ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಆವೃತ್ಯ ಮನಸಾ ಶುಕ್ಲಂ ಪಟಂ ವಾ ಕಮ್ಬಲಂ ತಥಾ। ತತಸ್ತು ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಕ್ಷಿಪ್ರಮೇವಾನುಚಿನ್ತಯೇತ್ ।। ೧೨.

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಅಥವಾ ಕಂಬಳವನ್ನು ಆವೃತಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ತಸ್ಮಾಚ್ಚೈವಾತ್ಮನೋ ದೋಷಾಂಸ್ತೂಪಸರ್ಗಾನುಪಸ್ಥಿತಾನ್ । ಪರಿತ ತ್ಯಜೇತ ಮೇಧಾವೀ ಯದೀಚ್ಛೇತ್ ಸಿದ್ಧಿಮಾತ್ಮನಃ ।। ೧೨.

ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರು ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ದೋಷಗಳನ್ನೂ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು.

ಋಷಯೋ ದೇವಗನ್ಧರ್ವಾ ಯಕ್ಷೋರಗಮಹಾಸುರಾಃ। ಉಪಸರ್ಗೇಷು ಸಂಯುಕ್ತಾ ಆವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। ೧೨.

ಋಷಿಗಳು, ದೇವಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ಮಹಾಸುರರು—ಇವರು ಅಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಮರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾದ್ಯುಕ್ತಃ ಸದಾ ಯೋಗೀ ಲಘ್ವಾಹಾರೀ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ। ತಥಾ ಸುಪ್ತಃ ಸುಸೂಕ್ಷ್ಮೇಷು ಧಾರಣಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಧಾರಯೇತ್ ।। ೧೨.

ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗಿಯು ಸದಾ ನಿಯಮಿತನಾಗಿರಬೇಕು, ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಮಿತವಾಗಿರಬೇಕು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿರಬೇಕು. ಅವನು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಂತೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು.

ತತಸ್ತು ಯೋಗಯುಕ್ತಸ್ಯ ಜಿತನಿದ್ರಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ। ಉಪಸರ್ಗಾಃ ಪುನಶ್ಚಾನ್ತೇ ಜಾಯನ್ತೇ ಪ್ರಾಣಸಂಜ್ಞಕಾಃ ।। ೧೨.

ಆಮೇಲೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ, ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದ ಯೋಗಿಗೆ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಾಣ’ ಎಂಬ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತವೆ.

ಪೃಥಿವೀಂ ಧಾರಯೇತ್ಸರ್ವಾಂ ತತಶ್ಚಾಪೋ ಹ್ಯನನ್ತರಮ್। ತತೋಽಗ್ನಿಞ್ಚೈವ ಸರ್ವೇಷಾಮಾಕಾಶಂ ಮನ ಏವ ಚ ।। ೧೨.

ಅವನು ಮೊದಲು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು, ನಂತರ ಕೂಡಲೇ ನೀರನ್ನು, ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಎಲ್ಲದರಿಗೂ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಡಿಯಬೇಕು.

ತತಃ ಪರಾಂ ಪುನರ್ಬುದ್ಧಿಂ ಧಾರಯೇದ್ಯತ್ನತೋ ಯತೀ। ಕಿದ್ಧೀನಾಞ್ಚೈವ ಲಿಙ್ಗಾನಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್ ।। ೧೨.

ನಂತರ ಯತಿಯಾದವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪರಮ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು; ಬುದ್ಧಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು.

ಪೃಥ್ವೀಂ ಧಾರಯಮಾಣಸ್ಯ ಮಹೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ ಪ್ರವರ್ತತೇ। ಅಪೋ ಧಾರಯಮಾಣಸ್ಯ ಆಪಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ ಭವನ್ತಿ ಹಿ। ಶೀತಾ ರಸಾಃ ಪ್ರವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ ಹ್ಯಮೃತಸನ್ನಿಭಾಃ ।। ೧೨.

ಯಾರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೋ ಅವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭೂಮಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೀರು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ತಂಪಾದ ರಸಗಳು, ಅಮೃತದಂತಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರಸಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ.

ತೇಜೋ ಧಾರಯಮಾಣಸ್ಯ ತೇಜಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ। ಆತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯತೇ ತೇಜಸ್ತದ್ಭಾವಮನುಪಶ್ಯತಿ ।। ೧೨.

ಯಾರು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೋ ಅವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಗ್ನಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯತೇ ವಾಯುಂ ವಾಯುವನ್ಮಣ್ಡಲಂ ಪ್ರಭೋ । ಆಕಾಶಂ ಧಾರಯಾಣಸ್ಯ ವ್ಯೋಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೨.

ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಗಾಳಿಯ ವಲಯದಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆಕಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಆಕಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಪಶ್ಯತೇ ಮಣ್ಡಲಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಘೋಷಶ್ಚಾಸ್ಯ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ । ಆತ್ಮಾನಂ ಮನ್ಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ವಾಯುಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಃ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೨.

ಅವನು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಲಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಧ್ವನಿಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ಸದಾ ತನ್ನನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತಥಾ ಮನೋ ಧಾರಯತೋ ಮನಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ । ಮನಸಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಮನಸ್ತು ವಿಶತೇ ಹಿ ಸಃ। ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಬುದ್ಧಿಂ ಯದಾ ಯುಞ್ಜೇತ್ತದಾ ವಿಜ್ಞಾಯ ಬುದ್ಧಯತೇ ।। ೧೨.

ಹಾಗೆಯೇ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವನಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದಾಗ, ತಿಳಿದು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಏತಾನಿ ಸಪ್ತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ವಿದಿತ್ವಾ ಯಸ್ತು ಯೋಗವಿತ್। ಪರಿತ್ಯಜತಿ ಮೇಧಾವೀ ಸ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಪರಮಂ ವ್ರಜೇತ್ ।। ೧೨.

ಯಾರು ಈ ಏಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಬುದ್ಧಿವಂತನೋ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪರಮವನ್ನು ತಲುಕುತ್ತಾನೆ.

ಯಸ್ಮಿನ್ ಯಸ್ಮಿಂಶ್ಚ ಸಂಯುಕ್ತೋ ಭೂತ ಐಶ್ವರ್ಯಲಕ್ಷಣೇ। ತತ್ರೈವ ಸಙ್ಗಂ ಭಜತೇ ತೇನೈವ ಪ್ರವಿನಶ್ಯತಿ ।। ೧೨.

ಯಾವ ಭೂತದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಐಶ್ವರ್ಯ ಲಕ್ಷಣದಿಂದ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಅದರಿಂದಲೇ ಲಯವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾದ್ವಿದಿತ್ವಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ಸಂಸಕ್ತಾನಿ ಪರಸ್ಪರಮ್। ಪರಿತ್ಯಜತಿ ಯೋಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸ ಪರಂ ಪ್ರಪ್ನುಯಾದ್ದ್ವಿಜಃ ।। ೧೨.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ದ್ವಿಜನು ಪರಮವನ್ನು ತಲುಕುತ್ತಾನೆ.

ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ಹಿ ಮಹಾತ್ಮಾನ ಋಷಯೋ ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುಷಃ। ಸಂಸಕ್ತಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಭಾವೇಷು ತೇ ದೋಷಾಸ್ತೇಷು ಸಂಜ್ಞಿತಾಃ।।೧೨.೨೮ ತಸ್ಮಾನ್ನ ನಿಶ್ಚಯಃ ಕಾರ್ಯಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇಷ್ವಿಹ ಕದಾಚನ। ಐಶ್ವರ್ಯಾಜ್ಜಾಯತೇ ರಾಗೋ ವಿರಾಗಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚೋಚ್ಯತೇ ।। ೧೨.

ಮಹಾತ್ಮರು, ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಋಷಿಗಳು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು; ಅದು ಅವರಲ್ಲಿನ ದೋಷವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಬಾರದು; ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ವಿರಕ್ತಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ವಿದಿತ್ವಾ ಸಪ್ತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ಷಡಙ್ಗಞ್ಚ ಮಹೇಶ್ವರಮ್। ಪ್ರಧಾನಂ ವಿನಿಯೋಗಜ್ಞಃ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಧಿಗಚ್ಛತಿ ।। ೧೨.

ಯಾರು ಈ ಏಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರನ ಆರು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವನೋ, ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಲುಕುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವಜ್ಞತಾ ತೃಪ್ತಿರನಾದಿಬೋಧಃ ಸ್ವತನ್ತ್ರತಾ ನಿತ್ಯಮಲುಪ್ತಶಕ್ತಿಃ। ಅನನ್ತಶಕ್ತಿಶ್ಚ ವಿಭೋರ್ವಿಧಿಜ್ಞಾಃ ಷಡಾಹುರಙ್ಗಾನಿ ಮಹೇಶ್ವರಸ್ಯ ।। ೧೨.

ಸರ್ವಜ್ಞತೆ, ತೃಪ್ತಿ, ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಶಾಶ್ವತ, ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಶಕ್ತಿ — ಇವು ಮಹೇಶ್ವರನ ಆರು ಅಂಗಗಳೆಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಿತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಧನೋ ಯುಕ್ತ ಉಪಸರ್ಗೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ। ಜಿತಶ್ವಾಸೋಪಸರ್ಗಸ್ಯ ಜಿತರಾಮಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ। ಏಕಾ ಬಹಿಃಶರೀರೇಽಸ್ಮಿನ್ ಧಾರಣಾ ಸರ್ವಕಾಮಿಕೀ ।। ೧೨.

ಯಾರು ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿರುವನು, ನಿಯಮಿತನಾಗಿರುವನು, ಅವನು ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಉಸಿರಿನ ಅಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆಗಳ ಅಡ್ಡಿಯನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಯೋಗಿಗೆ, ದೇಹದ ಹೊರಗಡೆ ಒಂದು ಧಾರಣೆ ಇದೆ, ಅದು ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ.

ವಿಶೇದ್ಯದಾ ದ್ವಿಜೋ ಯುಕ್ತೋ ಯತ್ರ ಯತ್ರಾರ್ಪ್ಪಯೇನ್ಮನಃ । ಭೂತಾನ್ಯಾವಿಶತೇ ವಾಪಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಞ್ಚಾಪಿ ಕಮ್ಪಯೇತ್ ।। ೧೨.

ಯಾವಾಗ ನಿಯಮಿತನಾದ ದ್ವಿಜನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಏತಯಾ ಪ್ರವಿಶೇದ್ದೇಹಂ ಹಿತ್ವಾ ದೇಹಂ ಪುನಸ್ತ್ವಿಹ। ಮನೋದ್ವಾರಂ ಹಿ ಯೋಗಾನಾಮಾದಿತ್ಯಞ್ಚ ವಿನಿರ್ದ್ದಿಶೇತ್ ।। ೧೨.

ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅವನು ಒಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ, ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಗಿಲು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕು.

ಆದಾನಾದಿಕ್ರಿಯಾಣಾನ್ತು ಆದಿತ್ಯ ಇತಿ ಚೋಚ್ಯತೇ। ಏತೇನ ವಿಧಿನಾ ಯೋಗೀ ವಿರಕ್ತಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮವರ್ಜ್ಜಿತಃ। ಪ್ರಕೃತಿಂ ಸಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ರುದ್ರಲೋಕೇ ಮಹೀಯತೇ ।। ೧೨.

ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಇತರ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆದಿತ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಯೋಗಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ರುದ್ರನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಐಶ್ವರ್ಯಗುಣಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನ್ತು ತಂ ಪ್ರಭುಮ್। ದೇವಸ್ಥಾನೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಸರ್ವತಸ್ತು ನಿವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೨.

ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ದೈವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾನೆ.

ಪೈಶಾಚಾಂಶಚವ ಪಿಶಾಚಾಂಶ್ಚ ರಾಕ್ಷಸೇನ ಚ ರಾಕ್ಷಸಾನ್ । ಗಾನ್ಧರ್ವೇಣ ಚ ಗನ್ಧರ್ವಾನ್ ಕೌಬೇರೇಣ ಕುಬೇರಜಾನ್ ।। ೧೨.

ಪಿಶಾಚ ಭಾಗದಿಂದ ಪಿಶಾಚರನ್ನು, ರಾಕ್ಷಸ ಭಾಗದಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು, ಗಂಧರ್ವ ಭಾಗದಿಂದ ಗಂಧರ್ವರನ್ನು, ಕುಬೇರ ಭಾಗದಿಂದ ಕುಬೇರನ ವಂಶಜರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಇನ್ದ್ರಮೈನ್ದ್ರೇಣ ಸ್ಥಾನೇನ ಸೌಮ್ಯಂ ಸೌಮ್ಯೇನ ಚೈವ ಹಿ। ಪ್ರಜಾಪತಿಂ ತಥಾ ಚೈವ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯೇನ ಸಾಧಯೇತ್ ।। ೧೨.

ಇಂದ್ರನ ನಿವಾಸದಿಂದ ಇಂದ್ರನನ್ನು, ಸೋಮನ ನಿವಾಸದಿಂದ ಸೋಮನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ನಿವಾಸದಿಂದ ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಂ ಬ್ರಾಹ್ಯೇನ ಚಾಪ್ಯೇವಮುಪಾಮನ್ತ್ರಯತೇ ಪ್ರಭುಮ್। ತತ್ರ ಸಕ್ತಸ್ತು ಉನ್ಮತ್ತಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೨.

ಅದೇ ರೀತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮ ನಿವಾಸದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮ ಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆದು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸಂಭೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಅವನು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದವನಂತೆ ಆಗಿ, ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಿತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಪರೋ ಯುಕ್ತಃ ಸ್ಥಾನಾನ್ಯೇತಾನಿ ವೈ ತ್ಯಜೇತ್ । ಅಸಜ್ಯಮಾನಃ ಸ್ಥಾನೇಷು ದ್ವಿಜಃ ಸರ್ವಗತೋ ಭವೇತ್ ।। ೧೨.

ಯಾವಾಗಲೂ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಇಟ್ಟು, ನಿಯಮಿತನಾಗಿ, ಈ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನು ಯಾವ ನಿವಾಸಕ್ಕೂ ಆಸಕ್ತನಾಗದೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅತ ಊರ್ದ್ಧ್ವಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಐಶ್ವರ್ಯಗುಣ ವಿಸ್ತರಮ್। ಯೇನ ಯೋಗವಿಶೇಷೇಣ ಸರ್ವಲೋಕಾನತಿಕ್ರಮೇತ್ ।। ೧೩.

ಈಗ ನಾನು ಐಶ್ವರ್ಯ ಗುಣಗಳ ವಿವರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ವಿಶೇಷ ಯೋಗದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ದಾಟಬಹುದು.

ತತ್ರಾಷ್ಟಗುಣಮೈಶ್ವರ್ಯಂ ಯೋಗಿನಾಂ ಸಮುದಾಹೃತಮ್। ತತ್ಸರ್ವಂ ಕ್ರಮಯೋಗೇನ ಉಚ್ಯಮಾನಂ ನಿಬೋಧತ ।। ೧೩.

ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟಗುಣ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ.