ವಾಯುಪುರಾಣಮ್

ಆತ್ಮನಃ ಪ್ರತಿರೂಪಾಣಿ ಪರೇಷಾಞ್ಚ ಸಹಸ್ರಶಃ। ಕುರ್ಯಾದ್ಯೋಗಬಲಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತೈಶ್ಚ ಸರ್ವೈಃ ಸಹಾಚರೇತ್ ।। ೫.

ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ತಾನು ಮತ್ತು ಇತರರ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯಬಹುದು.

ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದ್ವಿಷಯಾಶ್ಚೈವ ತಥೈವೋಗ್ರತಪಶ್ಚರನ್ । ಸಂಹರೇಚ್ಚ ಪುನಃ ಸರ್ವಾನ್ ಸೂರ್ಯತೇಜೋ ಗುಣಾನಿವ ।। ೫.

ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರೀ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶದ ಗುಣಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಚಸ್ತಸ್ಯ ನೈಮಿಷೇಯಾಸ್ತಪಸ್ವಿನಃ। ಪಪ್ರಚ್ಛುಋಷಯಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಂ ವಚನಸ್ಯ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ।। ೬.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಸಪ್ತಸ್ವಿಹ ಕಥಂ ದೇವಾ ಜಾತಾ ಮನ್ವನ್ತರೇಷ್ವಿಹ। ಇನ್ದ್ರವಿಷ್ಣುಪ್ರಧಾನಾಸ್ತೇ ಆದಿತ್ಯಾಸ್ತು ಮಹೌಜಸಃ। ಏತತ್ ಪ್ರಬ್ರೂಹಿ ನಃ ಸರ್ವಂ ವಿಸ್ತರಾದ್ರೋಮಹರ್ಷಣ ।। ೬.

ಈ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಏಳು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವು? ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಮುಖ್ಯರಾದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಆದಿತ್ಯರು ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದರು? ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳು ರಾಮಹರ್ಷಣ.

ಏವ ಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ಸೂತೋ ವಿನಯೀ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಭಿಃ। ಉವಾಚ ವದತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಯಥಾ ಪೃಷ್ಟೋ ಮಹರ್ಷಿಭಿಃ ।। ೬.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿನಯಿಯಾದ ಸೂತನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ವಾಂಸರ ನಡುವೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೇಳಿದಂತೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

ವ್ರಹ್ಮಣೋ ವೈ ಮುಖಾತ್ ಸೃಷ್ಟಾ ಯಥಾ ದೇವಾಃ ಪ್ರಜೇಪ್ಸಯಾ। ಸರ್ವ ಮನ್ತ್ರಶರೀರಾಸ್ತೇ ಸ್ಮೃತಾ ಮನ್ವತರೇಷ್ವಿಹ ।। ೬.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಾಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಜೆಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಈ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಂತ್ರರೂಪಿಗಳೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದರ್ಶಶ್ಚ ಪೌರ್ಣಮಾಸಶ್ಚ ಬೃಹದ್ಯಚ್ಚ ರಥನ್ತರಮ್। ಆಕೂತಃ ಪ್ರಥಮಸ್ತೇಷಾಂ ತತಸ್ತ್ವಾಕೂತಿರೇವ ಚ ।। ೬.

ದರ್ಶ, ಪೌರ್ಣಮಾಸ, ಬೃಹತ್ ಮತ್ತು ರಥಾಂತರ; ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಆಕೂತ, ನಂತರ ಆಕೂತಿಯೇ ಆಗಿದೆ.

ವಿತ್ತಿಶ್ಚೈವ ಸುವಿತ್ತಿಶ್ಚ ಆಕೂತಿಃ ಕೂತಿರೇವ ಚ। ಅಧೀಷ್ಟಸ್ತು ತತೋ ಜ್ಞೇಯಃ ಅಧೀತಿಶ್ಚೈವ ತತ್ತ್ವತಃ। ವಿಜ್ಞಾತಿಶ್ಚೈವ ವಿಜ್ಞಾತೋ ಮಾನವೋ ಯೇ ಚ ದ್ವಾದಶ ।। ೬.

ವಿತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸುವಿತ್ತಿ, ಆಕೂತಿ ಮತ್ತು ಕೂತಿ; ನಂತರ ಅಧಿಷ್ಠ ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅಧಿತಿ ಕೂಡ ಸತ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ವಿಜ್ಞಾತಿ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾತ, ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಮಾನವರು.

ಜ್ಞೇಯೋ ದ್ವಾದಶಪುತ್ರಶ್ಚ ಯಶ್ಚಾಬ್ದೇನ ಸಮಾಜಯೇತ್। ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಚಾಬ್ರವೀದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಜಯಾ ದೇವಾನಸೂಯತ ।। ೬.

ಹನ್ನೆರಡು ಪುತ್ರರನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವವನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು, 'ದೇವತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ದಾರಾ ಗ್ರಿಹೋತ್ರಸಂಯೋಗೇ ಮಿಥ್ಯಾಮಾರಭತೇತಿ ಚ। ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತಂ ವ್ರಹ್ಮಾ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ ।। ೬.

ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಗೃಹಯಜ್ಞದ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದರು.

ತತಸ್ತೇ ನಾಭ್ಯನನ್ದನ್ತ ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ। ಸತ್ಯಸ್ಯೇಹ ತು ಕರ್ಮಾಣಿ ವಾಙ್ಮನಃ ಕರ್ಮಜಾನಿ ತು ।। ೬.

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಕರ್ಮಗಳು ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೈಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವುಗಳು.

ಯ ಏವಾಪ್ಯವತಿಷ್ಠನ್ತೇ ದೋಷಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಕರ್ಮಸು। ಕ್ಷಯಾತಿಶಯಯುಕ್ತನ್ತು ತೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕರ್ಮಣಾಂ ಫಲಮ್ ।। ೬.

ಯಾರು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಳದಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಜುಗುಪ್ಸನ್ತಃ ಪ್ರಸೂತಿಞ್ಚ ನಿಸ್ತನ್ದ್ರಾ ನಿರ್ಮಮಾಭವನ್। ಅಜಸ್ರಂ ಕಾಂಕ್ಷಮಾಣಾಸ್ತೇ ವಿರಕ್ತಾ ದೋಷದರ್ಶಿನಃ ।। ೬.

ಹುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಲೋಭಿಗಳಾದರು; ಸದಾ ಬಯಸುತ್ತಾ, ದೋಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ವಿರಕ್ತರಾದರು.

ಅರ್ಥಂ ಧರ್ಮಞ್ಚ ಕಾಮಞ್ಚ ಹಿತ್ವಾ ತೇ ವೈ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ। ಪೌರುಷಂ ಜ್ಞಾನಮಾಸ್ಥಾಯ ತೇಜಃ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯ ಚಾಸ್ಥಿತಾಃ ।। ೬.

ಸಂಪತ್ತು, ಧರ್ಮ, ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಆಧರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ತಡೆದು ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರು.

ತೇಷಾಞ್ಚ ತಮಭಿಪ್ರಾಯಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚುಕೋಪ ಹ। ತಾನಬ್ರವೀತ್ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಿರುತ್ಸಾಹಾತ್ ಸುರಾನಥ ।। ೬.

ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಕೋಪವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಪ್ರಜಾರ್ಥಮಿಹ ಯೂಯಂ ವೈ ಪ್ರಜಾಸ್ರಷ್ಟಾಽಸ್ಮಿ ನಾನ್ಯಥಾ। ಪ್ರಸೂಯಧ್ವಂ ಜಯಘ್ವಞ್ಚೇತ್ಯುಕ್ತವಾನಸ್ಮಿ ಯತ್ ಪುರಾ ।। ೬.

ನೀವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಇದ್ದೀರಿ; ನಾನು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ‘ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಜಯಶೀಲರಾಗಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಯಸ್ಮಾದ್ವಾಕ್ಯಮನಾದೃತ್ಯ ಮಮ ವೈರಾಗ್ಯಮಾಸ್ಥಿತಾಃ। ಜುಗುಪ್ಸಮಾನಾಃ ಸ್ವಂ ಜನ್ಮ ಸನ್ತತಿಂ ನಾಭಿ ನನ್ದಥ ।। ೬.

ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ನೀವು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಸಂತಾನವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಕರ್ಮಣಾಞ್ಚ ಕೃತೋ ನ್ಯಾಸೋ ಹ್ಯಮೃತತ್ತ್ವಾಭಿಕಾಂಕ್ಷಯಾ। ತಸ್ಮಾದ್ಯೂಯಮನಾದೃತ್ಯ ಸಪ್ತಕೃತ್ವಸ್ತು ಯಾಸ್ಯಥ ।। ೬.

ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಬಯಸಿ, ನೀವು ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ನೀವು ಏಳು ಬಾರಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ತೇ ಶಪ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ದೇವಾ ಜಯಾಸ್ತಂ ವೈ ಪ್ರಸಾದಯನ್। ಕ್ಷಮಾಸ್ಮಾಕಂ ಮಹಾದೇವ ಯದಜ್ಞಾನಾತ್ ಕೃತಂ ವಿಭೋ ।। ೬.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಜಯನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು: 'ಮಹಾದೇವಾ, ನಮ್ಮಿಂದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ' ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು.

ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಸಾನುನಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಾನಬ್ರವೀತ್ ಪುನಃ। ಲೋಕೇ ಮಯಾನನುಜ್ಞಾತಃ ಕಃ ಸ್ವಾತನ್ತ್ರ್ಯಮಿಹಾರ್ಹಸಿ ।। ೬.

ಅವರು ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು?''

ಮಯಾ ಪರಿಗತಂ ಸರ್ವಂ ಕಥಮಚ್ಛನ್ದತೋ ಮಮ। ಪ್ರತಿಪತ್ಸ್ಯನ್ತಿ ಭೂತಾನಿ ಶುಭಂ ವಾ ಯದಿ ವಾಽಶುಭಮ್ ।। ೬.

ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಲಿ, ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು?

ಲೋಕೇ ಯದಸ್ತಿ ಕಿಞ್ಚಿದ್ವೈ ಸತ್ತ್ವಾಸತ್ತ್ವವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್। ಬುದ್ಧ್ಯಾತ್ಮನಾ ಮಯಾ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಕೋ ಮಾಂ ಲೋಕೇಽತಿಸನ್ಧಯೇತ್ ।। ೬.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಸತ್ವವಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಆತ್ಮದ ಮೂಲಕ ಆವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬಲ್ಲರು?

ಭೂತಾನಾಂ ತರ್ಕಿತಂ ಯಚ್ಚ ಯಚ್ಚಾಪ್ಯೇಷಾಂ ವಿಧಾರಿತಮ್। ತಥಾ ವಿಚಾರಿತಂ ಯಚ್ಚ ತತ್ಸರ್ವಂ ವಿದಿತಂ ಮಮ ।। ೬.

ಜೀವಿಗಳು ಯೇನನ್ನು ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುವುದೋ, ಯೇನನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.

ಮಯಾ ಸ್ಥಿತಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್। ಆಶಾಮಯೇನ ತತ್ತ್ವೇನ ಕಥಂ ಛೇತ್ತುಮಿಹೋತ್ಸಹೇ ।। ೬.

ಈ ಜಗತ್ತು, ಚರಾಚರಗಳೂ ಸಹ, ನನ್ನಿಂದ ತಾತ್ತ್ವಿಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಇದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೇಗೆ ಇಚ್ಛಿಸಬಹುದು?

ಯಸ್ಮಾಚ್ಚಾಹಂ ವಿವೃತ್ತೋ ವೈ ಸರ್ಗಾರ್ಥಮಿಹ ನಾನ್ಯಥಾ। ಇಹ ಕರ್ಮಾಣ್ಯನಾರಭ್ಯ ಕೋ ಮೇ ಛನ್ದಾದ್ವಿಮೋಕ್ಷ್ಯತೇ ।। ೬.

ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸದೆ, ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಯಾರು ಮುಕ್ತರಾಗಬಹುದು?

ಪರಿಭಾಷ್ಯ ತತೋ ದೇವಾನ್ ಜಯಾನ್ ವೈ ನಷ್ಟಚೇತಸಃ। ಅಬ್ರವೀತ್ಸ ಪುನಸ್ತಾನ್ ವೈ ಧೃತಾನ್ ದಣ್ಡೇ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ।। ೬.

ಆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸು ತಪ್ಪಿದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಿಯಮ ಹೇರಿದ ಜಯನು ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಯಸ್ಮಾನ್ಮಮಾಭಿಸನ್ಧಾಯ ಸನ್ನ್ಯಾಸೋ ವಃ ಕೃತಃ ಪುರಾ। ಯಸ್ಮಾತ್ಸ ವಿಫಲೋಽಯನ್ನೋ ಹ್ಯಪಾರಸ್ತ್ವೇಷ ಯಃ ಕೃತಃ। ಭವಿತಾಽತಃ ಸುಖೋದರ್ಕೋ ದೇವಾ ಭಾವೇಷು ಜಾಯತಾಮ್ ।। ೬.

ನೀವು ಹಿಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸಿ ಸಂನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಅದು ಫಲವಿಲ್ಲದಂತೂ ಅಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ದೇವತೆಗಳೇ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಸುಖದ ಫಲ ಸಿಗಲಿದೆ.

ಆತ್ಮಚ್ಛನ್ದೇನ ವೋ ಜನ್ಮ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಸುರೋತ್ತಮಾಃ। ಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಸಂಮೂಢಾಃ ಷಟ್‌ಸು ಸರ್ವೇ ಗಮಿಷ್ಯಥ ।। ೬.

ದೇವತೆಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವಾಗುವುದು. ಆದರೆ ಆರು ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತೀರಿ.

ವೈವಸ್ವತಾನ್ತೇಷು ಸುರಾಸ್ತಥಾ ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವಾದಿಷು। ತಾನ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ತತ್ರ ಶ್ಲೋಕೋ ಗೀತಃ ಪುರಾತನಃ ।। ೬.

ವೈವಸ್ವತ ಮತ್ತು ಇತರ ಮನ್ವಂತರಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು.