ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಆಗತಾಗತಿಕಂ ತದ್ವೈ ಯದಾ ತು ಸಲಿಲಂ ಬಹು। ಸಂಛಾದ್ಯೇಮಾಂ ಸ್ಥಿತಾಂ ಭೂಮಿಮರ್ಣವಾಖ್ಯಾ ತದಾ ಚ ಸಾ

ಆ ನೀರು, ಬರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾ, ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹರಿದು ಬಂದಾಗ, ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅದನ್ನು ಸಾಗರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆಭಾತಿ ಯಸ್ಮಾನ್ನಾಭಾನ್ತಿ ಭಾಸನ್ತೋ ವ್ಯಾಪ್ತಿದೀಪ್ತಿಷು। ಸರ್ವತಃ ಸಮನುಪ್ಲಾವ್ಯ ತಾಸಾಞ್ಚಾಮ್ಭೋ ವಿಭಾವ್ಯತೇ

ಅದು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದರಿಂದ, ಇತರವುಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿ, ಅದರ ನೀರೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ತದಮ್ಭಸ್ತನುತೇ ಯಸ್ಮಾತ್ ಸರ್ವಾಂ ಪೃಥ್ವೀಂ ಸಮನ್ತತಃ। ಧಾತುಸ್ತನೋತಿರ್ವಿಸ್ತಾರೇ ತೇನಾಮ್ಭಸ್ತನವಃ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಆ ನೀರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಹರಡುವ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅದನ್ನು 'ಹರಡುವದು' ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅರಮಿತ್ಯೇಷ ಶೀಘ್ರನ್ತು ನಿಪಾತಃ ಕವಿಭಿಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಏಕಾರ್ಣವೇ ಭವನ್ತ್ಯಾಪೋ ನ ಶೀಘ್ರಾಸ್ತೇನ ತೇ ನರಾಃ

'ಅರಮ್' ಎಂಬುದು ವೇಗವಾಗಿ ಬೀಳುವುದು ಎಂದು ಕವಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನೀರು ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಿನ್ ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಸಂಸ್ಥಿತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽಹನಿ। ರಾಜನ್ಯಾಂ ವರ್ತ್ತಮಾನಾಯಾನ್ತಾವತ್ತತ್ ಸಲಿಲಾತ್ಮನಾ

ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿನ ಮುಗಿಯುವಾಗ, ರಾಜಯುಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ನೀರಿನ ಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ.

ತತಸ್ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ನಷ್ಟೇಽಗ್ನೌ ಪೃಥಿವೀತಲೇ। ಪ್ರಶಾನ್ತವಾತೇಽನ್ಧಕಾರೇ ನಿರಾಲೋಕೇ ಸಮನ್ತತಃ

ಆ ನೀರು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ಗಾಳಿ ನಿಂತಿದೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದೆ, ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಯೇನೈವಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಹೀದಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ ಪುರುಷಃ ಪ್ರಭುಃ। ವಿಭಾಗಮಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಪುನರ್ವೈ ಕರ್ತುಮಿಚ್ಛತಿ

ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಭು ಬ್ರಹ್ಮನು, ಪುನಃ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಏಕಾರ್ಣವೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ। ತದಾ ಸ ಭವತಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್

ಆಗ, ಒಂದೇ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿರುವಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣು, ಸಾವಿರ ಕಾಲುಗಳವನು ಆಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಪುರುಷೋ ರುಕ್ಮವರ್ಣೋ ಹ್ಯತೀನ್ದ್ರಿಯಃ। ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾರಾಯಣಾಖ್ಯಸ್ತು ಸುಷ್ವಾಪ ಸಲಿಲೇ ತದಾ

ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ, ಹೊಳೆಯುವ ಬಣ್ಣದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪುರುಷನು, ಆಗ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ತ್ವೋದ್ರೇಕಾತ್ ಪ್ರಬುದ್ಧಸ್ತು ಶೂನ್ಯಂ ಲೋಕಮವೇಕ್ಷ್ಯ ಚ। ಇಮಞ್ಚೋದಾಹರನ್ತ್ಯತ್ರ ಶ್ಲೋಕಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ

ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿದಾಗ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಜಗತ್ತು ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಪೋ ನಾರಾಖ್ಯಾಸ್ತನವ ಇತ್ಯಪಾನ್ನಾಮ ಶುಶ್ರುಮಃ। ಆಪೂರ್ಯ ನಾಭಿಂ ತತ್ರಾಸ್ತೇ ತೇನ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ

ನೀರನ್ನು 'ನರ' ಎಂದು, ಅದರ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು 'ತನುವು' ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅದು ನಾಭಿಯನ್ನು ತುಂಬಿ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಸುಮನಾಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್ ಸಹಸ್ರಚಕ್ಷುರ್ವದನಃ ಸಹಸ್ರಭುಕ್। ಸಹಸ್ರಬಾಹುಃ ಪ್ರಥಮಃ ಪ್ರಜಾ ಪತಿಸ್ತ್ರಯೀಪಥೇ ಯಃ ಪುರುಷೋ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಸಾವಿರ ತಲೆ, ಶುಭ ಮನಸ್ಸು, ಸಾವಿರ ಕಾಲು, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣು, ಸಾವಿರ ಬಾಯಿಗಳು, ಸಾವಿರ ಕೈಗಳುಳ್ಳ, ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಮೂರು ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುವ ಪುರುಷನು.

ಆದಿತ್ಯವರ್ಣೋ ಭುವನಸ್ಯ ಗೋಪ್ತಾ ಏಕೋ ಹ್ಯಪೂರ್ವಃ ಪ್ರಥಮಂ ತುರಾಷಾಟ್। ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಃ ಪುರುಷೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ಸ ಪಠ್ಯತೇ ವೈ ತಮಸಃಪರಸ್ತಾತ್

ಸೂರ್ಯನ ಬಣ್ಣದ, ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ರಕ್ಷಕ, ಅನನ್ಯ, ಮೊದಲನೆಯವನು, ವೇಗಿಯಾದ, ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ಎಂಬ ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷನು, ಕತ್ತಲಿಗಿಂತ ದೂರವಾದವನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕಲ್ಪಾದೌ ರಜಸೋದ್ರಿಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೂತ್ವಾಽಸೃಜತ್ ಪ್ರಜಾಃ। ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ತಮಸೋದ್ರಿಕ್ತೋ ಕಾಲೋ ಭೂತ್ವಾಽಗ್ರಸತ್ ಪುನಃ

ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ರಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ತಮೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿದ ಕಾಲನು ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸ ವೈ ನಾರಾಯಣಾ ಖ್ಯಸ್ತು ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿಕ್ತೋಽರ್ಣವೇ ಸ್ವಪನ್। ತ್ರಿಧಾ ವಿಭಜ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಸಮವರ್ತ್ತತ

ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ತ್ವಗುಣ ಹೆಚ್ಚಿದ ಅವನು ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸೃಜತೇ ಗ್ರಸತೇ ಚೈವ ವೀಕ್ಷನ್ತೇ ಚ ತ್ರಿಭಿಸ್ತು ತಾನ್। ಏಕಾರ್ಣವೇ ತದಾ ಲೋಕೇ ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ

ಅವನು ಆ ಮೂರು ರೂಪಗಳಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹಿಂದುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಒಂದೇ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ.

ಚತುರ್ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಸರ್ವತಃ ಸಲಿಲಾವೃತೇ। ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾರಾಯಣಾಖ್ಯಸ್ತು ಅಪ್ರಕಾಶಾರ್ಣವೇ ಸ್ವಪನ್

ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುವಾಗ, ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅಪ್ರಕಾಶ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಚತುರ್ವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾ ಗ್ರಸ್ತ್ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮ್ಯಾಂ ರಾತ್ರ್ಯಾಂ ಮಹಾರ್ಣವೇ। ಪಶ್ಯನ್ತಿ ತಂ ಮಹರ್ಲ್ಲೋಕಾತ್ ಸುಪ್ತಂ ಕಾಲಂ ಮಹರ್ಷಯಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡು ಮಹರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕಾಲವನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಭೃಗ್ವಾದಯೋ ಯಥಾ ಸಪ್ತ ಕಲ್ಪೇ ಹ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಮಹರ್ಷಯಃ। ತತೋ ವಿವರ್ತ್ತಮಾನೈಸ್ತೈರ್ಮಹಾನ್ ಪರಿಗತಃ ಪರಃ

ಈ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಭೃಗು ಮೊದಲಾದ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದಂತೆ, ಕಲ್ಪ ಬದಲಾಗುವಾಗ ಆ ಮಹಾನ್ tattva ಕೂಡ ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಗತ್ಯರ್ಥಾದ್ ಋಷಯೋ ಧಾತೋರ್ನ್ನಾಮನಿರ್ವೃತ್ತಿರಾದಿತಃ। ತಸ್ಮಾದೃಷಿಪರತ್ವೇನ ಮಹಾಂಸ್ತಸ್ಮಾನ್ಮಹರ್ಷಯಃ

ಚಲನೆಯ ಅರ್ಥದಿಂದ ಋಷಿಗಳು ಎಂಬ ಹೆಸರು ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅವರ ಮಹತ್ವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಹರ್ಲ್ಲೋಕಸ್ಥಿತೈರ್ದೃಷ್ಟಃ ಕಾಲಃ ಸುಪ್ತಸ್ತದಾ ಚ ತೈಃ। ಸತ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಸಪ್ತ ಯೇಹ್ಯಾಸನ್ ಕಲ್ಪೇಽತೀತೇ ಮಹರ್ಷಯಃ

ಮಹರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಕಾಲವನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಹಳೆಯ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು.

ಏವಂ ಬ್ರಾಹ್ಮೀಷು ರಾತ್ರೀಷು ಹ್ಯತೀ ತಾಸು ಸಹಸ್ರಶಃ। ದೃಷ್ಟವನ್ತಸ್ತಥಾ ಹ್ಯನ್ಯೇ ಸುಪ್ತಂ ಕಾಲಂ ಮಹರ್ಷಯಃ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಬೇರೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಕಾಲವನ್ನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಕಲ್ಪಯಾಮಾಸ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಸ್ಮಾತ್ ಕಾಲೋ ನಿರುಚ್ಯತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಲ್ಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅದರಿಂದ ಕಾಲ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ.

ಸ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಕಲ್ಪಾದಿಷು ಪುನಃ ಪುನಃ। ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತೋ ಮಹಾದೇವಸ್ತಸ್ಯ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು; ಅವನು ಮಹಾದೇವನು, ವ್ಯಕ್ತವೂ ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನದೇ.

ಇತ್ಯೇಷ ಪ್ರತಿಸನ್ಧಿರ್ವಃ ಕೀರ್ತ್ತಿತಃ ಕಲ್ಪಯೋರ್ದ್ವಯೋಃ। ಸಾಮ್ಪ್ರತಾತೀತಯೋರ್ಮಧ್ಯೇ ಪ್ರಾಗವಸ್ಥಾ ಬಭೂವ ಯಾ

ಹೀಗಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಹಾಗೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಎರಡು ಕಲ್ಪಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕೀರ್ತ್ತಿತಾ ತು ಸಮಾಸೇನ ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಯಥಾ ತಥಾ। ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ತೇ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಕಲ್ಪಮೇತಂ ನಿಬೋಧತ

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಗಿನ ಈ ಕಲ್ಪವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ.

ತುಲ್ಯಂ ಯುಗಸಹಸ್ರಸ್ಯ ನೈಶಂ ಕಾಲಮುಪಾಸ್ಯ ಸಃ। ಶರ್ವರ್ಯನ್ತೇ ಪ್ರಕುರುತೇ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವಂ ಸರ್ಗಕಾರಣಾತ್

ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದವಾದ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಆ ಕತ್ತಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಸಲಿಲೇ ತಸ್ಮಿನ್ ವಾಯುರ್ಭೂತ್ವಾ ತದಾಚರತ್। ಅನ್ಧಕಾರೇ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಯುವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಆ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿತ್ತು.

ಜಲೇನ ಸಮನುವ್ಯಾಪ್ತೇ ಸರ್ವತಃ ಪೃಥಿವೀತಲೇ। ಅವಿಭಾಗೇನ ಭೂತೇಷು ಸಮನ್ತಾತ್ಸುಸ್ಥಿತೇಷು ಚ

ನೀರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸಮವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು.