ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಲ್ಲೋಕಸ್ಥಿತೈರ್ದೃಷ್ಟಃ ಕಾಲಃ ಸುಪ್ತಸ್ತದಾ ಚ ತೈಃ। ಸತ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಸಪ್ತ ಯೇಹ್ಯಾಸನ್ ಕಲ್ಪೇಽತೀತೇ ಮಹರ್ಷಯಃ

ಮಹರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಕಾಲವನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಹಳೆಯ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು.

ಏವಂ ಬ್ರಾಹ್ಮೀಷು ರಾತ್ರೀಷು ಹ್ಯತೀ ತಾಸು ಸಹಸ್ರಶಃ। ದೃಷ್ಟವನ್ತಸ್ತಥಾ ಹ್ಯನ್ಯೇ ಸುಪ್ತಂ ಕಾಲಂ ಮಹರ್ಷಯಃ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಬೇರೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಕಾಲವನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಕಲ್ಪಯಾಮಾಸ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಸ್ಮಾತ್ ಕಾಲೋ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಲ್ಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅದರಿಂದ ಕಾಲ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ.

ಸ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಲ್ಪಾದಿಷು ಪುನಃ ಪುನಃ। ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತೋ ಮಹಾದೇವಸ್ತಸ್ಯ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು; ಅವನು ಮಹಾದೇವನು, ವ್ಯಕ್ತವೂ ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನದೇ.

ಇತ್ಯೇಷ ಪ್ರತಿಸನ್ಧಿರ್ವಃ ಕೀರ್ತ್ತಿತಃ ಕಲ್ಪಯೋರ್ದ್ವಯೋಃ। ಸಾಮ್ಪ್ರತಾತೀತಯೋರ್ಮಧ್ಯೇ ಪ್ರಾಗವಸ್ಥಾ ಬಭೂವ ಯಾ

ಹೀಗಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಹಾಗೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಎರಡು ಕಲ್ಪಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕೀರ್ತ್ತಿತಾ ತು ಸಮಾಸೇನ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಯಥಾ ತಥಾ। ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ತೇ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಕಲ್ಪಮೇತಂ ನಿಬೋಧತ

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಗಿನ ಈ ಕಲ್ಪವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ.

ತುಲ್ಯಂ ಯುಗಸಹಸ್ರಸ್ಯ ನೈಶಂ ಕಾಲಮುಪಾಸ್ಯ ಸಃ। ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಕುರುತೇ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವಂ ಸರ್ಗಕಾರಣಾತ್

ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದವಾದ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಆ ಕತ್ತಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುರ್ಭೂತ್ವಾ ತದಾಚರತ್। ಅನ್ಧಕಾರೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಯುವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಆ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿತ್ತು.

ಜಲೇನ ಸಮನುವ್ಯಾಪ್ತೇ ಸರ್ವತಃ ಪೃಥಿವೀತಲೇ। ಅವಿಭಾಗೇನ ಭೂತೇಷು ಸಮನ್ತಾತ್ಸುಸ್ಥಿತೇಷು ಚ

ನೀರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸಮವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು.

ನಿಶಾಯಾಮಿವ ಖದ್ಯೋತಃ ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಕಾಲೇ ತತಸ್ತತಃ। ತದಾಕಾಶೇ ಚರನ್ ಸೋಽಥ ವೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಃ

ಮಳೆಗಾಲದ ರಾತ್ರಿ ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಹೋಲಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಯಂಭುವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಯಾ ಹ್ಯಪಾಯನ್ತು ಮಾರ್ಗಮಾಣಸ್ತದಾ ಪ್ರಭುಃ। ತತಸ್ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಹ್ಯನ್ತರ್ಗತಾಂ ಮಹೀಮ್

ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಇಳಿಯುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಆ ಪ್ರಭು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಒಳಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ಅನುಮಾನಾತ್ತು ಸಮ್ಬುದ್ಧೋ ಭೂಮೇರುದ್ಧರಣಂ ಪ್ರತಿ। ಚಕಾರಾನ್ಯಾಂ ತನುಞ್ಚೈವ ಪೂರ್ವಕಲ್ಪಾದಿಷು ಸ್ಮೃತಾಮ್

ಅನುಮಾನದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದು, ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಿರುವಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ಸ ತು ರೂಪಂ ವರಾಹಸ್ಯ ಕೃತ್ವಾಽಪಃ ಪ್ರಾವಿಶತ್ ಪ್ರಭುಃ। ಅದ್ಭಿಃ ಸಞ್ಛಾದಿತಾಮುರ್ವೀಂ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯಾಥ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಅವನು ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಪತಿ ನೋಡಿದನು.

ಉದ್ಧೃತ್ಯೋರ್ವೀಮಥಾದ್ಭ್ಯಸ್ತು ಅಪಸ್ತಾಸ್ತು ಸ ವಿನ್ಯಸತ್। ಸಾಮುದ್ರೀಸ್ತು ಸಮುದ್ರೇಷು ನಾದೇಯೀರ್ನಿಮ್ನಗಾಸ್ವಪಿ। ಪಾರ್ಥಿವೀಸ್ತು ಸ ವಿನ್ಯಸ್ಯ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಸೋಽಚಿನೋದ್ಗಿರೀನ್

ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎತ್ತಿ, ಸಮುದ್ರದ ನೀರನ್ನು ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳ ನೀರನ್ನು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದನು.

ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ದಹ್ಯಮಾನೇ ತು ತದಾ ಸಂವರ್ತ್ತಕಾಗ್ನಿನಾ। ತೇನಾಗ್ನಿನಾ ಪ್ರಲೀನಾಸ್ತೇ ಪರ್ವತಾ ಭುವಿ ಸರ್ವಶಃ

ಹಿಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಟ್ಟಾಗ, ಆ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿದ್ದವು.

ಶೈತ್ಯಾದೇಕಾರ್ಣವೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುನಾಪಸ್ತು ಸಂಹೃತಾಃ। ನಿಷಕ್ತಾ ಯತ್ರ ಯತ್ರಾಸಂಸ್ತತ್ರತತ್ರಾಽಚಲೋಽಭವತ್

ಆ ಒಕ್ಕಟೆಯ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಚಳಿಯಿಂದ ನೀರುಗಳು ವಾಯುವಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದವು. ಅವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲಸಿದವೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಸ್ಕನ್ನಾಚಲತ್ವಾದಚಲಾಃ ಪರ್ವಭಿಃ ಪರ್ವತಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ। ಗಿರಯೋಽದ್ಭಿರ್ನಿಗೀರ್ಣತ್ವಾಚ್ಚಯನಾಚ್ಚ ಶಿಲೋಚ್ಚಯಾಃ

ನೀರು ಹರಿದು ಹೋಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಪರ್ವತಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಿಖರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಶಿಲೆಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ತತಸ್ತು ತಾಂ ಸಮುದ್ಧೃತ್ಯ ಕ್ಷಿತಿಮನ್ತರ್ಜ್ಜಲಾತ್ ಪ್ರಭುಃ। ಸ್ವಸ್ಥಾನೇ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾ ಚ ವಿಭಾಗಮಕರೋತ್ ಪುನಃ

ಅನಂತರ, ಪ್ರಭು ಜಲದೊಳಗಿನ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅದರ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

ಸಪ್ತ ಸಪ್ತ ತು ವರ್ಷಾಣಿ ತಸ್ಯಾ ದ್ವೀಪೇಷು ಸಪ್ತಸು। ವಿಷಮಾಣಿ ಸಮೀಕೃತ್ಯ ಶಿಲಾಭಿರಚಿನೋದ್ಗಿರೀನ್

ಆನಂತರ, ಆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಸಮಭಾಗಗಳನ್ನು ಸಮಮಾಡಿ, ಶಿಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

ದ್ವೀಪೇಷು ತೇಷು ವರ್ಷಾಣಿ ಚತ್ವಾರಿಂಶತ್ತಥೈವ ಚ। ತಾವನ್ತಃ ಪರ್ವತಾಶ್ಚೈವ ವರ್ಷಾನ್ತೇ ಸಮವಸ್ಥಿತಾಃ। ಸರ್ಗಾದೌ ಸನ್ನಿವಿಷ್ಟಾಸ್ತೇ ಸ್ವಭಾವೇನೈವ ನಾನ್ಯಥಾ

ಆ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತಾರು ಭಾಗಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಪರ್ವತಗಳೂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೆ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಸಪ್ತ ದ್ವೀಪಾಃ ಸಮುದ್ರಾಶ್ಚ ಅನ್ಯೋನ್ಯಸ್ಯ ತು ಮಣ್ಡಲಮ್। ಸನ್ನಿಕೃಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಭಾವೇನ ಸಮಾವೃತ್ಯ ಪರಸ್ಪರಮ್

ಆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಗಳು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ವಲಯವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಹಜವಾಗಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಿವೆ.

ಭೂರಾಖ್ಯಾಂಶ್ಚತುರೋ ಲೋಕಾಂಶ್ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಗ್ರಹೈಃ ಸಹ। ಪೂರ್ವಂ ತು ನಿರ್ಮ್ಮಮೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ಥಾನಾನೀಮಾನಿ ಸರ್ವಶಃ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೊದಲು ಭೂಮಿಯನ್ನೂ, ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಚಂದ್ರನನ್ನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ, ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಕಲ್ಪಸ್ಯ ಚಾಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವೈ ಹ್ಯಸೃಜತ್ ಸ್ಥಾನಿನಃ ಪುರಾ। ಆಪೋಽಗ್ರಿಃ ಪೃಥಿವೀ ವಾಯುರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ದಿವಂ ತಥಾ

ಈ ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಭೂಮಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಸ್ವರ್ಗಂ ದಿಶಃ ಸಮುದ್ರಾಂಶ್ಚ ನದೀಃ ಸರ್ವಾಂಶ್ಚ ಪರ್ವತಾನ್। ಓಷಧೀನಾಂ ತಥಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮಾನಂ ವೃಕ್ಷವೀರುಧಾಮ್

ಅವನೇ ಸ್ವರ್ಗ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳ ಹಾಗೂ ಮರಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಲವಾಃ ಕಾಷ್ಠಾಃ ಕಲಾಶ್ಚೈವ ಮುಹೂರ್ತಂ ಸನ್ಧಿರಾತ್ರ್ಯಹಮ್। ಅರ್ದ್ಧಮಾಸಾಂಶ್ಚ ಮಾಸಾಂಶ್ಚ ಅಯನಾಬ್ದಯುಗಾನಿ ಚ

ಅವನೇ ಕ್ಷಣಗಳು, ಕಾಲದ ಭಾಗಗಳು, ತಿಥಿಗಳು, ಸಂಧಿಗಳು, ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು, ಪಕ್ಷಗಳು, ತಿಂಗಳುಗಳು, ಆಯನಗಳು, ವರ್ಷಗಳು, ಯುಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಸ್ಥಾನಾಭಿಮಾನಿನಶ್ಚೈವ ಸ್ಥಾನಾನಿ ಚ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್। ಸ್ಥಾನಾತ್ಮಾನಃ ಸ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ವೈ ಯುಗಾವಸ್ಥಾಂ ವಿನಿರ್ಮಮೇ

ಅವನೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ಅದರ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸ್ಥಳಗಳ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಯುಗಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಕೃತಂ ತ್ರೇತಾ ದ್ವಾಪರಂ ಚ ಕಲಿಂ ಚೈವ ತಥಾ ಯುಗಮ್। ಕಲ್ಪಸ್ಯಾದೌ ಕೃತಯುಗೇ ಪ್ರಥಮೇ ಸೋಽಸೃಜತ್ ಪ್ರಜಾಃ

ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ, ಕಲಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಪ್ರಾಗುಕ್ತಾ ಯಾ ಮಯಾ ತುಭ್ಯಂ ಪೂರ್ವಕಾಲಂ ಪ್ರಜಾಸ್ತು ತಾಃ। ತಸ್ಮಿನ್ ಸಂವರ್ತ್ತಮಾನೇ ತು ಕಲ್ಪೇ ದಗ್ಧಾಸ್ತದಾಽಗ್ನಿನಾ

ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಆ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರವಾಗುವಾಗ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.

ಅಪ್ರಾಪ್ತಾ ಯಾಸ್ತಪೋಲೋಕಂ ಜನಲೋಕಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ। ಪ್ರವರ್ತನ್ತಿ ಪುನಃ ಸರ್ಗೇ ಬೀಜಾರ್ಥಂ ತಾ ಭವನ್ತಿ ಹಿ

ಯಾರು ತಪೋಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪದೆ ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದರೋ, ಅವರು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಜವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.