನೂ ಜನಿಸಿದರು.

ತತ್ರ ತೇ ಋಷಯಃ ಸರ್ವ್ವೇ ಸದ್ಯೋಜಾತಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ತಸ್ಮಾದ್ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಂ ದೇವಂ ಯೇ ಪ್ರಪಶ್ಯನ್ತಿ ವೈ ದ್ವಿಜಾಃ। ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಪರಾ ಯುಕ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ವ್ಯವಸಾಯಿನಃ ।। ೨೨.

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು ಸದ್ಯೋಜಾತ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರು; ಮತ್ತು ಯಾರು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಆ ದ್ವಿಜರು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪನಿರ್ಮ್ಮುಕ್ತಾ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ಬ್ರಹ್ಮಲೋ ಕಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ವ್ರಜನ್ತಿ ಚ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಮೀರಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ತತಸ್ತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪೋ ರಕ್ತೋ ನಾಮ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಃ। ರಕ್ತೋ ಯತ್ರ ಮಹಾತೇಜಾ ರಕ್ತವರ್ಣ ಮಧಾರಯತ್ ।। ೨೨.

ಅನಂತರ ಮೂವತ್ತನೇ ಕಾಲ್ಪವನ್ನು ರಕ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಯುವಕನು ಕೆಂಪು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರೋ ರಕ್ತವಿಗ್ರಹಃ। ರಕ್ತಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರೋ ರಕ್ತನೇತ್ರಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ ।। ೨೨.

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ಕೆಂಪು ದೇಹದ, ಕೆಂಪು ಹಾರ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಯುವಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಸ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ಕುಮಾರಂ ರಕ್ತವಾಸಸಮ್। ಧ್ಯಾನಯೋಗಂ ಪರಙ್ಗತ್ವಾ ಬುಬುಧೇ ವಿಶ್ವಮೀಶ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

ಆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ ಯುವಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಅವನು ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಸ ತಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪರಮಯನ್ತ್ರಿತಃ। ವಾಮದೇವಂ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಕಂ ವ್ಯಚಿನ್ತಯತ್ ।। ೨೨.

ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ವಾಮದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಧ್ಯಾತೋ ಮಹಾದೇವೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ। ಮನಸಾ ಪ್ರೀತಿಯುಕ್ತೇನ ಪಿತಾಮಹಮಥಾಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸಂತೋಷಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಧ್ಯಾಯತಾ ಪುತ್ರಕಾಮೇನ ಯಸ್ಮಾತ್ತೇಹಂ ಪಿತಾಮಹಃ। ದೃಷ್ಟಃ ಪರಮಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಧ್ಯಾನಯೋಗೇನ ಸತ್ತಮ ।। ೨೨.

ಪಿತಾಮಹನೇ, ನೀನು ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಹೊಂದಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಯೋಗದ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೀ.

ತಸ್ಮಾದ್ಧಯಾನಂ ಪರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಮಹಾತಪಾಃ। ವೇತ್ಸ್ಯಸೇ ಮಾಂ ಮಹಾಸತ್ತ್ವ ಲೋಕಧಾತಾರಮೀಶ್ವರಮ್। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತಃ ಶರ್ವಃ ಅಟ್ಟಹಾಸಂ ಮುಮೋಚ ಹ ।। ೨೨.

ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ನೀನು ಪರಮ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧರಿಸುವ ಈಶ್ವರನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶರ್ವನು ಭಾರಿಯಾದ ನಗೆಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದನು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮಾನಶ್ಚತ್ವಾರಶ್ಚ ಕುಮಾರಕಾಃ। ಸಮ್ಬಭೂವುರ್ಮಮಾಹಾತ್ಮಾನೋ ವಿರೇಜುಃ ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಯಃ ।। ೨೨.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬಾಲಕರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಿರಜಸ್ವ ವಿವಾಹಶ್ಚ ವಿಶೋಕೋ ವಿಶ್ವಭಾವನಃ। ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತುಲ್ಯಾ ವೀರಾ ಅಧ್ಯವಸಾಯಿನಃ ।। ೨೨.

ಅವರು ಕಾಮವಿಲ್ಲದವರು, ವಿವಾಹವಾಗದವರು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವರು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿರುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಮತ್ತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ್ದವರು.

ರಕ್ತಾಮ್ಬರಧರಾಃ ಸರ್ವೇ ರಕ್ತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಾಃ। ರಕ್ತಭಸ್ಮಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಾ ರಕ್ತಾಸ್ಯಾ ರಕ್ತಲೋಚನಾಃ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಕೆಂಪು ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ದೇಹಕ್ಕೆ ಕೆಂಪು ಬೂದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಅವರ ಬಾಯಿಯೂ ಕಣ್ಣೂ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು.

ತತೋ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾ ವ್ಯವಸಾಯಿನಃ। ಗೃಣನ್ತಶಚವ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮ ತದ್ವಾಮದೈವಕಮ್ ।। ೨೨.

ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ಆ ಪರಮ ದೈವಿಕ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥಂ ಲೋಕಾನಾಂ ಶಿಷ್ಯಾಣಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ। ಧರ್ಮೋಪದೇಶಮಖಿಲಂ ಕೃತ್ವಾ ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಪುನರೇವ ಮಹಾಮದೇವಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ರುದ್ರಮವ್ಯಯಮ್ ।। ೨೨.

ಲೋಕಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಾಶ್ವತ ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

ಯೇಽಪಿ ಚಾನ್ಯೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ ಯುಞ್ಜಾನಾ ವಾಮಮೀಶ್ವರಮ್। ಪ್ರಪದ್ಯನ್ತಿ ಮಹಾದೇಂ ತದ್ಭಕ್ತಾಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಾಃ ।। ೨೨.

ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು, ವಾಮಭಾಗದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು, ಮಹಾದೇವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾಗಿರುವವರು,

ತೇ ಸರ್ವೇ ಪಾಪನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ವಿಮಲಾ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚ್ಚಸಃ। ರುದ್ರಲೋಕಂ ಗಮಿಷ್ಯನ್ತಿ ಪುನರಾವೃತ್ತಿದುರ್ಲಭಮ್ ।। ೨೨.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮರಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏಕತ್ರಿಂಶತ್ತಮಃ ಕಲ್ಪಃ ಪೀತವಾಸಾ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ। ಬ್ರಹ್ಮ ಯತ್ರ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪೀತವರ್ಣತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೨೩.

ಮೂವತ್ತೊಂದನೆಯ ಯುಗವನ್ನು ಪೀತವಾಸಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಳದಿ ವರ್ಣವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಧ್ಯಾಯತಃ ಪುತ್ರಕಾಮಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಕುಮಾರಃ ಪೀತವಸ್ತ್ರವಾನ್ ।। ೨೩.

ಪುತ್ರಕಾಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬಾಲಕನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಪೀತಗನ್ಧಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್ಗಃ ಪೀತಮಾಲ್ಯಧರೋ ಯುವಾ। ಪೀತಯಜ್ಞೋಪವೀತಶ್ಚ ಪೀತೋಷ್ಣೀಷೋ ಮಹಾಭುಜಃ ।। ೨೩.

ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಹಳದಿ ಸುಗಂಧ ಹಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಹಳದಿ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಯುವಕನಾಗಿದ್ದ, ಹಳದಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಪಾಗಿಡು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು, ಭುಜಗಳು ಬಲವಾಗಿದ್ದವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾನಸಂಯುಕ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕೇಶ್ವರಂ ಪ್ರಭುಮ್। ಮನಸಾ ಲೋಕಧಾತಾರಂ ವವನ್ದೇ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೨೩.

ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ನೋಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.