ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಸಿದ್ಧಾತ್ಮಾನೋ ಮನುಷ್ಯಾಸ್ತೇ ಗನ್ಧರ್ವಸಹಧರ್ಮ್ಮಿಣಃ। ಇತ್ಯೇಷ ತೇಜಸಃ ಸರ್ಗೋ ಹ್ಯರ್ವ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಾಃ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಃ

ಅಂತಹ ಮಾನವರು ಸಿದ್ಧಾತ್ಮರಾಗಿದ್ದು ಗಂಧರ್ವರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಯರ ಸೃಷ್ಟಿಯು, ಅಂದರೆ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಸ್ರೋತಸ್ಸಿನ ವಿವರಣೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಪಞ್ಚಮೋಽನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ಗಶ್ಚತುರ್ದ್ಧಾ ಸ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ। ವಿಪರ್ಯ್ಯಯೇಣ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಚ ತುಷ್ಟ್ಯಾ ಸಿದ್ಧ್ಯಾ ತಥೈವ ಚ। ವಿವೃತ್ತಂ ವರ್ತ್ತಮಾನಞ್ಚ ತೇಽರ್ಥಂ ಜಾನನ್ತಿ ತತ್ತ್ವತಃ

ಐದನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅದು ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ: ವಿಪರೀತತೆ, ಶಕ್ತಿ, ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿ. ಅವರು ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನಕಾಲದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಭೂತಾದಿಕಾನಾಂ ಸತ್ತ್ವಾನಾಂ ಷಷ್ಠಃ ಸರ್ಗಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ। ವಿಪರ್ಯ್ಯಯೇಣ ಭೂತಾದಿರಶಕ್ತ್ಯಾ ಚ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ

ಭೂತಾದಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರನೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ವಿಪರೀತತೆ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಥಮೋ ಮಹತಃ ಸರ್ಗೋ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ಮಹತಸ್ತು ಸಃ। ತನ್ಮಾತ್ರಾಣಾಂ ದ್ವಿತೀಯಸ್ತು ಭೂತಸರ್ಗಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ

ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಮೊದಲನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಎರಡನೆಯದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದನ್ನು ಭೂತಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವೈಕಾರಿಕಸ್ತೃತೀಯಸ್ತು ಸರ್ಗ ಐನ್ದ್ರಿಯ ಕಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಇತ್ಯೇಷ ಪ್ರಾಕೃತಃ ಸರ್ಗಃ ಸಮ್ಭೂತೋ ಭುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕಃ

ಮೂರನೇದು ವೈಕಾರಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

ಮುಖ್ಯಸರ್ಗಶ್ಚತುರ್ಥಸ್ತು ಮುಖ್ಯಾ ವೈ ಸ್ಥಾವರಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ। ತಿರ್ಯ್ಯಕ್ಸೋತಾಶ್ಚ ಯಃ ಸರ್ಗಸ್ತಿರ್ಯ್ಯಗ್ಯೋನಿಃ ಸ ಪಞ್ಚಮಃ

ನಾಲ್ಕನೇದು ಮುಖ್ಯಸೃಷ್ಟಿ, ಮುಖ್ಯ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಾವರಗಳು ಎಂದು ನೆನಪಾಗಿವೆ. ತಿರ್ಯಕ್ಸ್ರೋತಸ್ಸುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಐದನೆಯದು, ಅದನ್ನು ಪಶುಜನನ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಥೋರ್ದ್ಧ್ವಸ್ರೋತಸಾಂ ಷಷ್ಠೋ ದೇವಸರ್ಗಸ್ತು ಸ ಸ್ಮೃತಃ। ತಥಾರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಸಾಂ ಸರ್ಗಃ ಸಪ್ತಮಃ ಸ ತು ಮಾನುಷಃ

ಹಾಗೆಯೇ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ಸ್ರೋತಸ್ಸಿನ ಆರನೆಯದು ದೇವತೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಸ್ರೋತಸ್ಸಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಏಳನೆಯದು, ಅದು ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿ.

ಅಷ್ಟಮೋಽನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ಗಃ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಸ್ತಾಮಸಸ್ತು ಸಃ। ಪಞ್ಚೈತೇ ವೈಕೃತಾಃ ಸರ್ಗಾಃ ಪ್ರಾಕೃತಾಸ್ತು ತ್ರಯಃ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಎಂಟನೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಸಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಐದು ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು, ಉಳಿದ ಮೂರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಎಂದು ನೆನಪಾಗಿವೆ.

ಪ್ರಾಕೃತೋ ವೈಕೃತಶ್ಚೈವ ಕೌಮಾರೋ ನವಮಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಪ್ರಾಕೃತಾಸ್ತು ತ್ರಯಃ ಸರ್ಗಾಃ ಕೃತಾಸ್ತೇ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವ್ವಕಾಃ

ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ವೈಕೃತಿಯೂ ಸೇರಿ ಕೌಮಾರ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿವೆ.

ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಷಟ್ಸರ್ಗಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ತೇ। ವಿಸ್ತರಾನುಗ್ರಹಂ ಸರ್ಗಂ ಕೀರ್ತ್ತ್ಯಮಾನಂ ನಿಬೋಧತ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆರು ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅನುಗ್ರಹ ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿವರವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳಿರಿ.

ಚತುರ್ದ್ಧಾವಾಸ್ಥಿತಃ ಸೋಽಥ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ। ವಿಪರ್ಯಯೇಣ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಚ ತುಷ್ಟ್ಯಾ ಸಿದ್ಧ್ಯಾ ತಥೈವ ಚ

ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ: ವಿಪರೀತತೆ, ಶಕ್ತಿ, ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿ.

ಸ್ಥಾವರೇಷು ವಿಪರ್ಯಾಸಸ್ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಷು ಶಕ್ತಿತಾ। ಸಿದ್ಧಾತ್ಮಾನೋ ಮನುಷ್ಯಾಸ್ತು ತುಷ್ಟಿರ್ದ್ದೇವೇಷು ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ

ಸ್ಥಾವರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತತೆ ಇದೆ; ಪಶುಜನನದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ; ಮಾನವರು ಸಿದ್ಧಾತ್ಮರು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ.

ಇತ್ಯೇತೇ ಪ್ರಾಕೃತಾಶ್ಚೈವ ವೈಕೃತಾಶ್ಚ ನವ ಸ್ಮೃತಾಃ। ಸರ್ಗಾಃ ಪರಸ್ಪರಸ್ಯಾಥ ಪ್ರಕಾರಾ ಬಹವಃ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಹೀಗೆ, ಈ ಒಂಬತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗಳು, ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ವೈಕೃತಿಯೂ ಸೇರಿ ನೆನಪಾಗಿವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಲವಾರು ರೂಪಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಗ್ರೇ ಸಸರ್ಜ್ಜ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಾನಸಾನಾತ್ಮನಃ ಸಮಾನ್। ಸನನ್ದನಞ್ಚ ಸನಕಂ ವಿದ್ವಾಂಸಂ ಚ ಸನಾತನಮ್

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರರನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು: ಸನಂದನ, ಸನಕ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸನಾತನ.

ವಿಜ್ಞಾನೇನ ನಿವೃತ್ತಾಸ್ತೇ ವೈವರ್ತೇನ ಮಹೌಜಸಃ। ಸಂಬುದ್ಧಾಶ್ಚೈವ ನಾನಾತ್ವಾದಪವಿದ್ಧಾಸ್ತ್ರಯೋಽಪಿತೇ। ಅಸೃಷ್ಟ್ವೈವ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗಂ ಪ್ರತಿಸರ್ಗಂ ಗತಾಃ ಪುನಃ

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವರು ನಿವೃತ್ತರಾದರು, ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಾದರು. ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದು, ವಿಭಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಆ ಮೂವರು ದೂರವಿಡಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅವರು ಸಂತಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸದೆ ಮತ್ತೆ ಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

ತದಾ ತೇಷು ವ್ಯತೀತೇಷು ತದಾನ್ಯಾನ್ ಸಾಧಕಾಂಶ್ಚ ತಾನ್। ಮಾನಸಾನಸೃಜದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪುನಃ ಸ್ಥಾನಾಭಿಮಾನಿನಃ। ಆಭೂತಸಂಪ್ಲವಾವಸ್ಥಾನ್ನಾಮತಸ್ತಾನ್ನಿಬೋಧತ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇತರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ಭೂತಗಳ ಪ್ರಭುಗಳನ್ನು, ಆ ಭೂತಗಳ ಲಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಈಗ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿ.

ಆಪೋಽಗ್ನಿಃ ಪೃಥಿವೀ ವಾಯುರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ದಿಶಸ್ತಥಾ। ಸ್ವರ್ಗಂ ದಿವಃ ಸಮುದ್ರಾಂಶ್ಚ ನದಾನ್ ಶೈಲಾನ್ ವನಸ್ಪತೀನ್

ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಭೂಮಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ, ಆಕಾಶ, ಸಮುದ್ರಗಳು, ನದಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಮರಗಳು—

ಓಷಧೀನಾಂ ತಥಾತ್ಮಾನೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾನೋ ವೃಕ್ಷವೀರುಧಾಮ್। ಲವಾಃ ಕಾಷ್ಠಾಃ ಕಲಾಶ್ಚೈವ ಮುಹೂರ್ತ್ತಾಃ ಸನ್ಧಿರಾತ್ರ್ಯಹಾಃ

ಹಾಗೆಯೇ, ಔಷಧಿಗಳ ತತ್ವಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಿಗಳ ತತ್ವಗಳು, ಕ್ಷಣಗಳು, ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಕಾಲದ ಭಾಗಗಳು, ಕ್ಷಣಗಳು, ಸಂಧಿಗಳು, ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ—

ಅರ್ದ್ಧಮಾಸಾಶ್ಚ ಮಾಸಾಶ್ಚ ಅಯನಾಬ್ದಯುಗಾನಿ ಚ। ಸ್ಥಾನಾಭಿಮಾನಿನಃ ಸರ್ವೇ ಸ್ಥಾನಾಖ್ಯಾಶ್ಚೈವ ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಅರ್ಧಮಾಸಗಳು, ಮಾಸಗಳು, ಅಯನಗಳು, ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಯುಗಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳು ಆ ಸ್ಥಳಗಳ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ.

ವಕ್ರಾದ್ಯಸ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸಂಪ್ರಸೂತಾಸ್ತದ್ವಕ್ಷಸ್ತಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಃ ಪೂರ್ವಭಾಗೈಃ। ವೈಶ್ಯಾಶ್ಚೋರ್ವೋರ್ಯಸ್ಯ ಪದ್ಭ್ಯಾಞ್ಚ ಶೂದ್ರಾಃ ಸರ್ವೇ ವರ್ಣಾ ಗಾತ್ರತಃ ಸಂಪ್ರಸೂತಾಃ

ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಕೈಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ತೊಡೆಯಿಂದ ವೈಶ್ಯರು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಶೂದ್ರರು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

ನಾರಾಯಣಃ ಪರೋಽವ್ಯಕ್ತಾದಣ್ಡಮವ್ಯಕ್ತಸಮ್ಭವಮ್। ಅಣ್ಡಾಜ್ಜಜ್ಞೇ ಪುನರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಾಸ್ತೇನ ಕೃತಾಃ ಸ್ವಯಮ್

ನಾರಾಯಣನು ಅವ್ಯಕ್ತವನ್ನು ಮೀರಿ, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆ ಅಂಡದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ವತಃ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

ಏಷ ವಃ ಕಥಿತಃ ಪಾದಃ ಸಮಾಸಾನ್ನ ತು ವಿಸ್ತರಾತ್। ಅನೇನಾದ್ಯೇನ ಪಾದೇನ ಪುರಾಣಂ ಸಂಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್

ಈ ಭಾಗವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ವಿವರವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಈ ಮೊದಲನೆಯ ಭಾಗದಿಂದ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇತ್ಯೇಷ ಪ್ರಥಮಃ ಪಾದಃ ಪ್ರಕ್ರಿಯಾರ್ಥಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ। ಶ್ರುತ್ವಾ ತು ಸಂಹೃಷ್ಟಮನಾಃ ಕಾಶ್ಯಪೇಯಃ ಸನಾತನಃ

ಹೀಗೆ ಈ ಮೊದಲನೆಯ ಭಾಗವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ವಿವರಣೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಾಶ್ಯಪನ ವಂಶಜನು, ಶಾಶ್ವತನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದಗೊಂಡನು.

ಸಮ್ಬೋಧ್ಯ ಸೂತಂ ವಚಸಾ ಪಪ್ರಚ್ಛಾಥೋತ್ತರಾಂ ಕಥಾಮ್। ಅತಃಪ್ರಭೃತಿ ಕಲ್ಪಜ್ಞ ಪ್ರತಿಸಂಧಿಂ ಪ್ರಚಕ್ಷ್ವ ನಃ

ಅವನು ಸೂತನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಇದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳು. ಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ, ಕಲ್ಪಗಳ ಮಧ್ಯದ ಅವಧಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸು.'

ಸಮತೀತಸ್ಯ ಕಲ್ಪಸ್ಯ ವರ್ತ್ತಮಾನಸ್ಯ ಚೋಭಯೋಃ। ಕಲ್ಪಯೋರನ್ತರಂ ಯಚ್ಚ ಪ್ರತಿಸಂಧಿರ್ಯತಸ್ತಯೋಃ। ಏತದ್ವೇದಿತುಮಿಚ್ಛಾಮಃ ಅತ್ಯನ್ತಕುಶಲೋ ಹ್ಯಸಿ

ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಕಲ್ಪ ಹಾಗೂ ಆ ಎರಡರ ಮಧ್ಯದ ಅವಧಿ—ಅದರ ಸಂಬಂಧವೇನು? ನಾವು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ, ನೀನು ಬಹಳ ಪಾಂಡಿತ್ಯಶಾಲಿಯೆಂದು.

ಅತ್ರ ವೋಽಹಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಪ್ರತಿಸಂಧಿಞ್ಚ ಯಸ್ತಯೋಃ। ಸಮತೀತಸ್ಯ ಕಲ್ಪಸ್ಯ ವರ್ತ್ತಮಾನಸ್ಯ ಚೋಭಯೋಃ

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಕಲ್ಪದ ಮಧ್ಯದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮನ್ವನ್ತರಾಣಿ ಕಲ್ಪೇಷು ಯೇಷು ಯಾನಿ ಚ ಸುವ್ರತಾಃ। ಯಶ್ಚಾಯಂ ವರ್ತ್ತತೇ ಕಲ್ಪೋ ವಾರಾಹಃ ಸಾಮ್ಪ್ರತಃ ಶುಭಃ

ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಮನ್ವಂತರಗಳಿವೆ, ಧರ್ಮಶೀಲರೇ, ಮತ್ತು ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಶುಭಕರವಾದ ವರಾಹ ಕಲ್ಪ—

ಅಸ್ಮಾತ್ ಕಲ್ಪಾಚ್ಚ ಯಃ ಕಲ್ಪಃ ಪೂರ್ವೋಽತೀತಃ ಸನಾತನಃ। ತಸ್ಯ ಚಾಸ್ಯ ಚ ಕಲ್ಪಸ್ಯ ಮಧ್ಯಾವಸ್ಥಾನ್ನಿಬೋಧತ

ಈ ಕಲ್ಪಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೆ ಇದ್ದ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಈ ಕಲ್ಪದ ಮಧ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಈಗ ಕೇಳಿರಿ.

ಪ್ರತ್ಯಾಹೃತೇ ಪೂರ್ವಕಲ್ಪೇ ಪ್ರತಿಸಂಧಿಂ ಚ ತತ್ರ ವೈ। ಅನ್ಯಃ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ಕಲ್ಪೋ ಜನಾಲ್ಲೋಕಾತ್ ಪುನಃ ಪುನಃ

ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪವು ಲಯವಾದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಲ್ಪವು ಜೀವಿಗಳ ಲೋಕದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.