ನಿಶಾಯಾಮಿವ ಖದ್ಯೋತಃ ಪ್ರಾವೃಟ್ಕಾಲೇ ತತಸ್ತತಃ। ತದಾಕಾಶೇ ಚರನ್ ಸೋಽಥ ವೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಃ
ಮಳೆಗಾಲದ ರಾತ್ರಿ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಹೋಲಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಯಂಭುವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಯಾ ಹ್ಯಪಾಯನ್ತು ಮಾರ್ಗಮಾಣಸ್ತದಾ ಪ್ರಭುಃ। ತತಸ್ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಹ್ಯನ್ತರ್ಗತಾಂ ಮಹೀಮ್
ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಇಳಿಯುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಆ ಪ್ರಭು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಒಳಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
ಅನುಮಾನಾತ್ತು ಸಮ್ಬುದ್ಧೋ ಭೂಮೇರುದ್ಧರಣಂ ಪ್ರತಿ। ಚಕಾರಾನ್ಯಾಂ ತನುಞ್ಚೈವ ಪೂರ್ವಕಲ್ಪಾದಿಷು ಸ್ಮೃತಾಮ್
ಅನುಮಾನದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದು, ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಿರುವಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.
ಸ ತು ರೂಪಂ ವರಾಹಸ್ಯ ಕೃತ್ವಾಽಪಃ ಪ್ರಾವಿಶತ್ ಪ್ರಭುಃ। ಅದ್ಭಿಃ ಸಞ್ಛಾದಿತಾಮುರ್ವೀಂ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯಾಥ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ಅವನು ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಪತಿ ನೋಡಿದನು.
ಉದ್ಧೃತ್ಯೋರ್ವೀಮಥಾದ್ಭ್ಯಸ್ತು ಅಪಸ್ತಾಸ್ತು ಸ ವಿನ್ಯಸತ್। ಸಾಮುದ್ರೀಸ್ತು ಸಮುದ್ರೇಷು ನಾದೇಯೀರ್ನಿಮ್ನಗಾಸ್ವಪಿ। ಪಾರ್ಥಿವೀಸ್ತು ಸ ವಿನ್ಯಸ್ಯ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಸೋಽಚಿನೋದ್ಗಿರೀನ್
ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎತ್ತಿ, ಸಮುದ್ರದ ನೀರನ್ನು ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳ ನೀರನ್ನು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದನು.
ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ದಹ್ಯಮಾನೇ ತು ತದಾ ಸಂವರ್ತ್ತಕಾಗ್ನಿನಾ। ತೇನಾಗ್ನಿನಾ ಪ್ರಲೀನಾಸ್ತೇ ಪರ್ವತಾ ಭುವಿ ಸರ್ವಶಃ
ಹಿಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಟ್ಟಾಗ, ಆ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿದ್ದವು.
ಶೈತ್ಯಾದೇಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುನಾಪಸ್ತು ಸಂಹೃತಾಃ। ನಿಷಕ್ತಾ ಯತ್ರ ಯತ್ರಾಸಂಸ್ತತ್ರತತ್ರಾಽಚಲೋಽಭವತ್
ಆ ಒಕ್ಕಟೆಯ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಚಳಿಯಿಂದ ನೀರುಗಳು ವಾಯುವಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದವು. ಅವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲಸಿದವೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ಸ್ಕನ್ನಾಚಲತ್ವಾದಚಲಾಃ ಪರ್ವಭಿಃ ಪರ್ವತಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ। ಗಿರಯೋಽದ್ಭಿರ್ನಿಗೀರ್ಣತ್ವಾಚ್ಚಯನಾಚ್ಚ ಶಿಲೋಚ್ಚಯಾಃ
ನೀರು ಹರಿದು ಹೋಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಪರ್ವತಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಿಖರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಶಿಲೆಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ತತಸ್ತು ತಾಂ ಸಮುದ್ಧೃತ್ಯ ಕ್ಷಿತಿಮನ್ತರ್ಜ್ಜಲಾತ್ ಪ್ರಭುಃ। ಸ್ವಸ್ಥಾನೇ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾ ಚ ವಿಭಾಗಮಕರೋತ್ ಪುನಃ
ಅನಂತರ, ಪ್ರಭು ಜಲದೊಳಗಿನ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅದರ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.
ಸಪ್ತ ಸಪ್ತ ತು ವರ್ಷಾಣಿ ತಸ್ಯಾ ದ್ವೀಪೇಷು ಸಪ್ತಸು। ವಿಷಮಾಣಿ ಸಮೀಕೃತ್ಯ ಶಿಲಾಭಿರಚಿನೋದ್ಗಿರೀನ್
ಆನಂತರ, ಆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಸಮಭಾಗಗಳನ್ನು ಸಮಮಾಡಿ, ಶಿಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.
ದ್ವೀಪೇಷು ತೇಷು ವರ್ಷಾಣಿ ಚತ್ವಾರಿಂಶತ್ತಥೈವ ಚ। ತಾವನ್ತಃ ಪರ್ವತಾಶ್ಚೈವ ವರ್ಷಾನ್ತೇ ಸಮವಸ್ಥಿತಾಃ। ಸರ್ಗಾದೌ ಸನ್ನಿವಿಷ್ಟಾಸ್ತೇ ಸ್ವಭಾವೇನೈವ ನಾನ್ಯಥಾ
ಆ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತಾರು ಭಾಗಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಪರ್ವತಗಳೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೆ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
ಸಪ್ತ ದ್ವೀಪಾಃ ಸಮುದ್ರಾಶ್ಚ ಅನ್ಯೋನ್ಯಸ್ಯ ತು ಮಣ್ಡಲಮ್। ಸನ್ನಿಕೃಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಭಾವೇನ ಸಮಾವೃತ್ಯ ಪರಸ್ಪರಮ್
ಆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ವಲಯವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಹಜವಾಗಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಿವೆ.
ಭೂರಾಖ್ಯಾಂಶ್ಚತುರೋ ಲೋಕಾಂಶ್ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಗ್ರಹೈಃ ಸಹ। ಪೂರ್ವಂ ತು ನಿರ್ಮ್ಮಮೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ಥಾನಾನೀಮಾನಿ ಸರ್ವಶಃ
ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೊದಲು ಭೂಮಿಯನ್ನೂ, ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಚಂದ್ರನನ್ನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ, ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಕಲ್ಪಸ್ಯ ಚಾಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೈ ಹ್ಯಸೃಜತ್ ಸ್ಥಾನಿನಃ ಪುರಾ। ಆಪೋಽಗ್ರಿಃ ಪೃಥಿವೀ ವಾಯುರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ದಿವಂ ತಥಾ
ಈ ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಭೂಮಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಸ್ವರ್ಗಂ ದಿಶಃ ಸಮುದ್ರಾಂಶ್ಚ ನದೀಃ ಸರ್ವಾಂಶ್ಚ ಪರ್ವತಾನ್। ಓಷಧೀನಾಂ ತಥಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮಾನಂ ವೃಕ್ಷವೀರುಧಾಮ್
ಅವನೇ ಸ್ವರ್ಗ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳ ಹಾಗೂ ಮರಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಲವಾಃ ಕಾಷ್ಠಾಃ ಕಲಾಶ್ಚೈವ ಮುಹೂರ್ತಂ ಸನ್ಧಿರಾತ್ರ್ಯಹಮ್। ಅರ್ದ್ಧಮಾಸಾಂಶ್ಚ ಮಾಸಾಂಶ್ಚ ಅಯನಾಬ್ದಯುಗಾನಿ ಚ
ಅವನೇ ಕ್ಷಣಗಳು, ಕಾಲದ ಭಾಗಗಳು, ತಿಥಿಗಳು, ಸಂಧಿಗಳು, ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು, ಪಕ್ಷಗಳು, ತಿಂಗಳುಗಳು, ಆಯನಗಳು, ವರ್ಷಗಳು, ಯುಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಸ್ಥಾನಾಭಿಮಾನಿನಶ್ಚೈವ ಸ್ಥಾನಾನಿ ಚ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್। ಸ್ಥಾನಾತ್ಮಾನಃ ಸ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ವೈ ಯುಗಾವಸ್ಥಾಂ ವಿನಿರ್ಮಮೇ
ಅವನೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ಅದರ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸ್ಥಳಗಳ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಯುಗಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಕೃತಂ ತ್ರೇತಾ ದ್ವಾಪರಂ ಚ ಕಲಿಂ ಚೈವ ತಥಾ ಯುಗಮ್। ಕಲ್ಪಸ್ಯಾದೌ ಕೃತಯುಗೇ ಪ್ರಥಮೇ ಸೋಽಸೃಜತ್ ಪ್ರಜಾಃ
ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ, ಕಲಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಪ್ರಾಗುಕ್ತಾ ಯಾ ಮಯಾ ತುಭ್ಯಂ ಪೂರ್ವಕಾಲಂ ಪ್ರಜಾಸ್ತು ತಾಃ। ತಸ್ಮಿನ್ ಸಂವರ್ತ್ತಮಾನೇ ತು ಕಲ್ಪೇ ದಗ್ಧಾಸ್ತದಾಽಗ್ನಿನಾ
ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಆ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರವಾಗುವಾಗ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.
ಅಪ್ರಾಪ್ತಾ ಯಾಸ್ತಪೋಲೋಕಂ ಜನಲೋಕಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ। ಪ್ರವರ್ತನ್ತಿ ಪುನಃ ಸರ್ಗೇ ಬೀಜಾರ್ಥಂ ತಾ ಭವನ್ತಿ ಹಿ
ಯಾರು ತಪೋಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪದೆ ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದರೋ, ಅವರು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಜವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.
ಬೀಜಾರ್ಥೇನ ಸ್ಥಿತಾಸ್ತತ್ರ ಪುನಃ ಸರ್ಗಸ್ಯ ಕಾರಣಾತ್। ತತಸ್ತಾಃ ಸೃಜ್ಯಮಾನಾಸ್ತು ಸನ್ತಾನಾರ್ಥಂ ಭವನ್ತಿ ಹಿ
ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಬೀಜಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಉಳಿದು, ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವಾಗ, ಸಂತಾನದಿಗಾಗಿ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತವೆ.
ಧರ್ಮ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಮೋಕ್ಷಾಣಾಮಿಹ ತಾಃ ಸಾಧಕಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ। ದೇವಾಶ್ಚ ಪಿತರಶ್ಚೈವ ಋಷಯೋ ಮನವಸ್ತಥಾ
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವವರು ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಮನುಗಳು ಇವರಲ್ಲೇ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.
ತತಸ್ತೇ ತಪಸಾ ಯುಕ್ತಃ ಸ್ಥಾನಾನ್ಯಾಪೂರಯನ್ತಿ ಹಿ। ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಾನಸಾಸ್ತೇ ವೈ ಸಿದ್ಧಾತ್ಮಾನೋ ಭವನ್ತಿ ಹಿ
ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅವರು ಸಿದ್ಧಾತ್ಮರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಯೇ ಸರ್ಗಾ ದ್ವೇಷಯುಕ್ತೇನ ಕರ್ಮಣಾ ತೇ ದಿವಂ ಗತಾಃ। ಆವರ್ತ್ತಮಾನಾ ಇಹ ತೇ ಸಮ್ಭವನ್ತಿ ಯುಗೇ ಯುಗೇ
ಯಾರು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೋ, ಅವರು ಪುನಃ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ವಕರ್ಮಫಲಶೇಷೇಣ ಖ್ಯಾತಾಶ್ಚೈವ ತಥಾತ್ಮಿಕಾಃ। ಸಂಭವನ್ತಿ ಜನಾಲ್ಲೋಕಾತ್ ಕರ್ಮಸಂಶಯಬನ್ಧನಾತ್
ತಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳ ಉಳಿದ ಫಲದಿಂದ, ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಆ ಸ್ವಭಾವದ ಜೀವಿಗಳು, ಕರ್ಮದ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಜನರ ಲೋಕದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಆಶಯಃ ಕಾರಣಂ ತತ್ರ ಬೋದ್ಧವ್ಯಂ ಕರ್ಮಣಾಂ ತು ಸಃ। ತೈಃ ಕರ್ಮಭಿಸ್ತು ಜಾಯನ್ತೇ ಜನಾಲ್ಲೋಕಾಃ ಶುಭಾಶುಭೈಃ
ಅಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆ ಕೆಲಸಗಳಿಂದಲೇ, ಶುಭ ಮತ್ತು ಅಶುಭ ಫಲಗಳೊಂದಿಗೆ, ಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ಗೃಹ್ಣನ್ತಿ ತೇ ಶರೀರಾಣಿ ನಾನಾರೂಪಾಣಿ ಯೋನಿಷು। ದೇವಾದ್ಯಸ್ಥಾವರಾನ್ತೇ ಚ ಉತ್ಪದ್ಯನ್ತೇ ಪರಸ್ಪರಮ್
ಅವರು ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಾವರಗಳವರೆಗೆ, ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ತೇಷಾಂ ಯೇ ಯಾನಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಪ್ರಾಕ್ ಸೃಷ್ಟೇಃ ಪ್ರತಿಪೇದಿರೇ। ತಾನ್ಯೇತೇ ಪ್ರತಿಪದ್ಯನ್ತೇ ಸೃಜ್ಯಮಾನಾಃ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ಅವರು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಕೆಲಸಗಳಿದೆಯೋ, ಆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಈ ಹೊಸ ಜೀವಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವಾಗ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹಿಸ್ರಾಹಿಂಸ್ರೇ ಮೃದುಕ್ರೂರೇ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೇ ಋತಾನೃತೇ। ತದ್ಭಾವಿತಾಃ ಪ್ರಪದ್ಯನ್ತೇ ತಸ್ಮಾತ್ತತ್ತಸ್ಯ ರೋಚತೇ
ಹಿಂಸೆ ಅಥವಾ ಅಹಿಂಸೆ, ಸೌಮ್ಯತೆ ಅಥವಾ ಕ್ರೂರತೆ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಅಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ ಅಥವಾ ಅಸತ್ಯದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡವರು, ತಾವು ಯಾವ ಸ್ವಭಾವ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೋ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕದ್ದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಕಲ್ಪೇಷ್ವಾಸನ್ ವ್ಯತೀತೇಷು ರೂಪನಾಮಾನಿ ಯಾನಿ ಚ। ತಾನ್ಯೇವಾನಾಗತೇ ಕಾಲೇ ಪ್ರಾಯಶಃ ಪ್ರತಿಪೇದಿರೇ
ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಸರುಗಳು, ಅವುಗಳೇ ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ.