ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಚೀರಪತ್ರಾಜಿನಾನಿ ಸ್ಯುರ್ದ್ಧಾನ್ಯಮೂಲಫಲೌಷಧಮ್। ಉಭೇ ಸನ್ಧ್ಯೇಽವಗಾಹಶ್ಚ ಹೋಮಶ್ವಾರಣ್ಯ ವಾಸಿನಾಮ್

ಚೀರ, ಎಲೆ, ಅಜಿನ, ಧಾನ್ಯ, ಮೂಲ, ಹಣ್ಣು, ಔಷಧಿಗಳು, ಎರಡು ಸಂಧ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ಹೋಮ—ಇವು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಸಲಾಗಿವೆ.

ಆಸನ್ನಮುಸಲೇ ಭೈಕ್ಷಮಸ್ತೇಯಂ ಶೌಚಮೇವ ಚ। ಅಪ್ರಮಾದೋಽವ್ಯವಾಯಶ್ಚ ದಯಾ ಭೂತೇಷು ಚ ಕ್ಷಮಾ

ಮುಸುಕಿನ ಹತ್ತಿರ ಭಿಕ್ಷೆ, ಪರದಿನದು ಕಳವು ಮಾಡದಿರುವುದು, ಶುದ್ಧತೆ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

ಅಕ್ರೋಧೋ ಗುರುಶುಶ್ರೂಷಾ ಸತ್ಯಞ್ಚ ದಶಮಂ ಸ್ಮೃತಮ್। ದಶಲಕ್ಷಣಿಕೋ ಹ್ಯೇಷ ಧರ್ಮಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ

ಕೋಪವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಗುರುಸೇವೆ, ಸತ್ಯವಾಡುವುದು—ಇವು ಹತ್ತನೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಧರ್ಮದ ಮೂಲವೆಂದು ಸ್ವಯಂಭುವು ಸಾರಿದ್ದಾರೆ.

ಭಿಕ್ಷೋರ್ವ್ರತಾನಿ ಪಞ್ಚಾತ್ರ ಪಞ್ಚೈವೋಪವ್ರತಾನಿ ಚ। ಆಚಾರಶುದ್ಧಿರ್ನಿಯಮಃ ಶೌಚಞ್ಚ ಪ್ರತಿಕರ್ಮ ಚ। ಸಮ್ಯಗ್ದರ್ಶನಮಿತ್ಯೇವಂ ಪಞ್ಚೈವೋಪವ್ರತಾನ್ಯಪಿ

ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗೆ ಐದು ವ್ರತಗಳು ಮತ್ತು ಐದು ಉಪವ್ರತಗಳಿವೆ: ನಡವಳಿಕೆಯ ಶುದ್ಧತೆ, ನಿಯಮ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಕರ್ತವ್ಯಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಸಮ್ಯಗ್ದರ್ಶನ—ಇವು ಐದು ಉಪವ್ರತಗಳೂ ಹೌದು.

ಧ್ಯಾನಂ ಸಮಾಧಿರ್ಮನಸೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಂ ಸಸಾಗರೈರ್ಭೈಕ್ಷಮಥೋಪಗಮ್ಯ। ಮೌನಂ ಪವಿತ್ರೋಪಚಿತೈರ್ವಿಮುಕ್ತಿಃ ಪರಿವ್ರಜೋ ಧರ್ಮಮಿಮಂ ವದನ್ತಿ

ಧ್ಯಾನ, ಸಮಾಧಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಜನರೊಳಗಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ, ಮೌನ, ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಪವಿತ್ರತೆ—ಇವು ಪರಿವ್ರಾಜಕರ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸರ್ವೇ ತೇ ಶ್ರೇಯಸೇ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಆಶ್ರಮಾ ಬ್ರಹಮಣಾ ಸ್ವಯಮ್। ಸತ್ಯಾರ್ಜ್ಜವನ್ತಪಃ ಕ್ಷಾನ್ತಿರ್ಯೋಗೇಜ್ಯಾ ದಮಪೂರ್ವಿಕಾ

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪರಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ: ಸತ್ಯ, ನೀತಿ, ತಪಸ್ಸು, ಕ್ಷಮೆ, ಯೋಗ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಮನವೇ ಅವುಗಳ ಆಧಾರ.

ವೇದಾಃ ಸಾಙ್ಗಾಶ್ಚ ಯಜ್ಞಾಶ್ಚ ವ್ರತಾನಿ ನಿಯಮಾಶ್ಚ ಯೇ। ನ ಸಿದ್ಧ್ಯನ್ತಿ ಪ್ರದುಷ್ಟಸ್ಯ ಭಾವದೋಷ ಉಪಾಗತೇ

ವೇದಗಳು, ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು, ವ್ರತಗಳು, ನಿಯಮಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೋಷವಿದ್ದವರಿಗೆ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಹಿಃ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಯನ್ತಿ ಕದಾಚನ। ಅನ್ತರ್ಭಾವಪ್ರದುಷ್ಟಸ್ಯ ಕುರ್ವತೋಽಪಿ ಪರಾಕ್ರಮಾನ್

ಹೊರಗಿನ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಭಾವ ದುಷ್ಟವಾದವನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಸ್ವಮಪಿ ಯೋದದ್ಯಾತ್ ಕಲುಷೇಣಾನ್ತರಾತ್ಮನಾ। ನ ತೇನ ಧರ್ಮಭಾಕ್ ಸ ಸ್ಯಾದ್ಭಾವ ಏವಾತ್ರ ಕಾರಣಮ್

ಒಬ್ಬನು ತನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು; ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಒಳಗಿನ ಭಾವವೇ.

ಏವಂ ದೇವಾಃ ಸಪಿತರ ಋಷಯೋ ಮನವಸ್ತಥಾ। ತೇಷಾಂ ಸ್ಥಾನಮಮುಷ್ಮಿಸ್ತು ಸಂಸ್ಥಿತಾನಾಂ ಪ್ರಚಕ್ಷತೇ

ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಮನುವುಗಳು—ಇವರ ಸ್ಥಾನಗಳು ಆ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇರುವವರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಷ್ಟಾಶೀತಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಋಷೀಣಾಮೂರ್ದ್ಧ್ವರೇತಸಾಮ್। ಸ್ಮೃತಂ ತು ತೇಷಾಂ ತತ್ಸ್ಥಾನಂ ತದೇವ ಗುರುವಾಸಿನಾಮ್

ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ ಉರ್ಧ್ವರೇತಸ್ಸುಳ್ಳ ಋಷಿಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಸ್ಥಾನವೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಗುರುನ ಜೊತೆ ಇರುವವರಿಗೂ ಅದೇ ಸ್ಥಾನ.

ಸಪ್ತರ್ಷೀಣಾನ್ತು ಯತ್ಶ್ಥಾನಂ ಸ್ಮೃತನ್ತದ್ವೈ ದಿವೌಕಸಾಮ್। ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಂ ಗೃಹಸ್ಥಾನಾಂ ನ್ಯಾಸಿನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕ್ಷಯಃ। ಯೋಗಿನಾಮಮೃತಂ ಸ್ಥಾನಂ ನಾನಾಧೀನಾಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ

ಸಪ್ತ ಋಷಿಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸ್ಥಾನ, ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಸ್ಥಾನ—ನಾನಾ ಮಾರ್ಗದವರಿಗಾದರೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ.

ಸ್ಥಾನಾನ್ಯಾಶ್ರಮಿಣಾಂ ತಾನಿ ಯೇ ಸ್ವಧರ್ಮೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ। ಚತ್ವಾರ ಏತೇ ಪನ್ಥಾನೋ ದೇವಯಾನಾ ವಿನಿರ್ಮಿತಾಃ

ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಆಶ್ರಮಿಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳೇ ಸ್ಥಾನಗಳು; ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ದೇವಯಾನಕ್ಕೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕತನ್ತ್ರೇಣ ಆದ್ಯೇ ಮನ್ವನ್ತರೇ ಭುವಿ। ಪನ್ಥಾನೋ ದೇವಯಾನಾಯ ತೇಷಾಂ ದ್ವಾರಂ ರವಿಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ದೇವಯಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅವುಗಳಿಗೆ ಸೂರ್ಯನೇ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತಥೈವ ಪಿತೃಯಾಣಾನಾಂ ಚನ್ದ್ರಮಾದ್ವಾರಮುಚ್ಯತೇ। ಏವಂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಣಾಂ ವೈ ಪ್ರವಿಭಾಗೇ ಕೃತೇ ತದಾ। ಯದಾಸ್ಯ ನ ವ್ಯವರ್ತ್ತನ್ತ ಪ್ರಜಾ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾತ್ಮಿಕಾಃ

ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತೃಯಾನ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಚಂದ್ರನೇ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ವಿಭಾಗವಾದಾಗ, ಜನರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

ತತೋಽನ್ಯಾ ಮಾನಸೀಃ ಸೋಽಥ ತ್ರೇತಾಮಗಧ್ಯೇಽಸೃಜತ್ ಪ್ರಜಾಃ। ಆತ್ಮನಃ ಸ್ವಶರೀರಾಚ್ಚ ತುಲ್ಯಾಶ್ವೈವಾತ್ಮನಾ ತು ವೈ

ಆಮೇಲೆ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಗಧದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮಿಸ್ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ತ್ವಾದ್ಯೇ ಮಧ್ಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಕ್ರಮೇಣ ತು। ತತೋಽನ್ಯಾ ಮಾನಸೀಸ್ತತ್ರ ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ

ಆ ಮೊದಲ ತ್ರೇತಾಯುಗದ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ತತಃ ಸತ್ತ್ವರಜೋದ್ರಿಕ್ತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸೋಽಥಾಸೃಜತ್ ಪ್ರಭುಃ। ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಮೋಕ್ಷಾಣಾಂ ವಾರ್ತ್ತಾಯಾಶ್ಚೈವ ಸಾಧಿಕಾಃ

ಆಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ಸದ್ಗುಣ ಮತ್ತು ರಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿದ ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯಗಳ ಗುಣಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ದೇವಾಶ್ಚ ಪಿತರಶ್ಚೈವ ಋಷಯೋ ಮನವಸ್ತಥಾ। ಯುಗಾನುರೂಪಾ ಧರ್ಮೇಣ ಯೈರಿಮಾ ವಿಚಿತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಯುಗದ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಧರ್ಮಪಾಲಕರಿಂದ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.

ಉಪಸ್ಥಿತೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರಜಾಧರ್ಮೇ ಸ್ವಯಮ್ಮುವಃ। ಅಭಿದಧ್ಯೌ ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾ ನಾನಾರೂಪಾಸ್ತು ಮಾನಸೀಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಜನರ ಧರ್ಮ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಎಲ್ಲ ವಿಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಪೂರ್ವೋಕ್ತಾ ಯಾ ಮಯಾ ತುಭ್ಯಞ್ಜನಲೋಕಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ। ಕಲ್ಪೇಽತೀತೇ ತು ತೇ ಹ್ಯಾಸನ್ ದೇವಾದ್ಯಾಸ್ತು ಪ್ರಜಾ ಇಹ

ನಾನು ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ಜನರು, ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು, ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ಆಗಿದ್ದರು.

ಧ್ಯಾಯತಸ್ತಸ್ಯ ತಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಸಮ್ಭೂತ್ಯರ್ಥಮುಪಸ್ಥಿತಾಃ। ಮನ್ವನ್ತರಕ್ರಮೇಣೇಹ ಕನಿಷ್ಠೇ ಪ್ರಥಮೇ ಮತಾಃ

ಅವನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಲು ಬಂದವು; ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು.

ಖ್ಯಾತ್ಯಾನುಬನ್ಧೈಸ್ತೈಸ್ತೈಸ್ತು ಸರ್ವಾರ್ಥೈರಿಹ ಭಾವಿತಾಃ। ಕುಶಲಾಕುಶಲಪ್ರಾಯೈಃ ಕರ್ಮಭಿಸ್ತೈಃ ಸದಾ ಪ್ರಜಾಃ। ತತ್ಕರ್ಮಫಲಶೇಷೇಣ ಉಪಷ್ಟಬ್ಧಾಃ ಪ್ರಜಜ್ಞಿರೇ

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ, ಉತ್ತಮ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಆ ಜನರು ಸದಾ ರೂಪುಗೊಂಡರು; ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತವಾಗಿ ಅವರು ಜನಿಸಿದರು.

ದೇವಾಸುರಪಿತೃತ್ವೈಶ್ಚ ಪಶುಪಕ್ಷಿಸರೀಸೃಪೈಃ। ವೃಕ್ಷನಾರಕಿಕೀಟತ್ವೈ ಸ್ತೈಸ್ತೈರ್ಭಾವೈರುಪಸ್ಥಿತಾಃ। ಆಧೀನಾಂರ್ಥ ಪ್ರಜಾನಾಞ್ಚ ಆತ್ಮನೋ ವೈ ವಿನಿರ್ಮಮೇ

ದೇವತೆ, ಅಸುರ, ಪಿತೃ, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಹಾವು, ಮರ, ನರಕದ ಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಅವನು ಅವರ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದನು.

ತತೋಽಭಿಧ್ಯಾಯತಸ್ತಸ್ಯ ಜಜ್ಞಿರೇ ಮಾನಸೀಪ್ರಜಾಃ। ತಚ್ಛರೀರಸಮುತ್ಪನ್ನೈಃ ಕಾರ್ಯೈಸ್ತೈಃ ಕಾರಣೈಃ ಸಹ। ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಃ ಸಮವರ್ತ್ತನ್ತ ಗಾತ್ರೇಭ್ಯಸ್ತಸ್ಯ ಧೀಮತಃ

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವು; ಆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದರು.

ತತೋ ದೇವಾಸುರಪಿತೄನ್ ಮಾನವಞ್ಚ ಚತುಷ್ಟಯಮ್। ಸಿಸೃಕ್ಷುಮ್ಭಾಂಸ್ಯೇತಾಂಶ್ಚ ಸ್ವಾತ್ಮನಾ ಸಮಯೂಯುಜತ್

ನಂತರ, ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇವತೆ, ಅಸುರ, ಪಿತೃ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದನು.

ಯುಕ್ತಾತ್ಮನಸ್ತತಸ್ತಸ್ಯ ತತೋ ಮಾತ್ರಾ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಃ। ತಮಭಿಧ್ಯಾಯತಃ ಸರ್ಗಂ ಪ್ರಯತ್ನೋಽಭುತ್ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ

ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರವಾದಾಗ, ಸ್ವಯಂಭುವನ ನಿಯಮಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾದವು; ಅವನು ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ತತೋಽಸ್ಯ ಜಘನಾತ್ ಪೂರ್ವಮಸುರಾ ಜಜ್ಞಿರೇ ಸುತಾಃ। ಅಸುಃ ಪ್ರಾಣಃ ಸ್ಮೃತೋ ವಿಪ್ರಾ ಸ್ತಜ್ಜನ್ಮಾನಸ್ತತೋಽಸುರಾಃ

ನಂತರ ಅವನ ಕೆಳಗಿನ ಭಾಗದಿಂದ ಮೊದಲು ಅಸುರರು ಪುತ್ರರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರು; 'ಅಸು' ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಎಂದು ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಸುರರು ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂತು.

ಯಯಾ ಸೃಷ್ಟಾಃ ಸುರಾಸ್ತನ್ವಾ ತಾಂ ತನುಂ ಸ ವ್ಯಪೋಹತ। ಸಾಪವಿದ್ಧಾ ತನುಸ್ತೇನ ಸದ್ಯೋ ರಾತ್ರಿರಜಾಯತ

ಯಾವ ದೇಹದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೋ, ಆ ದೇಹವನ್ನು ಅವನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಆ ತ್ಯಜಿಸಿದ ದೇಹವೇ ಕೂಡಲೇ ರಾತ್ರಿ ಆಯಿತು.